ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ସଗୁଣୋ ନିର୍ଗୁଣୋ ଵାପି ତସ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ଶିରସା ଵହେତ୍ ଶ୍ରେଯୋ ଽର୍ଥୀ ଯସ୍ତୁ ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞାଂ ମନସାପି ନ ଲଙ୍ଘଯେତ୍

ସେ ଗୁଣସହିତ କିମ୍ବା ନିର୍ଗୁଣ ଯେହେଉନାହେଁ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବା ଉଚିତ । ଯିଏ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେଁ, ସେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।

ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞାପାଲକଃ ସମ୍ଯକ୍ ଜ୍ଞାନସଂପତ୍ତିମଶ୍ନୁତେ ଗଚ୍ଛଂସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ସ୍ଵପନ୍ ଭୁଞ୍ଜନ୍ ଯଦ୍ଯତ୍କର୍ମ ସମାଚରେତ୍

ଯିଏ ଠିକ୍ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନର ଧନ ଲାଭ କରେ । ଯେବେ ଚାଲେ, ଦଁଡ଼ାଇ ରହେ, ଶୋଏ ବା ଖାଏ, ଯେଉଁ କାମ କରେ,

ସମକ୍ଷଂ ଯଦି ତତ୍ସର୍ଵଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଗୁର୍ଵନୁଜ୍ଞଯା ଗୁରୋର୍ଦେଵସମକ୍ଷଂ ଵା ନ ଯଥେଷ୍ଟାସନୋ ଭଵେତ୍

ସେ ସବୁ କାମ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବା ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କରିବା ଉଚିତ । ଗୁରୁ ବା ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଇଚ୍ଛାମତି ଆସନରେ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।

ଗୁରୁର୍ଦେଵୋ ଯତଃ ସାକ୍ଷାତ୍ ତଦ୍ଗୃହଂ ଦେଵମନ୍ଦିରମ୍ ପାପିନା ଚ ଯଥାସଂଗାତ୍ ତତ୍ପାପୈଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍

ଗୁରୁ ଯେହେତୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେବତା, ତାଙ୍କ ଘର ହେଉଛି ଦେବମନ୍ଦିର । ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଦ୍ୱାରା ପତନ ହୁଏ ।

ତଦ୍ଵଦାଚାର୍ଯସଂଗେନ ତଦ୍ଧର୍ମଫଲଭାଗ୍ଭଵେତ୍ ଯଥୈଵ ଵହ୍ନିସଂପର୍କାନ୍ ମଲଂ ତ୍ଯଜତି କାଞ୍ଚନମ୍

ଏହିପରି ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ଧର୍ମର ଫଳ ମିଳେ । ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସୁନା ମଳ ଛାଡ଼ିଦିଏ,

ତଥୈଵ ଗୁରୁସଂପର୍କାତ୍ ପାପଂ ତ୍ଯଜତି ମାନଵଃ ଯଥା ଵହ୍ନିସମୀପସ୍ଥୋ ଘୃତକୁଂଭୋ ଵିଲୀଯତେ

ଏହିପରି, ଗୁରୁଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିଲେ ମଣିଷ ପାପକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ଘିଅ ଭରା ଭାଣ୍ଡା ଗଳିଯାଏ।

ତଥା ପାପଂ ଵିଲୀଯେତ ଆଚାର୍ଯସ୍ଯ ସମୀପତଃ ଯଥା ପ୍ରଜ୍ଵଲିତୋ ଵହ୍ନିର୍ ଵିଷ୍ଠାଂ କାଷ୍ଠଂ ଚ ନିର୍ଦହେତ୍

ଏହିପରି, ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିଲେ ପାପ ଗଳିଯାଏ, ଯେପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଗୋବର ଓ କାଠକୁ ପୁଡ଼ିଦେଏ।

ଗୁରୁସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଦହତ୍ଯେଵଂ ପାପଂ ତନ୍ମନ୍ତ୍ରତେଜସା ବ୍ରହ୍ମା ହରିସ୍ ତଥା ରୁଦ୍ରୋ ଦେଵାଶ୍ ଚ ମୁନଯସ୍ ତଥା

ଗୁରୁ ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ପାପକୁ ପୁଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା, ହରି, ରୁଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି।

କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯନୁଗ୍ରହଂ ତୁଷ୍ଟା ଗୁରୌ ତୁଷ୍ଟେ ନ ସଂଶଯଃ କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଗୁରୋଃ କ୍ରୋଧଂ ନ କାରଯେତ୍

ଗୁରୁ ଖୁସି ହେଲେ, ସେମାନେ କୃପା କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କାମ, ମନ, ଓ କଥାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତସ୍ଯ କ୍ରୋଧେନ ଦହ୍ଯନ୍ତେ ଆଯୁଃଶ୍ରୀଜ୍ଞାନସତ୍କ୍ରିଯାଃ ତତ୍କ୍ରୋଧଂ ଯେ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ତେଷାଂ ଯଜ୍ଞାଶ୍ ଚ ନିଷ୍ଫଲାଃ

ଗୁରୁଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ମଣିଷର ଆୟୁଷ୍ୟ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଜପାନ୍ଯନିଯମାଶ୍ଚୈଵ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ଗୁରୋର୍ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନ ଵଦେତ୍ସର୍ଵଯତ୍ନତଃ

ଏଠାରେ ଜପ ଓ ନିୟମର କିଛି ଉପକାର ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଗୁରୁଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ କଥା କେବେ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵଦେଦ୍ ଯଦି ମହାମୋହାଦ୍ ରୌରଵଂ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ଚିତ୍ତେନୈଵ ଚ ଵିତ୍ତେନ ତଥା ଵାଚା ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ

ଯଦି ବଡ଼ ମୋହରେ କେହି ଏପରି କଥା କହିଦିଏ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ; ତେଣୁ ହେ ଶୁଭ୍ରଚରିତମାନେ, ମନ, ଧନ ଓ କଥାରେ—

ମିଥ୍ଯା ନ କାରଯେଦ୍ଦେଵି କ୍ରିଯଯା ଚ ଗୁରୋଃ ସଦା ଦୁର୍ଗୁଣେ ଖ୍ଯାପିତେ ତସ୍ଯ ନୈର୍ଗୁଣ୍ଯଶତଭାଗ୍ଭଵେତ୍

ହେ ଦେବୀ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ନେଇ କେବେ ମିଥ୍ୟା କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଦୁର୍ଗୁଣକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି କରେ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଶତଗୁଣ ହ୍ରାସ ପାଏ।

ଗୁଣେ ତୁ ଖ୍ଯାପିତେ ତସ୍ଯ ସାର୍ଵଗୁଣ୍ଯଫଲଂ ଭଵେତ୍ ଗୁରୋର୍ହିତଂ ପ୍ରିଯଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଆଦିଷ୍ଟୋ ଵା ନ ଵା ସଦା

କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଗୁଣକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଫଳ ମିଳେ; ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲେ କିମ୍ବା ନାମିଳିଲେ, ସଦା ଗୁରୁଙ୍କ ଉପକାର ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଅସମକ୍ଷଂ ସମକ୍ଷଂ ଵା ଗୁରୋଃ କାର୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍ ଗୁରୋର୍ହିତଂ ପ୍ରିଯଂ କୁର୍ଯାନ୍ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ

ଗୁରୁ ଥିଲେ କିମ୍ବା ନଥିଲେ, ତାଙ୍କର କାମ ସମାନଭାବେ କରିବା ଉଚିତ୍; ମନ, କଥା ଓ କାୟାରେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପକାର ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍।

କୁର୍ଵନ୍ପତତ୍ଯଧୋ ଗତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ପରିଵର୍ତତେ ତସ୍ମାତ୍ସ ସର୍ଵଦୋପାସ୍ଯୋ ଵନ୍ଦନୀଯଶ୍ ଚ ସର୍ଵଦା

ଏହା ଭିନ୍ନ କରିଲେ, ମଣିଷ ତଳସ୍ଥାନକୁ ପଡ଼ିଯାଏ ଓ ସେଠାରେ ଘୁରିଘୁରି ରହେ; ତେଣୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ସମୀପସ୍ଥୋ ଽପ୍ଯନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଵଦେତ୍ତଦ୍ଵିମୁଖୋ ଗୁରୁମ୍ ଏଵମାଚାରଵାନ୍ ଭକ୍ତୋ ନିତ୍ଯଂ ଜପପରାଯଣଃ

ନିକଟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନୁମତି ନେଇ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ଆଚରଣ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ସଦା ଜପରେ ଲିନ ଥିବା—

ଗୁରୁପ୍ରିଯକରୋ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵିନିଯୋକ୍ତୁଂ ତତୋ ଽର୍ହତି ଵିନିଯୋଗଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରପ୍ରଯୋଜନମ୍

ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ; ଏବେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର ଓ ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।

ଦୌର୍ବଲ୍ଯଂ ଯାତି ତନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଵିନିଯୋଗମଜାନତଃ ଯସ୍ଯ ଯେନ ଵିଯୁଞ୍ଜୀତ କାର୍ଯେଣ ତୁ ଵିଶେଷତଃ

ଯଦି ବ୍ୟବହାର ଜାଣିନାହିଁ, ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ତ୍ରକୁ ତାହାର ବିଶେଷ କାମରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍।

ଵିନିଯୋଗଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯ ଐହିକାମୁଷ୍ମିକଂ ଫଲମ୍ ଵିନିଯୋଗଜମାଯୁଷ୍ଯମ୍ ଆରୋଗ୍ଯଂ ତନୁନିତ୍ଯତା

ସେଇ ବ୍ୟବହାର ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଠିକ୍ ବ୍ୟବହାରରୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ନିରନ୍ତରତା ମିଳେ।

ରାଜ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାନଂ ସ୍ଵର୍ଗୋ ନିର୍ଵାଣ ଏଵ ଚ ପ୍ରୋକ୍ଷଣଂ ଚାଭିଷେକଂ ଚ ଅଘମର୍ଷଣମେଵ ଚ

ରାଜ୍ୟ, ଏଶ୍ୱର୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ, ତଥା ଛିଟା ଦେବା, ଅଭିଷେକ ଓ ପାପ ଦୂର କରିବା—

ସ୍ନାନେ ଚ ସଂଧ୍ଯଯୋଶ୍ଚୈଵ କୁର୍ଯାଦେକାଦଶେନ ଵୈ ଶୁଚିଃ ପର୍ଵତମାରୁହ୍ଯ ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷମତନ୍ଦ୍ରିତଃ

ସ୍ନାନବେଳେ ଓ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ଏକାଦଶ ମନ୍ତ୍ରରେ କରିବା ଉଚିତ୍; ପବିତ୍ର ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ି ଥକିନଥିବା ଭାବେ ଲକ୍ଷ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।

ମହାନଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଲକ୍ଷଂ ତୁ ଦୀର୍ଘମାଯୁରଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରାସ୍ତିଲା ଵାଣୀ ଗୁଡୂଚୀ ଘୁଟିକା ତଥା

ବଡ଼ ନଦୀରେ ଦୁଇଲକ୍ଷ ଜପ କଲେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ମିଳେ; ଦୂର୍ବା ତର, ତିଳ, ମିଠା କଥା, ଗୁଡ଼ୁଚୀ ଓ ଗୋଳି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ।

ତେଷାଂ ତୁ ଦଶସାହସ୍ରଂ ହୋମମାଯୁଷ୍ଯଵର୍ଧନମ୍ ଅଶ୍ଵତ୍ଥଵୃକ୍ଷମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷଦ୍ଵଯଂ ସୁଧୀଃ

ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବନବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ନିକଟରେ ବସି ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଶନୈଶ୍ଚରଦିନେ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୀର୍ଘାଯୁଷ୍ଯଂ ଲଭେନ୍ନରଃ ଶନୈଶ୍ଚରଦିନେ ଽଶ୍ଵତ୍ଥଂ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍ସୁଧୀଃ

ଶନିବାର ଦିନରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଥାଏ; ଶନିବାର ଦିନ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ହାତରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ସାନ୍ତ ଭାବରେ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍।

ଜପେଦଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ସୋମମୃତ୍ଯୁହରୋ ଭଵେତ୍ ଆଦିତ୍ଯାଭିମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ଜପେଲ୍ଲକ୍ଷମନନ୍ଯଧୀଃ

ଏକ ଶତ ଆଠ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରଭାବ ହଟିଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମୁହଁ କରି, ଅଟୁଟ ମନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଅର୍କୈରଷ୍ଟଶତଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଜୁହ୍ଵନ୍ଵ୍ଯାଧେର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସମସ୍ତଵ୍ଯାଧିଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ପଲାଶସମିଧୈର୍ ନରଃ

ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ଆଠ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଓ ହୋମ କଲେ, ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ସମସ୍ତ ରୋଗ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ପଲାଶ କାଠ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍।

ହୁତ୍ଵା ଦଶସହସ୍ରଂ ତୁ ନିରୋଗୀ ମନୁଜୋ ଭଵେତ୍ ନିତ୍ଯମଷ୍ଟଶତଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ପିବେଦ୍ ଅମ୍ଭୋ ଽର୍କସନ୍ନିଧୌ

ଦଶ ହଜାର ହୋମ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନିରୋଗୀ ହୁଏ; ଦିନେ ଏକ ଶତ ଆଠ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଣି ପିଇବା ଉଚିତ୍।

ଔଦର୍ଯୈର୍ଵ୍ଯାଧିଭିଃ ସର୍ଵୈର୍ ମାସେନୈକେନ ମୁଚ୍ଯତେ ଏକାଦଶେନ ଭୁଞ୍ଜୀଯାଦ୍ ଅନ୍ନଂ ଚୈଵାଭିମନ୍ତ୍ରିତମ୍

ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଣୀ ଓ ଉଦର ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ ମନ୍ତ୍ରପୂତ ଅନ୍ନ ଖାଇବା ଉଚିତ୍।