ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଉଦ୍ଧୃତାନୁଷ୍ଣଫେନାଭିଃ ପୂତାଭିର୍ ଵସ୍ତ୍ରଚକ୍ଷୁଷା ଅଦ୍ଭିଃ ସମାଚରେତ୍ସର୍ଵଂ ଵର୍ଜଯେତ୍କଲୁଷୋଦକମ୍

ଉଠାଯାଇଥିବା, ତାଜା, ଫେନ ନଥିବା, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି, ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ସମସ୍ତ କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଦୁଷିତ ପାଣି ଦେଖିଲେ ତାହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ଧଵର୍ଣରସୈର୍ଦୁଷ୍ଟମ୍ ଅଶୁଚିସ୍ଥାନସଂସ୍ଥିତମ୍ ପଙ୍କାଶ୍ମଦୂଷିତଂ ଚୈଵ ସାମୁଦ୍ରଂ ପଲ୍ଵଲୋଦକମ୍

ଯେ ପାଣି ଗନ୍ଧ, ରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ରସରେ ଦୁଷିତ, ଅପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା କାଦି, ପଥର ଦ୍ୱାରା ମଲିନ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଳାଶୟର ପାଣି,

ସଶୈଵାଲଂ ତଥାନ୍ଯୈର୍ଵା ଦୋଷୈର୍ଦୁଷ୍ଟଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ଵସ୍ତ୍ରଶୌଚାନ୍ଵିତଃ କୁର୍ଯାତ୍ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣି ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଶାଉଳି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଷିତି ସହିତ ଥିବା ପାଣିକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ କାମ ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ।

ନମସ୍କାରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣାଦିକମ୍ ଵସ୍ତ୍ରଶୌଚଵିହୀନାତ୍ମା ହ୍ଯ୍ ଅଶୁଚିର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ନମସ୍କାର, ଗୁରୁସେବା ଓ ଏପରି ସମସ୍ତ କାମ ଯଦି ଅଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି କରାଯାଏ, ତେବେ ଲୋକ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଦେଵକାର୍ଯୋପଯୁକ୍ତାନାଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଶୌଚମିଷ୍ଯତେ ଇତରେଷାଂ ହି ଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଶୌଚଂ କାର୍ଯଂ ମଲାଗମେ

ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ବ୍ୟବହୃତ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ମେଳା ହେଲେ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଦରକାର।

ଵର୍ଜଯେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଵାସୋ ଽନ୍ଯୈର୍ ଵିଧୃତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କୌଶେଯାଵିକଯୋ ରୂକ୍ଷୈଃ କ୍ଷୌମାଣାଂ ଗୌରସର୍ଷପୈଃ

ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପିନ୍ଧିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ; ପଟ ଓ ଉନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର କୁଶ ଘାସ କିମ୍ବା ସରିଷ ଦ୍ୱାରା ମଜିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରୀଫଲୈରଂଶୁପଟ୍ଟାନାଂ କୁତପାନାମରିଷ୍ଟକୈଃ ଚର୍ମଣାଂ ଵିଦଲାନାଂ ଚ ଵେତ୍ରାଣାଂ ଵସ୍ତ୍ରଵନ୍ମତମ୍

ଶ୍ରୀଫଳ, ରୂପସୂତ, କୁଟପ, ଅରିଷ୍ଟକ, ଚର୍ମ, ଛାଲ, ବେତ ଇତ୍ୟାଦିର ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ବସ୍ତ୍ର ଯେପରି ନିୟମ ଅଛି।

ଵଲ୍କଲାନାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଛତ୍ରଚାମରଯୋରପି ଚୈଲଵଚ୍ଛୌଚମାଖ୍ଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଭିର୍ ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ

ସମସ୍ତ ଛାଲ ବସ୍ତ୍ର, ଛତା ଓ ଚାମର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ମୁନିମାନେ ବସ୍ତ୍ର ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧି ନିୟମ କହିଛନ୍ତି।

ଭସ୍ମନା ଶୁଧ୍ଯତେ କାଂସ୍ଯଂ କ୍ଷାରେଣାଯସମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତାମ୍ରମମ୍ଲେନ ଵୈ ଵିପ୍ରାସ୍ ତ୍ରପୁସୀସକଯୋରପି

କାଂସା ଆଗୁଣି ଦ୍ୱାରା, ଲୋହା ଖାର ଦ୍ୱାରା, ତାମ୍ବା ତିକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଟିନ୍ ଓ ସିସା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଶୁଦ୍ଧିତ ହୁଏ।

ହୈମମ୍ ଅଦ୍ଭିଃ ଶୁଭଂ ପାତ୍ରଂ ରୌପ୍ଯପାତ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ମଣ୍ଯଶ୍ମଶଙ୍ଖମୁକ୍ତାନାଂ ଶୌଚଂ ତୈଜସଵତ୍ସ୍ମୃତମ୍

ସୁନାର ପାତ୍ର ପାଣି ଦ୍ୱାରା, ରୌପ୍ୟ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଏପରି, ମଣି, ପଥର, ଶଂଖ ଓ ମୁକ୍ତା ପାଇଁ ସୁନା ପାତ୍ର ଯେପରି ନିୟମ ଅଛି।

ଅଗ୍ନେର୍ ଅପାଂ ଚ ସଂଯୋଗାଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତୋପହତସ୍ଯ ଚ ରସାନାମିହ ସର୍ଵେଷାଂ ଶୁଦ୍ଧିରୁତ୍ପ୍ଲଵନଂ ସ୍ମୃତମ୍

ଏମିତି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଯଦି ବହୁତ ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଆଗି କିମ୍ବା ପାଣି ସହିତ ସଂଯୋଗ କିମ୍ବା ଡୁବାଇ ଶୁଦ୍ଧି କରାଯିବ।

ତୃଣକାଷ୍ଠାଦିଵସ୍ତୂନାଂ ଶୁଭେନାଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ସ୍ମୃତମ୍ ଉଷ୍ଣେନ ଵାରିଣା ଶୁଦ୍ଧିସ୍ ତଥା ସ୍ରୁକ୍ସ୍ରୁଵଯୋରପି

ଘାସ, କାଠ ଓ ଏହାଭଳି ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଭ ଜଳ ଛିଟି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ମନାଯାଏ, କିମ୍ବା ଗରମ ପାଣିରେ ଧୋଇ ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ନିୟମ ହାଣ୍ଡି ଓ ଚମଚ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ।

ତଥୈଵ ଯଜ୍ଞପାତ୍ରାଣାଂ ମୁଶଲୋଲୂଖଲସ୍ଯ ଚ ଶୃଙ୍ଗାସ୍ଥିଦାରୁଦନ୍ତାନାଂ ତକ୍ଷଣେନୈଵ ଶୋଧନମ୍

ଏହିପରି ଯଜ୍ଞର ପାତ୍ର, ମୁସଳ, ଉଲୁଖଳ ଓ ଶୃଙ୍ଗ, ଅସ୍ଥି, କାଠ, ଦାନ୍ତ ଭଳି ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଖୋଟି କାଢ଼ି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ସଂହତାନାଂ ମହାଭାଗା ଦ୍ରଵ୍ଯାଣାଂ ପ୍ରୋକ୍ଷଣଂ ସ୍ମୃତମ୍ ଅସଂହତାନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣାଂ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଶୌଚମୁଚ୍ଯତେ

ଏ ମହାଭାଗ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଏକଠା ହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଝାଲି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ଏକା ଏକା ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭୁକ୍ତରାଶିଧାନ୍ଯାନାମ୍ ଏକଦେଶସ୍ଯ ଦୂଷଣେ ତାଵନ୍ମାତ୍ରଂ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ଷଯେଦ୍ଵୈ କୁଶାଂଭସା

