ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଯୋଗେ ପାଶୁପତେ ସମ୍ଯକ୍ ଦିନମେକଂ ଯତିର୍ଭଵେତ୍ ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଚରେତ୍ ପାଶୁପତଂ ଵ୍ରତମ୍

ଯଦି ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର ପାଶୁପତ ଯୋଗ ଠିକ୍ ଭାବେ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ନିଜେ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଦେଵୋଦ୍ଯାନେ ଵସେତ୍ତତ୍ର ଶର୍ଵୋଦ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍ ମନସା ନିର୍ମମେ ରୁଦ୍ରୋ ଵିମାନଂ ଚ ସୁଶୋଭନମ୍

ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରେ ବାସ କରିବା ଉଚିତ—ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଶର୍ବଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଉଦ୍ୟାନ, ଯାହା ରୁଦ୍ର ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

ଦର୍ଶଯାମାସ ଚ ତଦା ଦେଵୋଦ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍ ହୈମଵତ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵଃ ସନନ୍ଦୀ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ସେ ସମୟରେ, ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ହେମବତୀ ଓ ନନ୍ଦୀ ସହିତ ସେଠି ଅପୂର୍ବ ଦେବ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।

କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଅଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ ଉକ୍ତଵାନ୍ପରମେଶାନଃ ପାର୍ଵତ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତଯେ ଭଵଃ

ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ, ପରମେଶ୍ୱର ଭବ, ଶଙ୍କର ଏହି ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନାନାଵିଧଗୁଲ୍ମଶୋଭିତଂ ଲତାପ୍ରତାନାଦିମନୋହରଂ ବହିଃ ଵିରୂଢପୁଷ୍ପୈଃ ପରିତଃ ପ୍ରିଯଙ୍ଗୁଭିଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ କଣ୍ଟକିତୈଶ୍ ଚ କେତକୈଃ

ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫୁଲ ଗଛ ଫୁଲିଥିଲା, ଲତା ଝୁଲି ରହିଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଖୁସିରେ ଫୁଲିଥିବା ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଓ କାଂଟା ଥିବା କେତକୀ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ତମାଲଗୁଲ୍ମୈର୍ନିଚିତଂ ସୁଗନ୍ଧିଭିର୍ ନିକାମପୁଷ୍ପୈର୍ଵକୁଲୈଶ୍ ଚ ସର୍ଵତଃ ଅଶୋକପୁନ୍ନାଗଶତୈଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈର୍ ଦ୍ଵିରେଫମାଲାକୁଲପୁଷ୍ପସଂଚଯୈଃ

ସେଠି ସବୁଠାରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ତମାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଥିବା ବକୁଳ ଗଛ ଥିଲା, ଶତଶଃ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଓ ପୁନ୍ନାଗ ଗଛ ଥିଲା, ଯାହାର ଫୁଲରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ଘୁଞ୍ଚି ରହିଥିଲେ।

କ୍ଵଚିତ୍ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାମ୍ବୁଜରେଣୁଭୂଷିତୈର୍ ଵିହଙ୍ଗମୈଶ୍ ଚାନୁକଲପ୍ରଣାଦିଭିଃ ଵିନାଦିତଂ ସାରସଚକ୍ରଵାକୈଃ ପ୍ରମତ୍ତଦାତ୍ଯୂହଵରୈଶ୍ ଚ ସର୍ଵତଃ

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଫୁଲିଥିବା ଅମ୍ବୁଜର ରେଣୁ ଲଗିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଗାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ସାରସ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ମତ୍ତ ଦାତ୍ୟୁହ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଡାକରେ ମନ ଭରିଯାଉଥିଲା।

କ୍ଵଚିଚ୍ଚ କେକାରୁତନାଦିତଂ ଶୁଭଂ କ୍ଵଚିଚ୍ଚ କାରଣ୍ଡଵନାଦନାଦିତମ୍ କ୍ଵଚିଚ୍ଚ ମତ୍ତାଲିକୁଲାକୁଲୀକୃତଂ ମଦାକୁଲାଭିର୍ ଭ୍ରମରାଙ୍ଗନାଦିଭିଃ

