ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଗନ୍ଧକଦମ୍ବକୈର୍ ମୃଗୈର୍ ଵିଲୂନଦର୍ଭାଙ୍କୁରପୁଷ୍ପସଂଚଯମ୍ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନାନାଵିଧଚାରୁପଙ୍କଜୈଃ ସରସ୍ତଡାଗୈରୁପଶୋଭିତଂ କ୍ଵଚିତ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଗନ୍ଧକ ଓ କଦମ୍ବ ମୃଗମାନେ ଘାସ ଓ ଫୁଲ ଚେବାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ତାଳାବ ଓ ପୋଖରୀ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଵିଟପନିଚଯଲୀନଂ ନୀଲକଣ୍ଠାଭିରାମଂ ମଦମୁଦିତଵିହଙ୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ତନାଦାଭିରାମମ୍ କୁସୁମିତତରୁଶାଖାଲୀନମତ୍ତଦ୍ଵିରେଫଂ ନଵକିସଲଯଶୋଭାଶୋଭିତଂ ପ୍ରାଂଶୁଶାଖମ୍

ଘନ ଗଛମାଳିକାରେ ଢକା, ନୀଳ କଣ୍ଠୀ ପିକଙ୍କ ରମ୍ୟ ନୃତ୍ୟରେ ଭରିଥିବା, ହସିଉଠୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରବରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଫୁଲ ଲଗା ଡାଳିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଉଠି, ନୂତନ କିଶଳୟର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ଉଚ୍ଚ ଡାଳିମାନେ ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।

କ୍ଵଚିଦ୍ଵିଲାସାଲସଗାମିନୀଭିର୍ ନିଷେଵିତଂ କିଂପୁରୁଷାଙ୍ଗନାଭିଃ

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଖେଳୁଥିବା ଓ ଗରିମା ଭରା କିମ୍ପୁରୁଷ ଯୌବନୀମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ରହୁଥିଲେ।

ପାରାଵତଧ୍ଵନିଵିକୂଜିତଚାରୁଶୃଙ୍ଗୈର୍ ଅଭ୍ରଙ୍କଷୈଃ ସିତମନୋହରଚାରୁରୂପୈଃ ଆକୀର୍ଣପୁଷ୍ପନିକରପ୍ରଵିଭକ୍ତହଂସୈର୍ ଵିଭ୍ରାଜିତଂ ତ୍ରିଦଶଦିଵ୍ଯକୁଲୈରନେକୈଃ

ଏଠାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରମାନେ ପରାବତର ଗୁଞ୍ଜନରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଧଳା ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶୋଭା ଥିଲା, ହଂସମାନେ ଫୁଲ ମାଳାକୁ ଭାଗ କରି ଚାଲୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନେକ ଦେବତାମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ।

ଫୁଲ୍ଲୋତ୍ପଲାଂବୁଜଵିତାନସହସ୍ରଯୁକ୍ତଂ ତୋଯାଶଯୈଃ ସମନୁଶୋଭିତଦେଵମାର୍ଗମ୍ ମାର୍ଗାନ୍ତରାକଲିତପୁଷ୍ପଵିଚିତ୍ରପଙ୍କ୍ତିସମ୍ବଦ୍ଧଗୁଲ୍ମଵିଟପୈର୍ ଵିଵିଧୈରୁପେତମ୍

ଏଠି ହଜାର ହଜାର ଫୁଲିଥିବା ଲୋଟସ ଓ ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ, ଜଳାଶୟମାନେ ଦେବମାର୍ଗକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ, ମାର୍ଗପାଶରେ ରଙ୍ଗିନ ଫୁଲର ଶାରି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଝାଡ଼ି ଗଛରେ ଏଠି ଭରିଥିଲା।

ତୁଙ୍ଗାଗ୍ରୈର୍ ନୀଲପୁଷ୍ପସ୍ତବକଭରନତପ୍ରାଂଶୁଶାଖୈର୍ ଅଶୋକୈର୍ ଦୋଲାପ୍ରାନ୍ତାନ୍ତନୀଲଶ୍ରୁତିସୁଖଜନକୈର୍ ଭାସିତାନ୍ତଂ ମନୋଜ୍ଞୈଃ ରାତ୍ରୌ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭାସା କୁସୁମିତତିଲକୈରେକତାଂ ସମ୍ପ୍ରଯାତଂ ଛାଯାସୁପ୍ତପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଥିତହରିଣକୁଲାଲୁପ୍ତଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରାଗ୍ରମ୍

