ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଜରାମରଣଗର୍ଭେଭ୍ଯୋ ଭୀତସ୍ଯ ନରକାଦିଷୁ ଏଵଂ ଦାଯଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯମିତି ସଂସ୍ମୃତମ୍

ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ନରକ ଭୟରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିପରି ଭିକ୍ଷା ମୁକ୍ତିଦାୟକ ବୋଲି ମନାଯାଏ।

ଦଧିଭକ୍ଷାଃ ପଯୋଭକ୍ଷା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଜୀଵକ୍ଷୀଣକାଃ ସର୍ଵେ ତେ ଭୈକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍

ଦହି, ଦୁଧ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜୀବନ କମାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ଲୋକେ, ଭିକ୍ଷା ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଏକ ଷୋଳାଂଶ ମଧ୍ୟ ଫଳ ପାଇବେ ନାହିଁ।

ଭସ୍ମଶାଯୀ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଭିକ୍ଷାଚାରୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଵ୍ରତଂ ପାଶୁପତଂ ଚରେତ୍

ଯିଏ ସବୁବେଳେ ଭସ୍ମ ଉପରେ ଶୋଇ, ଭିକ୍ଷା ଚାଲେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରେ, ସେ ପରମ ଦଶା ଚାହିଲେ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଯୋଗିନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣଂ ଭଵେତ୍ ଏକଂ ଦ୍ଵେ ତ୍ରୀଣି ଚତ୍ଵାରି ଶକ୍ତିତୋ ଵା ସମାଚରେତ୍

ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ଚକ୍ର କରିପାରିବେ।

ଅସ୍ତେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ଅଲୋଭସ୍ତ୍ଯାଗ ଏଵ ଚ ଵ୍ରତାନି ପଞ୍ଚ ଭିକ୍ଷୂଣାମ୍ ଅହିଂସା ପରମା ତ୍ଵିହ

ଚୋରି ନ କରିବା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ରଖିବା, ଲୋଭ ନ କରିବା, ତ୍ୟାଗ କରିବା—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଭିକ୍ଷୁଙ୍କର ବ୍ରତ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଅହିଂସା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଅକ୍ରୋଧୋ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷା ଶୌଚମାହାରଲାଘଵମ୍ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯ ଇତ୍ଯେତେ ନିଯମାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ

କ୍ରୋଧ ରହିତ ହେବା, ଗୁରୁଙ୍କର ସେବା କରିବା, ଶୁଦ୍ଧତା ରଖିବା, ଖାଦ୍ୟରେ ସାଧାରଣତା ରଖିବା ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା—ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟମ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି।

ବୀଜଯୋନିଗୁଣା ଵସ୍ତୁବନ୍ଧଃ କର୍ମଭିର୍ ଏଵ ଚ ଯଥା ଦ୍ଵିପ ଇଵାରଣ୍ଯେ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଵିଧୀଯତେ

ବୀଜ ଓ ଯୋନିରୁ ଆସୁଥିବା ଗୁଣ, ଏବଂ ବସ୍ତୁର ବନ୍ଧନ, ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ—ଯେପରି ଅରଣ୍ୟରେ ହାତୀ ପାଇଁ, ସେପରି ଏହି ଜଗତରେ ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ।

ଦେଵୈସ୍ତୁଲ୍ଯାଃ ସର୍ଵଯଜ୍ଞକ୍ରିଯାସ୍ତୁ ଯଜ୍ଞାଜ୍ଜାପ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନମାହୁଶ୍ ଚ ଜାପ୍ଯାତ୍ ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଧ୍ଯାନଂ ସଂଗରାଗାଦପେତଂ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଶାଶ୍ଵତସ୍ଯୋପଲମ୍ଭଃ

ଦେବତାମାନେ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ଜପ ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଥିବା ଜ୍ଞାନ ସହ ସମାନ; ଜପରୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନରୁ ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଧ୍ୟାନ ହୁଏ; ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଶାଶ୍ୱତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।

ଦମଃ ଶମଃ ସତ୍ଯମକଲ୍ମଷତ୍ଵଂ ମୌନଂ ଚ ଭୂତେଷ୍ଵଖିଲେଷୁ ଚାର୍ଜଵମ୍ ଅତୀନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜ୍ଞାନମିଦଂ ତଥା ଶିଵଂ ପ୍ରାହୁସ୍ ତଥା ଜ୍ଞାନଵିଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ, ମନ ଶାନ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଦୋଷ ରହିତ ହେବା, ମୌନ ରଖିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସରଳତା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନ—ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନରେ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକେ ଶୁଭ ମନେ କରନ୍ତି।