ଅନ୍ୟଠାରେ ମୟୂର ରଙ୍ଗ ଡାକରେ, କେଉଁଠି କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଡାକରେ, କେଉଁଠି ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ସେଠି ଭରିଯାଉଥିଲା।

ନିଷେଵିତଂ ଚାରୁସୁଗନ୍ଧିପୁଷ୍ପକୈଃ କ୍ଵଚିତ୍ ସୁପୁଷ୍ପୈଃ ସହକାରଵୃକ୍ଷୈଃ ଲତୋପଗୂଢୈସ୍ତିଲକୈଶ୍ ଚ ଗୂଢଂ ପ୍ରଗୀତଵିଦ୍ଯାଧରସିଦ୍ଧଚାରଣମ୍

କେଉଁଠି ସୁନ୍ଦର ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ଫୁଲିଥିବା ଆମ୍ବ ଗଛ, ଲତାରେ ଢାକା ତିଳକ ଗଛ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ଏଠି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା।

ପ୍ରଵୃତ୍ତନୃତ୍ତାନୁଗତାପ୍ସରୋଗଣଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟନାନାଵିଧପକ୍ଷିସେଵିତମ୍ ପ୍ରନୃତ୍ତହାରୀତକୁଲୋପନାଦିତଂ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରନାଦାକୁଲମତ୍ତମାନସୈଃ

ସେଠି ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖୁସି ପକ୍ଷୀମାନେ ସେଠି ଥିଲେ; ନୃତ୍ୟରତ ହରିତାଳିକା ଡାକରେ ଏଠି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା, ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଓ ମତ୍ତ ମାନସ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଡାକରେ ଏଠି ଭରିଯାଉଥିଲା।

କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିଦ୍ ଗନ୍ଧକଦମ୍ବକୈର୍ ମୃଗୈର୍ ଵିଲୂନଦର୍ଭାଙ୍କୁରପୁଷ୍ପସଂଚଯମ୍ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନାନାଵିଧଚାରୁପଙ୍କଜୈଃ ସରସ୍ତଡାଗୈରୁପଶୋଭିତଂ କ୍ଵଚିତ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଗନ୍ଧକ ଓ କଦମ୍ବ ମୃଗମାନେ ଘାସ ଓ ଫୁଲ ଚେବାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ତାଳାବ ଓ ପୋଖରୀ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

ଵିଟପନିଚଯଲୀନଂ ନୀଲକଣ୍ଠାଭିରାମଂ ମଦମୁଦିତଵିହଙ୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ତନାଦାଭିରାମମ୍ କୁସୁମିତତରୁଶାଖାଲୀନମତ୍ତଦ୍ଵିରେଫଂ ନଵକିସଲଯଶୋଭାଶୋଭିତଂ ପ୍ରାଂଶୁଶାଖମ୍

ଘନ ଗଛମାଳିକାରେ ଢକା, ନୀଳ କଣ୍ଠୀ ପିକଙ୍କ ରମ୍ୟ ନୃତ୍ୟରେ ଭରିଥିବା, ହସିଉଠୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରବରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଫୁଲ ଲଗା ଡାଳିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଉଠି, ନୂତନ କିଶଳୟର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ଉଚ୍ଚ ଡାଳିମାନେ ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।

କ୍ଵଚିଦ୍ଵିଲାସାଲସଗାମିନୀଭିର୍ ନିଷେଵିତଂ କିଂପୁରୁଷାଙ୍ଗନାଭିଃ

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଖେଳୁଥିବା ଓ ଗରିମା ଭରା କିମ୍ପୁରୁଷ ଯୌବନୀମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ରହୁଥିଲେ।

ପାରାଵତଧ୍ଵନିଵିକୂଜିତଚାରୁଶୃଙ୍ଗୈର୍ ଅଭ୍ରଙ୍କଷୈଃ ସିତମନୋହରଚାରୁରୂପୈଃ ଆକୀର୍ଣପୁଷ୍ପନିକରପ୍ରଵିଭକ୍ତହଂସୈର୍ ଵିଭ୍ରାଜିତଂ ତ୍ରିଦଶଦିଵ୍ଯକୁଲୈରନେକୈଃ

ଏଠାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରମାନେ ପରାବତର ଗୁଞ୍ଜନରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଧଳା ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶୋଭା ଥିଲା, ହଂସମାନେ ଫୁଲ ମାଳାକୁ ଭାଗ କରି ଚାଲୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନେକ ଦେବତାମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ।

ଫୁଲ୍ଲୋତ୍ପଲାଂବୁଜଵିତାନସହସ୍ରଯୁକ୍ତଂ ତୋଯାଶଯୈଃ ସମନୁଶୋଭିତଦେଵମାର୍ଗମ୍ ମାର୍ଗାନ୍ତରାକଲିତପୁଷ୍ପଵିଚିତ୍ରପଙ୍କ୍ତିସମ୍ବଦ୍ଧଗୁଲ୍ମଵିଟପୈର୍ ଵିଵିଧୈରୁପେତମ୍

ଏଠି ହଜାର ହଜାର ଫୁଲିଥିବା ଲୋଟସ ଓ ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ, ଜଳାଶୟମାନେ ଦେବମାର୍ଗକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ, ମାର୍ଗପାଶରେ ରଙ୍ଗିନ ଫୁଲର ଶାରି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଝାଡ଼ି ଗଛରେ ଏଠି ଭରିଥିଲା।

ତୁଙ୍ଗାଗ୍ରୈର୍ ନୀଲପୁଷ୍ପସ୍ତବକଭରନତପ୍ରାଂଶୁଶାଖୈର୍ ଅଶୋକୈର୍ ଦୋଲାପ୍ରାନ୍ତାନ୍ତନୀଲଶ୍ରୁତିସୁଖଜନକୈର୍ ଭାସିତାନ୍ତଂ ମନୋଜ୍ଞୈଃ ରାତ୍ରୌ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭାସା କୁସୁମିତତିଲକୈରେକତାଂ ସମ୍ପ୍ରଯାତଂ ଛାଯାସୁପ୍ତପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଥିତହରିଣକୁଲାଲୁପ୍ତଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରାଗ୍ରମ୍

ଉଚ୍ଚ ଡାଳିରେ ନୀଳ ଫୁଲର ଗୁଛ ଭାରି ହୋଇଥିବା ଅଶୋକ ଗଛ, ଡାଳିର ଅନ୍ତରେ ଗାଢ଼ ଛାୟା ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର ଲାଗୁଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଆଉ ଅଧିକ ଜଗମଗାଉଥିଲା, ଫୁଲିଥିବା ତିଳକ ଗଛ ସହ ଏକତା ହୋଇଥିଲା, ଛାୟାରେ ଶୁଅଥିବା ହରିଣମାନେ ଜାଗି ନବୀନ ଦୁର୍ବା ଉପରେ ଚରୁଥିଲେ।

ହଂସାନାଂ ପକ୍ଷଵାତପ୍ରଚଲିତକମଲସ୍ଵଚ୍ଛଵିସ୍ତୀର୍ଣତୋଯଂ ତୋଯାନାଂ ତୀରଜାତପ୍ରଚକିତକଦଲୀଚାଟୁନୃତ୍ଯନ୍ମଯୂରମ୍ ମାଯୂରୈଃ ପକ୍ଷଚନ୍ଦ୍ରୈଃ କ୍ଵଚିଦଵନିଗତୈ ରଞ୍ଜିତକ୍ଷ୍ମାପ୍ରଦେଶଂ ଦେଶେ ଦେଶେ ଵିଲୀନପ୍ରମୁଦିତଵିଲସନ୍ମତ୍ତହାରୀତଵୃନ୍ଦମ୍

ହଂସମାନଙ୍କ ପଖା ହାଲୁକା ପବନରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ତୀରରେ କଦଳୀ ଗଛ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା ଓ ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ପଖା ଚାନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଫେଲି ଭୂମିକୁ ରଙ୍ଗିଥିଲେ, କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମତ୍ତ ହରିତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳି ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ।

