ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଵିଡ୍ଵରାହୈଶ୍ ଚ ଚାଣ୍ଡାଲୈର୍ ଦୁର୍ଜନୈଃ କୁକ୍କୁଟୈରପି ସ୍ପୃଷ୍ଟମନ୍ନଂ ନ ଭୁଞ୍ଜୀତ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚାଷ୍ଟଶତଂ ଜପେତ୍

ବେସ୍ତା, ଚଣ୍ଡାଳ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ କିମ୍ବା କୁକୁଡ଼ି ଛୁଇଁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଖାଇଯାଏ, ତେବେ ଆଠ ଶତ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଦରକାର।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷାଯୁତଂ ନରଃ ପାତକାନାଂ ତଦର୍ଧଂ ସ୍ଯାନ୍ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ମହାପାପ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଧ ହେଲେ ଚାଲିବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଉପପାତକଦୁଷ୍ଟାନାଂ ତଦର୍ଧଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ ଶେଷାଣାମପି ପାପାନାଂ ଜପେତ୍ପଞ୍ଚସହସ୍ରକମ୍

ଉପପାପ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷିତ ଲୋକମାନେ ତାହାର ଅର୍ଧ ଜପ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଆତ୍ମବୋଧପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଶିଵବୋଧପ୍ରକାଶକମ୍ ଶିଵଃ ସ୍ଯାତ୍ସ ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷମ୍ ଅନାକୁଲଃ

ଏହା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ଶିବତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍‌ଘାଟନ କରୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଉପାୟ। ଯିଏ ଅଶାନ୍ତ ହେବା ଛାଡ଼ି ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ଶିବ ହୁଏ।

ପଞ୍ଚଵାଯୁଜଯଂ ଭଦ୍ରେ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମନୁଜଃ ସୁଖମ୍ ଜପେଚ୍ଚ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ ତୁ ଵିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ଶୁଚିଃ

ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଶୁଚିତା ସହିତ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣ ଉପରେ ଜୟ ଓ ସୁଖ ପାଏ।

ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଵିଜଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵରାନନେ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତୋ ଜପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷମନାକୁଲଃ

ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଖୀ, ଯିଏ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଅଶାନ୍ତ ହେବା ଛାଡ଼ି, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ ପାଏ।

ଵିଷଯାଣାଂ ଚ ପଞ୍ଚାନାଂ ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ଚତୁର୍ଥଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ ତୁ ଯୋ ଜପେଦ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ

ମଣିଷ ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଯୋଗ୍ୟ ବିଷୟ ଉପରେ ଜୟ ପାଏ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଚାରି ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ଚତୁର୍ଥ ଫଳ ପାଏ।

ଭୂତାନାମିହ ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିଜଯଂ ମନୁଜୋ ଲଭେତ୍ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ଜପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମନଃ ସଂଯମ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ

ଏଠାରେ ମଣିଷ ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଉପରେ ଜୟ ପାଏ। ଯିଏ ଚେଷ୍ଟାରେ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଚାରି ଲକ୍ଷ ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ।

ସମ୍ଯଗ୍ଵିଜଯମାପ୍ନୋତି କରଣାନାଂ ଵରାନନେ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିଲକ୍ଷାଣାଂ ଜପେନ କମଲାନନେ

ହେ କମଳାନନେ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ପঁଚିଶ ହଜାର ବାର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୟ ମିଳେ।

ପଞ୍ଚଵିଂଶତିତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଵିଜଯଂ ମନୁଜୋ ଲଭେତ୍ ମଧ୍ଯରାତ୍ରେ ଽତିନିର୍ଵାତେ ଜପେଦଯୁତମାଦରାତ୍

ପঁଚବିଂଶିତି ତତ୍ତ୍ୱର ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କରିବାକୁ, ମଣିଷ ମଧ୍ୟରାତିରେ, ଏକଦମ ଶାନ୍ତି ଭିତରେ, ଦଶହଜାର ବାର ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ପାଏ।

ବ୍ରହ୍ମସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୋତି ଵ୍ରତେନାନେନ ସୁଂଦରି ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷମନାଲସ୍ଯୋ ନିର୍ଵାତେ ଧ୍ଵନିଵର୍ଜିତେ

ଏହି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବ୍ରହ୍ମ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ମିଳେ; ଅଳସ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ବିଶ୍ୱାସ ଭିତରେ, ଲକ୍ଷ ବାର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ମଧ୍ଯରାତ୍ରେ ଚ ଶିଵଯୋଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ ଅନ୍ଧକାରଵିନାଶଶ୍ ଚ ଦୀପସ୍ଯେଵ ପ୍ରକାଶନମ୍

ମଧ୍ୟରାତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଦୀପ ଆଲୋକରେ ଦୂର ହୁଏ।

ହୃଦଯାନ୍ତର୍ବହିର୍ଵାପି ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ସର୍ଵସଂପତ୍ସମୃଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଜପେଦଯୁତମାତ୍ମଵାନ୍

ହୃଦୟ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ-ଢେ଼ଉଁ ପାଇଁ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା ଲୋକେ ଦଶହଜାର ବାର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ସବୀଜସଂପୁଟଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଶତଲକ୍ଷଂ ଜପେଚ୍ଛୁଚିଃ ମତ୍ସାଯୁଜ୍ଯମଵାପ୍ନୋତି ଭକ୍ତିମାନ୍ କିମତଃ ପରମ୍

ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ, ବୀଜ ଓ ସଂପୁଟ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଏକଲକ୍ଷ ବାର ଜପ କର; ଭକ୍ତି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମୋ ସହିତ ଏକତା ଲାଭ କରେ—ଏଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ।

ଇତି ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଵିଧିକ୍ରମମ୍ ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଏଭଳି ତୁମକୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ସମସ୍ତ ପ୍ରକ୍ରିୟା କହିଦେଲି; ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଏ।

ଶ୍ରାଵଯେଚ୍ଚ ଦ୍ଵିଜାଞ୍ଛୁଦ୍ଧାନ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଵିଧିକ୍ରମମ୍ ଦୈଵେ କର୍ମଣି ପିତ୍ର୍ଯେ ଵା ଶିଵଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଏବଂ ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶିଖାଏ, ସେ ଦେବ କିମ୍ବା ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ଜପାଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠତମଂ ପ୍ରାହୁର୍ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଦଗ୍ଧକିଲ୍ବିଷାଃ ଵିରକ୍ତାନାଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାନାଂ ଧ୍ଯାନଯଜ୍ଞଂ ସୁଶୋଭନମ୍

ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତି, ଜପ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅସକ୍ତ ଓ ଜାଗୃତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଯଜ୍ଞ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।

ତସ୍ମାଦ୍ଵଦସ୍ଵ ସୂତାଦ୍ଯ ଧ୍ଯାନଯଜ୍ଞମଶେଷତଃ ଵିସ୍ତାରାତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଵିରକ୍ତାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍

ତେଣୁ, ହେ ସୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଅସକ୍ତ ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଧ୍ୟାନ ଯଜ୍ଞର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ କହ।

ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ଦୀର୍ଘସତ୍ତ୍ରିଣାମ୍ ରୁଦ୍ରେଣ କଥିତଂ ପ୍ରାହ ଗୁହାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମହାତ୍ମନାମ୍

ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘକାଳ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ମୁନିମାନଙ୍କୁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ କହିଥିବା କଥା ଗୁହାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ସଂହୃତ୍ଯ କାଲକୂଟାଖ୍ଯଂ ଵିଷଂ ଵୈ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ଗୁହାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁଖାସୀନଂ ଭଵାନ୍ଯା ସହ ଶଙ୍କରମ୍

ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ, କାଳକୂଟ ନାମକ ବିଷ ସଂହାର କରି, ଗୁହାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭବାନୀ ସହିତ ଶିବ ଆରାମରେ ବସିଥିଲେ।