ସମାପ୍ନୁଯାଦ୍ଯୋଗମିମଂ ମହାତ୍ମା ମହର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵମ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମଲାଃ

ଏହି ଯୋଗକୁ ମହାତ୍ମା ଏବଂ ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଋଷିମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଽଭିମତାନ୍ ଦେଶାନ୍ ଅଙ୍କୁଶେନ ନିଵାରିତଃ ଏତନ୍ମାର୍ଗେଣ ଶୁଦ୍ଧେନ ଦଗ୍ଧବୀଜୋ ହ୍ଯକଲ୍ମଷଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ପଥରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୀଜ ପୁରାଇଯାଇଛି ଏବଂ ଦୋଷ ରହିତ, ସେଉଁଠି ଇଚ୍ଛିତ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବାଯାଏ, ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ।

ସଦାଚାରରତାଃ ଶାନ୍ତାଃ ସ୍ଵଧର୍ମପରିପାଲକାଃ ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ

ଯେମାନେ ସଦାଚାରରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି।

ପିତାମହେନୋପଦିଷ୍ଟୋ ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସନାତନଃ ସର୍ଵଲୋକୋପକାରାର୍ଥଂ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ପ୍ରଵଦାମି ଵଃ

ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ସନାତନ ଧର୍ମ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ—ସେଥିପାଇଁ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।

ଗୁରୂପଦେଶଯୁକ୍ତାନାଂ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ କ୍ରମଵର୍ତ୍ତିନାମ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାନାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଣାମଂ ଚୈଵ କାରଯେତ୍

ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରନ୍ତି ଏବଂ କ୍ରମ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଠିବା, ଶିର ନମାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗପ୍ରଣିପାତେନ ତ୍ରିଧା ନ୍ଯସ୍ତେନ ସୁଵ୍ରତାଃ ତ୍ରିଃପ୍ରଦକ୍ଷିଣଯୋଗେନ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଗୁରୁଃ

ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ, ତିନି ପ୍ରକାର ଭାବରେ ଶରୀର ରଖିବା ଏବଂ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ନୀତିମାନ୍ୟ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିବା ଉଚିତ।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠାନ୍ଯେ ଽପି ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଵନ୍ଦନୀଯା ଵିଜାନତା ଆଜ୍ଞାଭଙ୍ଗଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଉତ୍ତମାମ୍

ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦନୀୟ; ଉତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ଚାହିଁଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଧାତୁଶୂନ୍ଯବିଲକ୍ଷେତ୍ରକ୍ଷୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ରୋପଜୀଵନମ୍ ଵିଷଗ୍ରହଵିଡମ୍ବାଦୀନ୍ ଵର୍ଜଯେତ୍ ସର୍ଵଯତ୍ନତଃ

ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ, ଖାଲି ଗୁହା, କିମ୍ବା ଛୋଟ ଜମିରେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା, ବିଷ, ଭୂତ-ପିଶାଚ ଓ ଠକେଇ—ଏସବୁକୁ ସବୁଦିନ ସାବଧାନରେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

କୈତଵଂ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ ଚ ପୈଶୁନ୍ଯଂ ଵର୍ଜଯେତ୍ସଦା ଅତିହାସମ୍ ଅଵଷ୍ଟମ୍ଭଂ ଲୀଲାସ୍ଵେଚ୍ଛାପ୍ରଵର୍ତନମ୍

ଠକେଇ, ଧନ ନେଇ ଚାଳାକି, ଅପବାଦ, ଅତି ହସ, ଅଭିମାନ ଓ ମନର ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ମଜା କରିବା—ଏସବୁକୁ ସଦା ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଵର୍ଜଯେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଗୁରୂଣାମପି ସଂନିଧୌ ତଦ୍ଵାକ୍ଯପ୍ରତିକୂଲଂ ଚ ଅଯୁକ୍ତଂ ଵୈ ଗୁରୋର୍ଵଚଃ

ଗୁରୁମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ତାଙ୍କ କଥା ବିରୁଦ୍ଧ କିଛି କଥା କିମ୍ବା କାମ କରିବା ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ କଥାକୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ସବୁଦିନ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ନ ଵଦେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଅନିଷ୍ଟଂ ନ ସ୍ମରେତ୍ସଦା ଯତୀନାମାସନଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଦଣ୍ଡାଦ୍ଯଂ ପାଦୁକେ ତଥା

ସବୁ ଚେଷ୍ଟାରେ କେବେ ଅଶୁଭ କଥା କହିବା ନୁହେଁ, ମନରେ ମଧ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯତିମାନଙ୍କ ଆସନ, ବସ୍ତ୍ର, ଦଣ୍ଡ, ପାଦୁକା ଏବଂ ଏହି ସବୁକୁ ମଧ୍ୟ।

ମାଲ୍ଯଂ ଚ ଶଯନସ୍ଥାନଂ ପାତ୍ରଂ ଛାଯାଂ ଚ ଯତ୍ନତଃ ଯଜ୍ଞୋପକରଣାଙ୍ଗଂ ଚ ନ ସ୍ପୃଶେଦ୍ ଵୈ ପଦେନ ଚ

ମାଳା, ଶୋଇବା ସ୍ଥାନ, ପାତ୍ର, ଛାୟା ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ସାମଗ୍ରୀ—ଏହି ସବୁକୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ସବୁଦିନ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଦେଵଦ୍ରୋହଂ ଗୁରୁଦ୍ରୋହଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନତଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରମାଦତୋ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରଣଵସ୍ଯାଯୁତଂ ଜପେତ୍

ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ କେବେ ଅପରାଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅଜାଣିରେ କରିଯାଏ, ତେବେ ପ୍ରଣବ ଦଶ ହଜାରଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଦେଵଦ୍ରୋହଗୁରୁଦ୍ରୋହାତ୍ କୋଟିମାତ୍ରେଣ ଶୁଧ୍ଯତି ମହାପାତକଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ତଥୈଵ ଚ ଯଥାଵିଧି

ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପରାଧ କଲେ, କୋଟି ଥର ପରିଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପର ପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।

ପାତକୀ ଚ ତଦର୍ଧେନ ଶୁଧ୍ଯତେ ଵୃତ୍ତଵାନ୍ଯଦି ଉପପାତକିନଃ ସର୍ଵେ ତଦର୍ଧେନୈଵ ସୁଵ୍ରତାଃ

ଯଦି କେହି ପାପ କରିଥାଏ, ସେ ଭଲ ଆଚରଣ କରୁଥିଲେ, ଅର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରୟାଶରେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଛୋଟ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ନିୟମ ମାନନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରୟାଶରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ସଂଧ୍ଯାଲୋପେ କୃତେ ଵିପ୍ରଃ ତ୍ରିରାଵୃତ୍ତ୍ଯୈଵ ଶୁଧ୍ଯତି ଆହ୍ନିକଚ୍ଛେଦନେ ଜାତେ ଶତମେକମୁଦାହୃତମ୍

ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନା ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ସେ ତାହାକୁ ତିନିଥର ପଢ଼ିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏକ ଶତ ପଠନ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ଲଭ୍ୟ।

ଲଙ୍ଘନେ ସମଯାନାଂ ତୁ ଅଭକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଚ ଭକ୍ଷଣେ ଅଵାଚ୍ଯଵାଚନେ ଚୈଵ ସହସ୍ରାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିରୁଚ୍ଯତେ

ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଅନବଞ୍ଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ, କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ, ଏହାର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ହଜାରଥର ପଠନ ଆବଶ୍ୟକ।

କାକୋଲୂକକପୋତାନାଂ ପକ୍ଷିଣାମପି ଘାତନେ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

କାଉ, ଉଲୁ, କପୋତ ଏମିତି ପକ୍ଷୀମାନେ ମାରିଦେଲେ, ଏକ ଶତ ଅଠ ଥର ପଠିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯଃ ପୁନସ୍ତତ୍ତ୍ଵଵେତ୍ତା ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ ସ୍ମରଣାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିମାପ୍ନୋତି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣେ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ—ଏଠିରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ।

ନୈଵମାତ୍ମଵିଦାମସ୍ତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାନି ଚୋଦନା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈଵ ହି ତେ ଶୁଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଵିଦୋ ଜନାଃ

ଯେମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର, କାରଣ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ।