ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଉଚ୍ଚାର୍ଯୋଚ୍ଚାରଯିତ୍ଵା ତୁ ଆଚାର୍ଯଃ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଶିଵଂ ଚାସ୍ତୁ ଶୁଭଂ ଚାସ୍ତୁ ଶୋଭନୋ ଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯୋ ଽସ୍ତ୍ଵିତି

ଏଭଳି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇ, 'ଶିବ ଥାଉ, ଶୁଭ ଥାଉ, ଶୋଭା ଥାଉ, ପ୍ରେମ ଥାଉ' ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି।

ଏଵଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ପରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଚୈଵ ଗୁରୋସ୍ତତଃ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସସଂକଲ୍ପଂ ପୁରଶ୍ଚରଣମେଵ ଚ

ଏଭଳି ଗୁରୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ନିତ୍ୟ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହିତ ଜପ କରିବା ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯମ୍ ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରସହସ୍ରକମ୍ ଅନଶ୍ନଂସ୍ତତ୍ପରୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିତ୍ୟ ଏହାକୁ ଏକ ହଜାର ଆଠ ଥର ଜପ କରିବା, ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଜପେଦକ୍ଷରଲକ୍ଷଂ ଵୈ ଚତୁର୍ଗୁଣିତମାଦରାତ୍ ନକ୍ତାଶୀ ସଂଯମୀ ଯଶ୍ ଚ ପୌରଶ୍ଚରଣିକଃ ସ୍ମୃତଃ

ଯିଏ ଏକ ଲକ୍ଷ ଅକ୍ଷର କିମ୍ବା ତାହାର ଚାରିଗୁଣା ଅଧିକ ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରେ, ରାତିରେ ଉପବାସ ଓ ସଂଯମ ରହିଥାଏ, ସେ ପୌରଶ୍ଚରଣ କରୁଥିବା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ପୁରଶ୍ଚରଣଜାପୀ ଵା ଅପି ଵା ନିତ୍ଯଜାପକଃ ଅଚିରାତ୍ସିଦ୍ଧିକାଙ୍କ୍ଷୀ ତୁ ତଯୋରନ୍ଯତରୋ ଭଵେତ୍

ପୌରଶ୍ଚରଣ ଜପ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ନିତ୍ୟ ଜପ କରୁଥିବା, ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଥାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଇଚ୍ଛିତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଯାଏ।

ଯଃ ପୁରଶ୍ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ନିତ୍ଯଜାପୀ ଭଵେନ୍ନରଃ ତସ୍ଯ ନାସ୍ତି ସମୋ ଲୋକେ ସ ସିଦ୍ଧଃ ସିଦ୍ଧିଦୋ ଵଶୀ

ଯିଏ ପୌରଶ୍ଚରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନିତ୍ୟ ଜପ କରିଥାଏ, ସେଠାରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେହି ସମାନ ନାହିଁ; ସେ ସିଦ୍ଧ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇପାରିବା, ଏବଂ ସଂଯମୀ।

ଆସନଂ ରୁଚିରଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମୌନୀ ଚୈକାଗ୍ରମାନସଃ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋଦଙ୍ମୁଖୋ ଵାପି ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍

ସୁନ୍ଦର ଆସନ ବିଛାଇ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ମୌନ ରହି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଆଦ୍ଯାନ୍ତଯୋର୍ ଜପସ୍ଯାପି କୁର୍ଯାଦ୍ଵୈ ପ୍ରାଣସଂଯମାନ୍ ତଥା ଚାନ୍ତେ ଜପେଦ୍ବୀଜଂ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଶୁଭମ୍

ଜପ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଶୁଭ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ୧୦୮ ଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ସମାଵୃତ୍ତି ପ୍ରାଣାନାଯମ୍ଯ ସଂସ୍ମରେତ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମ ଉଦାହୃତଃ

ଚାଳିଶି ଥର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ପ୍ରାଣାୟାମ ବୋଲାଯାଏ।

ପ୍ରାଣାଯାମାଦ୍ଭଵେତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ସର୍ଵପାପପରିକ୍ଷଯଃ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଵଶିତ୍ଵଂ ଚ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଣାଂଶ୍ ଚ ସଂଯମେତ୍

ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମିଳେ; ତେଣୁ ପ୍ରାଣକୁ ସଂଯମ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୃହେ ଜପଃ ସମଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଗୋଷ୍ଠେ ଶତଗୁଣଂ ଭଵେତ୍ ନଦ୍ଯାଂ ଶତସହସ୍ରଂ ତୁ ଅନନ୍ତଃ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ

ଘରେ ଜପ କରିବା ସାଧାରଣ ମନାଯାଏ; ଗୋଶାଳାରେ ଏହା ଶତଗୁଣ ଅଧିକ; ନଦୀ କୂଳରେ ଏହା ଲକ୍ଷ ଗୁଣ; ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଏହାର ମାନ ଅସୀମ।

ସମୁଦ୍ରତୀରେ ଦେଵହ୍ରଦେ ଗିରୌ ଦେଵାଲଯେଷୁ ଚ ପୁଣ୍ଯାଶ୍ରମେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଜପଃ କୋଟିଗୁଣୋ ଭଵେତ୍

ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ, ପାହାଡ଼, ଦେଉଳ ଓ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଜପ କରିଲେ କୋଟିଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।