ସାରଙ୍ଗୈଃ କ୍ଵଚିଦୁପଶୋଭିତପ୍ରଦେଶଂ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନଂ କୁସୁମଚଯୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵିଚିତ୍ରୈଃ ହୃଷ୍ଟାଭିଃ କ୍ଵଚିଦପି କିନ୍ନରାଙ୍ଗନାଭିର୍ ଵୀଣାଭିଃ ସୁମଧୁରଗୀତନୃତ୍ତକଣ୍ଠମ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ହରିଣମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, କେଉଁଠି ଫୁଲର ଢେର ତଳେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କିନ୍ନର ଯୌବନୀମାନେ ଭୀଣା ନେଇ ମଧୁର ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସଂସୃଷ୍ଟୈଃ କ୍ଵଚିଦୁପଲିପ୍ତକୀର୍ଣପୁଷ୍ପୈର୍ ଆଵାସୈଃ ପରିଵୃତପାଦପଂ ମୁନୀନାମ୍ ଆ ମୂଲାତ୍ ଫଲନିଚିତୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵିଶାଲୈର୍ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗୈଃ ପନସମହୀରୁହୈରୁପେତମ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମିଶିଯାଇଥିବା ଫୁଲରେ ଭୂମି ଢକାଯାଇଥିଲା, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖରେ ଗଛ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ମୂଳରେ ଫଳ ରାଶି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପନସ ଓ ମହୁଆ ଗଛରେ ଏଠି ଭରିଥିଲା।

ରମ୍ଯଂ ପ୍ରିଯଙ୍ଗୁତରୁମଞ୍ଜରିସକ୍ତଭୃଙ୍ଗଂ ଭୃଙ୍ଗାଵଲୀକଵଲିତାମ୍ରକଦମ୍ବପୁଷ୍ପମ୍

ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଗଛର ମଞ୍ଜରୀରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଲାଗିଥିଲେ, ଆମ୍ବ ଓ କଦମ୍ବ ଫୁଲରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଝୁମିଉଠିଥିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତି ରମ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ପୁଷ୍ପୋତ୍କରାନିଲଵିଘୂର୍ଣିତଵାରିରମ୍ଯଂ ରମ୍ଯଦ୍ଵିରେଫଵିନିପାତିତମଞ୍ଜୁଗୁଲ୍ମମ୍ ଗୁଲ୍ମାନ୍ତରପ୍ରସଭଭୀତମୃଗୀସମୂହଂ ଵାତେରିତଂ ତନୁଭୃତାମପଵର୍ଗଦାତୃ

ଫୁଲର ଝୁରି ହାଲୁକା ପବନରେ ଜଳ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ରମ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା, ମତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଗୁଛ ଗୁଛ ଝାଡ଼ି ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଭୟଭୀତ ହରିଣମାନେ ପବନରେ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।

ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁଜାଲଶବଲୈସ୍ ତିଲକୈର୍ ମନୋଜ୍ଞୈଃ ସିନ୍ଦୂରକୁଙ୍କୁମକୁସୁମ୍ଭନିଭୈର୍ ଅଶୋକୈଃ ଚାମୀକରଦ୍ଯୁତିସମୈରଥ କର୍ଣିକାରୈଃ ପୁଷ୍ପୋତ୍କରୈରୁପଚିତଂ ସୁଵିଶାଲଶାଖୈଃ

ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଦାଗ ଦେଉଥିବା ମନୋହର ତିଳକ ଗଛ, ସିନ୍ଦୂର, କୁଙ୍କୁମ ଓ କୁସୁମ୍ଭ ରଙ୍ଗର ଅଶୋକ ଗଛ, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ, ଏବଂ ଏଠି ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଚଉଡ଼ା ଡାଳିରେ ଭରିଥିଲା।

କ୍ଵଚିଦଞ୍ଜନଚୂର୍ଣାଭୈଃ କ୍ଵଚିଦ୍ ଵିଦ୍ରୁମସନ୍ନିଭୈଃ କ୍ଵଚିତ୍କାଞ୍ଚନସଂକାଶୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଆଚିତଭୂତଲମ୍

କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଭୂମି କଳି ଗୋଧିକା ପରି କଳା ଫୁଲରେ ଢକାଯାଇଥିଲା, କେଉଁଠି କେଉଁଠି ପାଗା ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସୁନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଫୁଲ ରହିଥିଲା।

ପୁନ୍ନାଗେଷୁ ଦ୍ଵିଜଶତଵିରୁତଂ ରକ୍ତାଶୋକସ୍ତବକଭରନତମ୍ ରମ୍ଯୋପାନ୍ତକ୍ଲମହାରଭଵନଂ ଫୁଲ୍ଲାବ୍ଜେଷୁ ଭ୍ରମରଵିଲସିତମ୍

ପୁନ୍ନାଗ ଗଛମାନେ ତଳେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ରବ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ରକ୍ତ ଅଶୋକ ଗଛର ଡାଳି ଫୁଲର ଭାରରେ ଝୁଲିଯାଉଥିଲା, ରମ୍ୟ ଉପବନରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଖେଳୁଥିଲେ।

ସକଲଭୁଵନଭର୍ତା ଲୋକନାଥସ୍ତଦାନୀଂ ତୁହିନଶିଖରପୁତ୍ର୍ଯା ସାର୍ଧମିଷ୍ଟୈର୍ଗଣେଶୈଃ ଵିଵିଧତରୁଵିଶାଲଂ ମତ୍ତହୃଷ୍ଟାନ୍ନପୁଷ୍ଟୈର୍ ଉପଵନମ୍ ଅତିରମ୍ଯଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଦେଵ୍ଯାଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ହିମଶିଖର ତନୟୀ ଓ ପ୍ରିୟ ଗଣେଶମାନେ ସହିତ, ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ମତ୍ତ, ପୁଷ୍ଟ ପଶୁମାନେ ଥିବା ଅତି ରମ୍ୟ ଉପବନ ଦେଖାଇଲେ।

ପୁଷ୍ପୈର୍ଵନ୍ଯୈଃ ଶୁଭଶୁଭତମୈଃ କଲ୍ପିତୈର୍ଦିଵ୍ଯଭୂଷୈର୍ ଦେଵୀଂ ଦିଵ୍ଯାମୁପଵନଗତାଂ ଭୂଷଯାମାସ ଶର୍ଵଃ ସା ଚାପ୍ଯେନଂ ତୁହିନଗିରିସୁତା ଶଙ୍କରଂ ଦେଵଦେଵଂ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ଶୁଭତରତମୈର୍ ଭୂଷଯାମାସ ଭକ୍ତ୍ଯା

ବନ ଫୁଲରେ, ଶୁଭ ଓ ଅତିଶୟ ଶୁଭ ମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଭୂଷଣ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପବନରେ ଭିତରେ ଭୂଷିତ କଲେ; ଏବଂ ହିମଶିଖର ତନୟୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ କଲେ।

ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାଣାଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚୋଦ୍ଯାନମ୍ ଅତୀଵ ରମ୍ଯମ୍ ଗଣେଶ୍ଵରୈର୍ ନନ୍ଦିମୁଖୈଶ୍ ଚ ସାର୍ଧମ୍ ଉଵାଚ ଦେଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଦେଵୀ

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଅତି ରମ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ଗଣେଶ ଓ ନନ୍ଦିମୁଖ ସହିତ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।

ଉଦ୍ଯାନଂ ଦର୍ଶିତଂ ଦେଵ ପ୍ରଭଯା ପରଯା ଯୁତମ୍ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ଚ ଗୁଣାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ପୁନର୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜରେ ଭରିଥିଲା; ଏବେ ଦୟାକରି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଆଉଥରେ କହନ୍ତୁ।

ଅସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଅଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵଥା ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ଦେଵେଶ ଦେଵଦେଵ ଵୃଷଧ୍ଵଜ

ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଦେବଦେବ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଆପଣ ଏହି ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଉଚିତ।