ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଽଭିମତାନ୍ ଦେଶାନ୍ ଅଙ୍କୁଶେନ ନିଵାରିତଃ ଏତନ୍ମାର୍ଗେଣ ଶୁଦ୍ଧେନ ଦଗ୍ଧବୀଜୋ ହ୍ଯକଲ୍ମଷଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ପଥରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୀଜ ପୁରାଇଯାଇଛି ଏବଂ ଦୋଷ ରହିତ, ସେଉଁଠି ଇଚ୍ଛିତ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବାଯାଏ, ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ।

ସଦାଚାରରତାଃ ଶାନ୍ତାଃ ସ୍ଵଧର୍ମପରିପାଲକାଃ ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ

ଯେମାନେ ସଦାଚାରରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି।

ପିତାମହେନୋପଦିଷ୍ଟୋ ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସନାତନଃ ସର୍ଵଲୋକୋପକାରାର୍ଥଂ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ପ୍ରଵଦାମି ଵଃ

ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ସନାତନ ଧର୍ମ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ—ସେଥିପାଇଁ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।

ଗୁରୂପଦେଶଯୁକ୍ତାନାଂ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ କ୍ରମଵର୍ତ୍ତିନାମ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାନାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଣାମଂ ଚୈଵ କାରଯେତ୍

ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରନ୍ତି ଏବଂ କ୍ରମ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଠିବା, ଶିର ନମାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗପ୍ରଣିପାତେନ ତ୍ରିଧା ନ୍ଯସ୍ତେନ ସୁଵ୍ରତାଃ ତ୍ରିଃପ୍ରଦକ୍ଷିଣଯୋଗେନ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଗୁରୁଃ

ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ, ତିନି ପ୍ରକାର ଭାବରେ ଶରୀର ରଖିବା ଏବଂ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ନୀତିମାନ୍ୟ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିବା ଉଚିତ।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠାନ୍ଯେ ଽପି ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଵନ୍ଦନୀଯା ଵିଜାନତା ଆଜ୍ଞାଭଙ୍ଗଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଉତ୍ତମାମ୍

ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦନୀୟ; ଉତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ଚାହିଁଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଧାତୁଶୂନ୍ଯବିଲକ୍ଷେତ୍ରକ୍ଷୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ରୋପଜୀଵନମ୍ ଵିଷଗ୍ରହଵିଡମ୍ବାଦୀନ୍ ଵର୍ଜଯେତ୍ ସର୍ଵଯତ୍ନତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ, ଖାଲି ଗୁହା, କିମ୍ବା ଛୋଟ ଜମିରେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା, ବିଷ, ଭୂତ-ପିଶାଚ ଓ ଠକେଇ—ଏସବୁକୁ ସବୁଦିନ ସାବଧାନରେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

କୈତଵଂ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ ଚ ପୈଶୁନ୍ଯଂ ଵର୍ଜଯେତ୍ସଦା ଅତିହାସମ୍ ଅଵଷ୍ଟମ୍ଭଂ ଲୀଲାସ୍ଵେଚ୍ଛାପ୍ରଵର୍ତନମ୍

ଠକେଇ, ଧନ ନେଇ ଚାଳାକି, ଅପବାଦ, ଅତି ହସ, ଅଭିମାନ ଓ ମନର ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ମଜା କରିବା—ଏସବୁକୁ ସଦା ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଵର୍ଜଯେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଗୁରୂଣାମପି ସଂନିଧୌ ତଦ୍ଵାକ୍ଯପ୍ରତିକୂଲଂ ଚ ଅଯୁକ୍ତଂ ଵୈ ଗୁରୋର୍ଵଚଃ

ଗୁରୁମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ତାଙ୍କ କଥା ବିରୁଦ୍ଧ କିଛି କଥା କିମ୍ବା କାମ କରିବା ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ କଥାକୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ସବୁଦିନ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ନ ଵଦେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଅନିଷ୍ଟଂ ନ ସ୍ମରେତ୍ସଦା ଯତୀନାମାସନଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଦଣ୍ଡାଦ୍ଯଂ ପାଦୁକେ ତଥା

ସବୁ ଚେଷ୍ଟାରେ କେବେ ଅଶୁଭ କଥା କହିବା ନୁହେଁ, ମନରେ ମଧ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯତିମାନଙ୍କ ଆସନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦଣ୍ଡ, ପାଦୁକା ଏବଂ ଏହି ସବୁକୁ ମଧ୍ୟ।

ମାଲ୍ଯଂ ଚ ଶଯନସ୍ଥାନଂ ପାତ୍ରଂ ଛାଯାଂ ଚ ଯତ୍ନତଃ ଯଜ୍ଞୋପକରଣାଙ୍ଗଂ ଚ ନ ସ୍ପୃଶେଦ୍ ଵୈ ପଦେନ ଚ

ମାଳା, ଶୋଇବା ସ୍ଥାନ, ପାତ୍ର, ଛାୟା ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ସାମଗ୍ରୀ—ଏହି ସବୁକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ସବୁଦିନ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଦେଵଦ୍ରୋହଂ ଗୁରୁଦ୍ରୋହଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନତଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଦତୋ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରଣଵସ୍ଯାଯୁତଂ ଜପେତ୍

ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ କେବେ ଅପରାଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅଜାଣିରେ କରିଯାଏ, ତେବେ ପ୍ରଣବ ଦଶ ହଜାରଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଦେଵଦ୍ରୋହଗୁରୁଦ୍ରୋହାତ୍ କୋଟିମାତ୍ରେଣ ଶୁଧ୍ଯତି ମହାପାତକଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ତଥୈଵ ଚ ଯଥାଵିଧି

ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପରାଧ କଲେ, କୋଟି ଥର ପରିଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପର ପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।

ପାତକୀ ଚ ତଦର୍ଧେନ ଶୁଧ୍ଯତେ ଵୃତ୍ତଵାନ୍ଯଦି ଉପପାତକିନଃ ସର୍ଵେ ତଦର୍ଧେନୈଵ ସୁଵ୍ରତାଃ

ଯଦି କେହି ପାପ କରିଥାଏ, ସେ ଭଲ ଆଚରଣ କରୁଥିଲେ, ଅର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରୟାଶରେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଛୋଟ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ନିୟମ ମାନନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରୟାଶରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ସଂଧ୍ଯାଲୋପେ କୃତେ ଵିପ୍ରଃ ତ୍ରିରାଵୃତ୍ତ୍ଯୈଵ ଶୁଧ୍ଯତି ଆହ୍ନିକଚ୍ଛେଦନେ ଜାତେ ଶତମେକମୁଦାହୃତମ୍

ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନା ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ସେ ତାହାକୁ ତିନିଥର ପଢ଼ିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏକ ଶତ ପଠନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ଲଭ୍ୟ।

ଲଙ୍ଘନେ ସମଯାନାଂ ତୁ ଅଭକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଚ ଭକ୍ଷଣେ ଅଵାଚ୍ଯଵାଚନେ ଚୈଵ ସହସ୍ରାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିରୁଚ୍ଯତେ

ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଅନବଞ୍ଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ, ଏହାର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ହଜାରଥର ପଠନ ଆବଶ୍ୟକ।

କାକୋଲୂକକପୋତାନାଂ ପକ୍ଷିଣାମପି ଘାତନେ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

କାଉ, ଉଲୁ, କପୋତ ଏମିତି ପକ୍ଷୀମାନେ ମାରିଦେଲେ, ଏକ ଶତ ଅଠ ଥର ପଠିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯଃ ପୁନସ୍ତତ୍ତ୍ଵଵେତ୍ତା ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ ସ୍ମରଣାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିମାପ୍ନୋତି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣେ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ—ଏଠିରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ।

ନୈଵମାତ୍ମଵିଦାମସ୍ତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାନି ଚୋଦନା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈଵ ହି ତେ ଶୁଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଵିଦୋ ଜନାଃ

ଯେମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର, କାରଣ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ।

ଯୋଗଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠାଶ୍ ଚ ନିର୍ଲେପାଃ କାଞ୍ଚନଂ ଯଥା ଶୁଦ୍ଧାନାଂ ଶୋଧନଂ ନାସ୍ତି ଵିଶୁଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯଯା

ଯେମାନେ ଯୋଗ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାନ୍ତ ଲିନ, ସେମାନେ ସୁନା ପରି ଅଲିପ୍ତ; ପବିତ୍ର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଲଗା ପବିତ୍ରତା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର।

ଉଦ୍ଧୃତାନୁଷ୍ଣଫେନାଭିଃ ପୂତାଭିର୍ ଵସ୍ତ୍ରଚକ୍ଷୁଷା ଅଦ୍ଭିଃ ସମାଚରେତ୍ସର୍ଵଂ ଵର୍ଜଯେତ୍କଲୁଷୋଦକମ୍

ଉଠାଯାଇଥିବା, ତାଜା, ଫେନ ନଥିବା, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣି, ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ସମସ୍ତ କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଦୁଷିତ ପାଣି ଦେଖିଲେ ତାହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଗନ୍ଧଵର୍ଣରସୈର୍ଦୁଷ୍ଟମ୍ ଅଶୁଚିସ୍ଥାନସଂସ୍ଥିତମ୍ ପଙ୍କାଶ୍ମଦୂଷିତଂ ଚୈଵ ସାମୁଦ୍ରଂ ପଲ୍ଵଲୋଦକମ୍

ଯେ ପାଣି ଗନ୍ଧ, ରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ରସରେ ଦୁଷିତ, ଅପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା କାଦି, ପଥର ଦ୍ୱାରା ମଲିନ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଜଳାଶୟର ପାଣି,

ସଶୈଵାଲଂ ତଥାନ୍ଯୈର୍ଵା ଦୋଷୈର୍ଦୁଷ୍ଟଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ଵସ୍ତ୍ରଶୌଚାନ୍ଵିତଃ କୁର୍ଯାତ୍ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣି ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଶାଉଳି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଷିତି ସହିତ ଥିବା ପାଣିକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ କାମ ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ।

ନମସ୍କାରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣାଦିକମ୍ ଵସ୍ତ୍ରଶୌଚଵିହୀନାତ୍ମା ହ୍ଯ୍ ଅଶୁଚିର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ନମସ୍କାର, ଗୁରୁସେବା ଓ ଏପରି ସମସ୍ତ କାମ ଯଦି ଅଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି କରାଯାଏ, ତେବେ ଲୋକ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଦେଵକାର୍ଯୋପଯୁକ୍ତାନାଂ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଶୌଚମିଷ୍ଯତେ ଇତରେଷାଂ ହି ଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଶୌଚଂ କାର୍ଯଂ ମଲାଗମେ

ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ବ୍ୟବହୃତ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ମେଳା ହେଲେ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଦରକାର।

ଵର୍ଜଯେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଵାସୋ ଽନ୍ଯୈର୍ ଵିଧୃତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କୌଶେଯାଵିକଯୋ ରୂକ୍ଷୈଃ କ୍ଷୌମାଣାଂ ଗୌରସର୍ଷପୈଃ

ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପିନ୍ଧିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ; ପଟ ଓ ଉନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର କୁଶ ଘାସ କିମ୍ବା ସରିଷ ଦ୍ୱାରା ମଜିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରୀଫଲୈରଂଶୁପଟ୍ଟାନାଂ କୁତପାନାମରିଷ୍ଟକୈଃ ଚର୍ମଣାଂ ଵିଦଲାନାଂ ଚ ଵେତ୍ରାଣାଂ ଵସ୍ତ୍ରଵନ୍ମତମ୍

ଶ୍ରୀଫଳ, ରୂପସୂତ, କୁଟପ, ଅରିଷ୍ଟକ, ଚର୍ମ, ଛାଲ, ବେତ ଇତ୍ୟାଦିର ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ବସ୍ତ୍ର ଯେପରି ନିୟମ ଅଛି।

ଵଲ୍କଲାନାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଛତ୍ରଚାମରଯୋରପି ଚୈଲଵଚ୍ଛୌଚମାଖ୍ଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଭିର୍ ମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ

ସମସ୍ତ ଛାଲ ବସ୍ତ୍ର, ଛତା ଓ ଚାମର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ମୁନିମାନେ ବସ୍ତ୍ର ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧି ନିୟମ କହିଛନ୍ତି।

ଭସ୍ମନା ଶୁଧ୍ଯତେ କାଂସ୍ଯଂ କ୍ଷାରେଣାଯସମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତାମ୍ରମମ୍ଲେନ ଵୈ ଵିପ୍ରାସ୍ ତ୍ରପୁସୀସକଯୋରପି

କାଂସା ଆଗୁଣି ଦ୍ୱାରା, ଲୋହା ଖାର ଦ୍ୱାରା, ତାମ୍ବା ତିକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଟିନ୍ ଓ ସିସା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଶୁଦ୍ଧିତ ହୁଏ।