ମୁନଯଃ ସଂଶିତାତ୍ମାନଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତଂ ଗୁହାଶ୍ରଯମ୍ ଅସ୍ତୁଵଂଶ୍ ଚ ତତଃ ସର୍ଵେ ନୀଲକଣ୍ଠମୁମାପତିମ୍

ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ମୁନିମାନେ, ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ନୀଳକଣ୍ଠ ଉମାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅତ୍ଯୁଗ୍ରଂ କାଲକୂଟାଖ୍ଯଂ ସଂହୃତଂ ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵଯା ଅତଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵ ଵୃଷଧ୍ଵଜ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କାଳକୂଟ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ବିଷ ସଂହାର କଲେ; ତେଣୁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପ। ହେ ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆପଣ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ନୀଲଲୋହିତଃ ପ୍ରହସନ୍ପ୍ରାହ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସନନ୍ଦନପୁରୋଗମାନ୍

ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନୀଳଲୋହିତ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ହସି ଶନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

କିମନେନ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଵିଷଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ସଂହରେତ୍ତଦ୍ଵିଷଂ ଯସ୍ତୁ ସ ସମର୍ଥୋ ହ୍ଯନେନ କିମ୍

ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ବିଷର କଣ ଉପଯୋଗ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବିଷ ବିଷୟରେ କହିବି; ଯିଏ ସେ ବିଷ ସଂହାର କରିପାରେ, ସେଇ ଏଠି ସକ୍ଷମ—ଏହି ବିଷର କଣ ଅର୍ଥ?

ନ ଵିଷଂ କାଲକୂଟାଖ୍ଯଂ ସଂସାରୋ ଵିଷମୁଚ୍ଯତେ ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସଂହରେତ ସୁଦାରୁଣମ୍

କାଳକୂଟ ନାମକ ବିଷ ପ୍ରକୃତ ବିଷ ନୁହେଁ; ସଂସାରକୁ ବିଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବିଷକୁ ସଂହାର କରିବା ଉଚିତ।

ସଂସାରୋ ଦ୍ଵିଵିଧଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସ୍ଵାଧିକାରାନୁରୂପତଃ ପୁଂସାଂ ସଂମୂଢଚିତ୍ତାନାମ୍ ଅସଂକ୍ଷୀଣଃ ସୁଦାରୁଣଃ

ସଂସାରକୁ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ନିଜ ଯୋଗ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ; ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅନ୍ତ ନାହିଁ।

ଈଷଣାରାଗଦୋଷେଣ ସର୍ଗୋ ଜ୍ଞାନେନ ସୁଵ୍ରତାଃ ତଦ୍ଵଶାଦେଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ନ ସଂଶଯଃ

ଇଚ୍ଛା ଓ ଆସକ୍ତି ଦୋଷରେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୁବ୍ରତମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଏହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅସନ୍ନିକୃଷ୍ଟେ ତ୍ଵର୍ଥେ ଽପି ଶାସ୍ତ୍ରଂ ତଚ୍ଛ୍ରଵଣାତ୍ସତାମ୍ ବୁଦ୍ଧିମୁତ୍ପାଦଯତ୍ଯେଵ ସଂସାରେ ଵିଦୁଷାଂ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯଦିଓ କିଛି ବିଷୟ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିଲେ, ସଂସାରରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମନରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ତସ୍ମାଦ୍ଦୃଷ୍ଟାନୁଶ୍ରଵିକଂ ଦୁଷ୍ଟମିତ୍ଯୁଭଯାତ୍ମକମ୍ ସଂତ୍ଯଜେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ଵିରକ୍ତଃ ସୋ ଽଭିଧୀଯତେ

ସେଥିପାଇଁ, ଯିଏ ବିରକ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ଦୃଷ୍ଟ ଓ ଶୁଣିତ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଜିନିଷ ଅଛି, ଯାହା ଦୁଇ ପ୍ରକାରର, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ—ଏହିପରି କହାଯାଇଛି।