ଯଦି ଅଖୁଆ ଧାନ୍ୟର ଏକ ଅଂଶ ଅଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ସେ ଅଂଶକୁ ବାହାର କରି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଧାନ୍ୟକୁ କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ଛିଟି ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଶାକମୂଲଫଲାଦୀନାଂ ଧାନ୍ଯଵଚ୍ଛୁଦ୍ଧିରିଷ୍ଯତେ ମାର୍ଜନୋନ୍ମାର୍ଜନୈର୍ ଵେଶ୍ମ ପୁନଃପାକେନ ମୃନ୍ମଯମ୍

ଶାକ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଓ ଏପରି ଜିନିଷ ଧାନ୍ୟ ପରି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଘରକୁ ବୁହା ଓ ପୋଁଛି ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ, ମାଟିର ପାତ୍ରକୁ ପୁଣି ଅଗ୍ନିରେ ତାପି ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଉଲ୍ଲେଖନେନାଞ୍ଜନେନ ତଥା ସଂମାର୍ଜନେନ ଚ ଗୋନିଵାସେନ ଵୈ ଶୁଦ୍ଧା ସେଚନେନ ଧରା ସ୍ମୃତା

ଭୂମିକୁ ଖୋଟି କାଢ଼ିବା, ଲେପିବା, ବୁହାଇବା, ଗୋବର ରଖିବା କିମ୍ବା ଜଳ ଛିଟିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ବୋଲି ମନାଯାଏ।

ଭୂମିସ୍ଥମ୍ ଉଦକଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଵୈତୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଗୌର୍ଵ୍ରଜେତ୍ ଅଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଯଦମେଧ୍ଯେନ ଗନ୍ଧଵର୍ଣରସାନ୍ଵିତମ୍

ଭୂମିରେ ଥିବା ପାଣି ତାହା ସୁଗନ୍ଧ, ଭଲ ରଙ୍ଗ ଓ ରୁଚି ଥିଲେ, ଗାଈ ତାହା ପିଇ ତୃପ୍ତି ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏବଂ କୌଣସି ଅଶୁଧି ନଥିଲେ, ସେହି ପାଣି ଶୁଧ୍ଧ ମନାଯାଏ।

ଵତ୍ସଃ ଶୁଚିଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣେ ଶକୁନିଃ ଫଲପାତନେ ସ୍ଵଦାରାସ୍ଯଂ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ରତୌ ଭାର୍ଯାଭିକାଙ୍କ୍ଷଯା

ଝରଣା ଠାରେ ବଛା, ଫଳ ପଡ଼ିବା ସ୍ଥାନରେ ପକ୍ଷୀ ଓ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୁଧ୍ଧ ମନାଯାଏ।

ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ କ୍ଷାଲିତଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ କାରୁଣା ଚ ଯଥାଵିଧି କୁଶାଂବୁନା ସୁସଂପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ

ହାତରେ ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ମୁତାବକ ଶୁଧ୍ଧ କରାଯିଥିବା ପାତ୍ରକୁ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି କୁଶ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଛିଟି ଶେଷରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ପଣ୍ଯଂ ପ୍ରସାରିତଂ ଚୈଵ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଭାଗଶଃ ଶୁଚିରାକରଜଂ ତେଷାଂ ଶ୍ଵା ମୃଗଗ୍ରହଣେ ଶୁଚିଃ

ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଯଦି ଖଣିରୁ ଆସିଛି, ତେବେ ସେଠାରେ ଶୁଧ୍ଧ ମନାଯାଏ। କୁକୁର ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଧରିଲେ ସେ ଶୁଧ୍ଧ ମନାଯାଏ।

ଛାଯା ଚ ଵିପ୍ଲୁଷୋ ଵିପ୍ରା ମକ୍ଷିକାଦ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ରଜୋ ଭୂର୍ ଵାଯୁର୍ ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚ ମେଧ୍ଯାନି ସ୍ପର୍ଶନେ ସଦା

ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଛାୟା, ତିରିସାରି, ମକ୍ଷିକା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଧୂଳି, ମାଟି, ପବନ ଓ ଅଗ୍ନି ସବୁବେଳେ ଛୁଁଆଯୋଗ୍ୟ ଓ ଶୁଧ୍ଧ।

ସୁପ୍ତ୍ଵା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଵୈ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଷୁତ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ ଵୈ ତଥା ଷ୍ଠୀଵିତ୍ଵାଧ୍ଯଯନାଦୌ ଚ ଶୁଚିରପ୍ଯାଚମେତ୍ପୁନଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଅ, ଖାଅ, ହାଁଚି, ପିଉ, ଥୁ, ପାଠ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦିଓ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଧ୍ଧ ଥିବେ, ପୁଣି ଏକଥର ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।

ପାଦୌ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ଯେ ଚାପି ପରାଚମନବିନ୍ଦଵଃ ତେ ପାର୍ଥିଵୈଃ ସମା ଜ୍ଞେଯା ନ ତୈରପ୍ରଯତୋ ଭଵେତ୍

ଆଚମନ ସମୟରେ ଯେଉଁ ପାଣି ତଳେ ପଡ଼େ କିମ୍ବା ପାଦକୁ ଛୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମାଟି ସମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

କୃତ୍ଵା ଚ ମୈଥୁନଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିତଂ କୁକ୍କୁଟାଦିକମ୍ ସୂକରଂ ଚୈଵ କାକାଦି ଶ୍ଵାନମୁଷ୍ଟ୍ରଂ ଖରଂ ତଥା

ମିଳନ କରିବା, ପତିତ ବ୍ୟକ୍ତି, କୁକୁଟ, ଶୂକର, କାଉ, କୁକୁର, ଉଠ, ଖଚ୍ଚର ଭଳି ପଶୁ ଛୁଁଇଲେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ।

ଯୂପଂ ଚାଣ୍ଡାଲକାଦ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ନାନେନ ଶୁଧ୍ଯତି ରଜସ୍ଵଲାଂ ସୂତିକାଂ ଚ ନ ସ୍ପୃଶେଦନ୍ତ୍ଯଜାମପି

ଯଜ୍ଞ ଖୁଟି କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟଜଙ୍କୁ ଛୁଁଇଲେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ। ରଜସ୍ୱଳା, ପିଲା ଜନ୍ମାଇଥିବା ଜଣେ ମହିଳା କିମ୍ବା ଅନ୍ତ୍ୟଜକୁ ମଧ୍ୟ ଛୁଁଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ସୂତିକାଶୌଚସଂଯୁକ୍ତଃ ଶାଵାଶୌଚସମନ୍ଵିତଃ ସଂସ୍ପୃଶେନ୍ନ ରଜସ୍ତାସାଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵୈଵ ଶୁଧ୍ଯତି

ଯେଉଁଠାରେ ପିଲା ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁର ଅଶୁଚି ଅଛି, ସେଠାରେ ରଜସ୍ୱଳାଙ୍କୁ ଛୁଁଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଛୁଁଇଯାଏ, ତେବେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ।

ନୈଵାଶୌଚଂ ଯତୀନାଂ ଚ ଵନସ୍ଥବ୍ରହ୍ମଚାରିଣାମ୍ ନୈଷ୍ଠିକାନାଂ ନୃପାଣାଂ ଚ ମଣ୍ଡଲୀନାଂ ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ

ଯତି, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ନିଷ୍ଠାବାନ, ରାଜା ଓ ଦଳେ ଚଳିଥିବା ନୀତିଶିଳ୍ପ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଶୁଚି ନାହିଁ।

ତତଃ କାର୍ଯଵିରୋଧାଦ୍ଧି ନୃପାଣାଂ ନାନ୍ଯଥା ଭଵେତ୍ ଵୈଖାନସାନାଂ ଵିପ୍ରାଣାଂ ପତିତାନାମସଂଭଵାତ୍

ରାଜାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ବିରୋଧ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଅଶୁଚି ଲାଗୁ ହୁଏନି। ଏହିପରି ଭାବରେ ବୈଖାନସ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ, କାହାରି ଅପତ୍ରପ୍ତି ନ ହେବାରୁ, ଅଶୁଚିରେ ଗଣାଯାନ୍ତି ନାହିଁ।