ଉଚ୍ଚ ଡାଳିରେ ନୀଳ ଫୁଲର ଗୁଛ ଭାରି ହୋଇଥିବା ଅଶୋକ ଗଛ, ଡାଳିର ଅନ୍ତରେ ଗାଢ଼ ଛାୟା ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର ଲାଗୁଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଆଉ ଅଧିକ ଜଗମଗାଉଥିଲା, ଫୁଲିଥିବା ତିଳକ ଗଛ ସହ ଏକତା ହୋଇଥିଲା, ଛାୟାରେ ଶୁଅଥିବା ହରିଣମାନେ ଜାଗି ନବୀନ ଦୁର୍ବା ଉପରେ ଚରୁଥିଲେ।

ହଂସାନାଂ ପକ୍ଷଵାତପ୍ରଚଲିତକମଲସ୍ଵଚ୍ଛଵିସ୍ତୀର୍ଣତୋଯଂ ତୋଯାନାଂ ତୀରଜାତପ୍ରଚକିତକଦଲୀଚାଟୁନୃତ୍ଯନ୍ମଯୂରମ୍ ମାଯୂରୈଃ ପକ୍ଷଚନ୍ଦ୍ରୈଃ କ୍ଵଚିଦଵନିଗତୈ ରଞ୍ଜିତକ୍ଷ୍ମାପ୍ରଦେଶଂ ଦେଶେ ଦେଶେ ଵିଲୀନପ୍ରମୁଦିତଵିଲସନ୍ମତ୍ତହାରୀତଵୃନ୍ଦମ୍

ହଂସମାନଙ୍କ ପଖା ହାଲୁକା ପବନରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ତୀରରେ କଦଳୀ ଗଛ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା ଓ ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ପଖା ଚାନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଫେଲି ଭୂମିକୁ ରଙ୍ଗିଥିଲେ, କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମତ୍ତ ହରିତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳି ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ।

ସାରଙ୍ଗୈଃ କ୍ଵଚିଦୁପଶୋଭିତପ୍ରଦେଶଂ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନଂ କୁସୁମଚଯୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵିଚିତ୍ରୈଃ ହୃଷ୍ଟାଭିଃ କ୍ଵଚିଦପି କିନ୍ନରାଙ୍ଗନାଭିର୍ ଵୀଣାଭିଃ ସୁମଧୁରଗୀତନୃତ୍ତକଣ୍ଠମ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ହରିଣମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, କେଉଁଠି ଫୁଲର ଢେର ତଳେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କିନ୍ନର ଯୌବନୀମାନେ ଭୀଣା ନେଇ ମଧୁର ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସଂସୃଷ୍ଟୈଃ କ୍ଵଚିଦୁପଲିପ୍ତକୀର୍ଣପୁଷ୍ପୈର୍ ଆଵାସୈଃ ପରିଵୃତପାଦପଂ ମୁନୀନାମ୍ ଆ ମୂଲାତ୍ ଫଲନିଚିତୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵିଶାଲୈର୍ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗୈଃ ପନସମହୀରୁହୈରୁପେତମ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମିଶିଯାଇଥିବା ଫୁଲରେ ଭୂମି ଢକାଯାଇଥିଲା, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖରେ ଗଛ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ମୂଳରେ ଫଳ ରାଶି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପନସ ଓ ମହୁଆ ଗଛରେ ଏଠି ଭରିଥିଲା।

ରମ୍ଯଂ ପ୍ରିଯଙ୍ଗୁତରୁମଞ୍ଜରିସକ୍ତଭୃଙ୍ଗଂ ଭୃଙ୍ଗାଵଲୀକଵଲିତାମ୍ରକଦମ୍ବପୁଷ୍ପମ୍

ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଗଛର ମଞ୍ଜରୀରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଲାଗିଥିଲେ, ଆମ୍ବ ଓ କଦମ୍ବ ଫୁଲରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଝୁମିଉଠିଥିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତି ରମ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ପୁଷ୍ପୋତ୍କରାନିଲଵିଘୂର୍ଣିତଵାରିରମ୍ଯଂ ରମ୍ଯଦ୍ଵିରେଫଵିନିପାତିତମଞ୍ଜୁଗୁଲ୍ମମ୍ ଗୁଲ୍ମାନ୍ତରପ୍ରସଭଭୀତମୃଗୀସମୂହଂ ଵାତେରିତଂ ତନୁଭୃତାମପଵର୍ଗଦାତୃ

ଫୁଲର ଝୁରି ହାଲୁକା ପବନରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ରମ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା, ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଗୁଛ ଗୁଛ ଝାଡ଼ି ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଭୟଭୀତ ହରିଣମାନେ ପବନରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।

ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁଜାଲଶବଲୈସ୍ ତିଲକୈର୍ ମନୋଜ୍ଞୈଃ ସିନ୍ଦୂରକୁଙ୍କୁମକୁସୁମ୍ଭନିଭୈର୍ ଅଶୋକୈଃ ଚାମୀକରଦ୍ଯୁତିସମୈରଥ କର୍ଣିକାରୈଃ ପୁଷ୍ପୋତ୍କରୈରୁପଚିତଂ ସୁଵିଶାଲଶାଖୈଃ

ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଦାଗ ଦେଉଥିବା ମନୋହର ତିଳକ ଗଛ, ସିନ୍ଦୂର, କୁଙ୍କୁମ ଓ କୁସୁମ୍ଭ ରଙ୍ଗର ଅଶୋକ ଗଛ, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ, ଏବଂ ଏଠି ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଚଉଡ଼ା ଡାଳିରେ ଭରିଥିଲା।

କ୍ଵଚିଦଞ୍ଜନଚୂର୍ଣାଭୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିଦ୍ରୁମସନ୍ନିଭୈଃ କ୍ଵଚିତ୍କାଞ୍ଚନସଂକାଶୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଆଚିତଭୂତଲମ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଭୂମି କଳି ଗୋଧିକା ପରି କଳା ଫୁଲରେ ଢକାଯାଇଥିଲା, କେଉଁଠି କେଉଁଠି ପାଗା ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସୁନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଫୁଲ ରହିଥିଲା।

ପୁନ୍ନାଗେଷୁ ଦ୍ଵିଜଶତଵିରୁତଂ ରକ୍ତାଶୋକସ୍ତବକଭରନତମ୍ ରମ୍ଯୋପାନ୍ତକ୍ଲମହାରଭଵନଂ ଫୁଲ୍ଲାବ୍ଜେଷୁ ଭ୍ରମରଵିଲସିତମ୍

ପୁନ୍ନାଗ ଗଛମାନେ ତଳେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ରବ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ରକ୍ତ ଅଶୋକ ଗଛର ଡାଳି ଫୁଲର ଭାରରେ ଝୁଲିଯାଉଥିଲା, ରମ୍ୟ ଉପବନରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଖେଳୁଥିଲେ।

ସକଲଭୁଵନଭର୍ତା ଲୋକନାଥସ୍ତଦାନୀଂ ତୁହିନଶିଖରପୁତ୍ର୍ଯା ସାର୍ଧମିଷ୍ଟୈର୍ଗଣେଶୈଃ ଵିଵିଧତରୁଵିଶାଲଂ ମତ୍ତହୃଷ୍ଟାନ୍ନପୁଷ୍ଟୈର୍ ଉପଵନମ୍ ଅତିରମ୍ଯଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଦେଵ୍ଯାଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ହିମଶିଖର ତନୟୀ ଓ ପ୍ରିୟ ଗଣେଶମାନେ ସହିତ, ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ମତ୍ତ, ପୁଷ୍ଟ ପଶୁମାନେ ଥିବା ଅତି ରମ୍ୟ ଉପବନ ଦେଖାଇଲେ।

ପୁଷ୍ପୈର୍ଵନ୍ଯୈଃ ଶୁଭଶୁଭତମୈଃ କଲ୍ପିତୈର୍ଦିଵ୍ଯଭୂଷୈର୍ ଦେଵୀଂ ଦିଵ୍ଯାମୁପଵନଗତାଂ ଭୂଷଯାମାସ ଶର୍ଵଃ ସା ଚାପ୍ଯେନଂ ତୁହିନଗିରିସୁତା ଶଙ୍କରଂ ଦେଵଦେଵଂ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ଶୁଭତରତମୈର୍ ଭୂଷଯାମାସ ଭକ୍ତ୍ଯା

ବନ ଫୁଲରେ, ଶୁଭ ଓ ଅତିଶୟ ଶୁଭ ମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଭୂଷଣ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପବନରେ ଭିତରେ ଭୂଷିତ କଲେ; ଏବଂ ହିମଶିଖର ତନୟୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ କଲେ।

ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାଣାଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚୋଦ୍ଯାନମ୍ ଅତୀଵ ରମ୍ଯମ୍ ଗଣେଶ୍ଵରୈର୍ ନନ୍ଦିମୁଖୈଶ୍ ଚ ସାର୍ଧମ୍ ଉଵାଚ ଦେଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଦେଵୀ

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଅତି ରମ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ଗଣେଶ ଓ ନନ୍ଦିମୁଖ ସହିତ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।

ଉଦ୍ଯାନଂ ଦର୍ଶିତଂ ଦେଵ ପ୍ରଭଯା ପରଯା ଯୁତମ୍ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ଚ ଗୁଣାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ପୁନର୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜରେ ଭରିଥିଲା; ଏବେ ଦୟାକରି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଆଉଥରେ କହନ୍ତୁ।

ଅସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଅଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵଥା ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ଦେଵେଶ ଦେଵଦେଵ ଵୃଷଧ୍ଵଜ

ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଦେବଦେବ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଆପଣ ଏହି ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଉଚିତ।

ଦେଵ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵୋ ଵରପ୍ରଭୁଃ ଆଘ୍ରାଯ ଵଦନାମ୍ଭୋଜଂ ତଦାହ ଗିରିଜାଂ ହସନ୍

ଦେବୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାତା ଭଗବାନ୍, ତାଙ୍କର ମୁହଁର ପଦ୍ମସମ ଗନ୍ଧ ନିଆଇ, ହସି ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଇଦଂ ଗୁହ୍ଯତମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ସଦା ଵାରାଣସୀ ମମ ସର୍ଵେଷାମେଵ ଜନ୍ତୂନାଂ ହେତୁର୍ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ସର୍ଵଦା

ଏହି ବଡ଼ ଗୁପ୍ତ ତୀର୍ଥ, ବାରାଣସୀ, ସଦା ମୋର; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସବୁବେଳେ ମୁକ୍ତିର କାରଣ।

ଅସ୍ମିନ୍ସିଦ୍ଧାଃ ସଦା ଦେଵି ମଦୀଯଂ ଵ୍ରତମାସ୍ଥିତାଃ ନାନାଲିଙ୍ଗଧରା ନିତ୍ଯଂ ମମ ଲୋକାଭିକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ

ଏଠାରେ, ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ମୋର ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହି, ବିଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ସଦା ମୋର ଲୋକକୁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସିଦ୍ଧ ହୋଇ ରହନ୍ତି।

ଅଭ୍ଯସ୍ଯନ୍ତି ପରଂ ଯୋଗଂ ଯୁକ୍ତାତ୍ମାନୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ନାନାଵୃକ୍ଷସମାକୀର୍ଣେ ନାନାଵିହଗଶୋଭିତେ

ସେମାନେ ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ମନ ଏକତାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ନାନା ପକ୍ଷୀରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସ୍ଥାନରେ।

କମଲୋତ୍ପଲପୁଷ୍ପାଢ୍ଯୈଃ ସରୋଭିଃ ସମଲଂକୃତେ ଅପ୍ସରୋଗଣଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସଦା ସଂସେଵିତେ ଶୁଭେ

ପଦ୍ମ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ସ୍ରୋବର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସଦା ସେବା କରୁଥିବା, ଏହି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ଦୀପ୍ତିମାନ।

ରୋଚତେ ମେ ସଦା ଵାସୋ ଯେନ କାର୍ଯେଣ ତଚ୍ଛୃଣୁ ମନ୍ମନା ମମ ଭକ୍ତଶ୍ ଚ ମଯି ନିତ୍ଯାର୍ପିତକ୍ରିଯଃ

ମୁଁ ସଦା ଏଠି ବସିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି; ଏହାର କାରଣ ଶୁଣ: ମୋର ମନ ଏଠି ଲାଗିଛି, ଏଠି ମୋର ଭକ୍ତ, ଯିଏ ସଦା ତାଙ୍କର କାମ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରେ, ରହେ।

ଯଥା ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୋତି ଅନ୍ଯତ୍ର ନ ତଥା କ୍ଵଚିତ୍ କାମଂ ହ୍ଯତ୍ର ମୃତୋ ଦେଵି ଜନ୍ତୁର୍ମୋକ୍ଷାଯ କଲ୍ପତେ

ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଏଠି ପରି ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ; ଏଠି ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାଣୀ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଏତନ୍ମମ ପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତମଂ ମହତ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଵିଜାନନ୍ତି ଯେ ଚ ସିଦ୍ଧା ମୁମୁକ୍ଷଵଃ

ଏହା ମୋର ଦିବ୍ୟ ପୁରୀ, ସବୁ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବଡ଼; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି।

ଅତଃ ପରମିଦଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରା ଚେଯଂ ଗତିର୍ମମ ଵିମୁକ୍ତଂ ନ ମଯା ଯସ୍ମାନ୍ ମୋକ୍ଷ୍ଯତେ ଵା କଦାଚନ

ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହା ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି; ଏହାକୁ ଅବିମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ମୁଁ କେବେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼େନି, କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଦୂରେ କରେନି।

ମମ କ୍ଷେତ୍ରମିଦଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଵିମୁକ୍ତମିତି ସ୍ମୃତମ୍ ନୈମିଷେ ଚ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେ ଚ ପୁଷ୍କରେ

ତେଣୁ, ଏହା ମୋର କ୍ଷେତ୍ର, ଅବିମୁକ୍ତ ବୋଲି ପରିଚିତ; ନୈମିଷ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାର କିମ୍ବା ପୁଷ୍କରରେ ନୁହେଁ—