ଶିଵସ୍ଯ ସଂନିଧାନେ ଚ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଗ୍ରେ ଗୁରୋରପି ଦୀପସ୍ଯ ଗୋର୍ଜଲସ୍ଯାପି ଜପକର୍ମ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ

ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଖରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ, ଦୀପ, ଗାଈ କିମ୍ବା ପାଣି ପାଖରେ ଜପ କରିବା ବିଶେଷ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅଙ୍ଗୁଲୀଜପସଂଖ୍ଯାନମ୍ ଏକମେକଂ ଶୁଭାନନେ ରେଖୈରଷ୍ଟଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୁତ୍ରଜୀଵଫଲୈର୍ ଦଶ

ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଗଣି ଜପ କଲେ ଏକ ଏକ ମାନାଯାଏ, ରେଖାରେ ଗଣିଲେ ଏହା ଅଷ୍ଟଗୁଣ ହୁଏ, ପୁତ୍ରଜୀବ ଫଳରେ ଦଶଗୁଣ ହୁଏ।

ଶତଂ ଵୈ ଶଙ୍ଖମଣିଭିଃ ପ୍ରଵାଲୈଶ୍ ଚ ସହସ୍ରକମ୍ ସ୍ଫାଟିକୈର୍ ଦଶସାହସ୍ରଂ ମୌକ୍ତିକୈର୍ଲକ୍ଷମୁଚ୍ଯତେ

ଶଂଖ କିମ୍ବା ମଣିରେ ଶତ, ପ୍ରବାଳରେ ସହସ୍ର, ସ୍ଫଟିକରେ ଦଶ ହଜାର, ମୁକ୍ତାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ମାନାଯାଏ।

ପଦ୍ମାକ୍ଷୈର୍ଦଶଲକ୍ଷଂ ତୁ ସୌଵର୍ଣୈଃ କୋଟିରୁଚ୍ଯତେ କୁଶଗ୍ରନ୍ଥ୍ଯା ଚ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷୈର୍ ଅନନ୍ତଗୁଣମୁଚ୍ଯତେ

ପଦ୍ମବୀଜରେ ଦଶ ଲକ୍ଷ, ସୁନାରେ କୋଟି, କୁଶ ଗଠି କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷରେ ଅସୀମ ଫଳ ମିଳେ।

ପଞ୍ଚଵିଂଶତି ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ସପ୍ତଵିଂଶତି ପୌଷ୍ଟିକମ୍ ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଧନସଂପତ୍ତ୍ଯୈ ପଞ୍ଚାଶଚ୍ଚାଭିଚାରିକମ୍

ପଚିଶି ଜପ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ, ସତାଇ ଶରୀର ପୋଷଣ ପାଇଁ, ତିରିଶି ଧନ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ, ପଞ୍ଚାଶି ଅଭିଚାର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।

ତତ୍ପୂର୍ଵାଭିମୁଖଂ ଵଶ୍ଯଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ଚାଭିଚାରିକମ୍ ପଶ୍ଚିମଂ ଧନଦଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଉତ୍ତରଂ ଶାନ୍ତିକଂ ଭଵେତ୍

ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଲେ ବଶୀକରଣ, ଦକ୍ଷିଣକୁ ଅଭିଚାର, ପଶ୍ଚିମକୁ ଧନ ଦେଉଥିବା, ଉତ୍ତରକୁ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୁଏ।

ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ ତର୍ଜନୀ ଶତ୍ରୁନାଶନୀ ମଧ୍ଯମା ଧନଦା ଶାନ୍ତିଂ କରୋତ୍ଯେଷା ହ୍ଯ୍ ଅନାମିକା

ଅଙ୍ଗୁଠି ମୋକ୍ଷ ଦେଉଥିବା, ତରଜନୀ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ମଧ୍ୟମା ଧନ ଦେଉଥିବା, ଅନାମିକା ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିବା।

କନିଷ୍ଠା ରକ୍ଷଣୀଯା ସା ଜପକର୍ମଣି ଶୋଭନେ ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ଜପେଜ୍ଜପ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯୈରଙ୍ଗୁଲିଭିଃ ସହ

କନିଷ୍ଠା ଅଙ୍ଗୁଳିକୁ ଜପ କରିବାବେଳେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ, ଶୁଭେ; ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁଳି ସହିତ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ଵିନା କର୍ମ କୃତଂ ତଦଫଲଂ ଯତଃ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଭ୍ଯୋ ଜପଯଜ୍ଞୋ ଵିଶିଷ୍ଯତେ

ଅଙ୍ଗୁଠି ବିନା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳହୀନ, ତେଣୁ ଶୁଣ; ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଜପ ଯଜ୍ଞ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।

ହିଂସଯା ତେ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଜପଯଜ୍ଞୋ ନ ହିଂସଯା ଯାଵନ୍ତଃ କର୍ମଯଜ୍ଞାଃ ସ୍ଯୁଃ ପ୍ରଦାନାନି ତପାଂସି ଚ

ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ଜପ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ, ସେମାନେ କେବେ ହିଁସା ଦ୍ୱାରା ହୁଏନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ହିଁସା ଅଛି, ସେଠାରେ ତ ଏହା ଜପ ନୁହେଁ। ଯେତେ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଥାଏ—

ସର୍ଵେ ତେ ଜପଯଜ୍ଞସ୍ଯ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵାଚିକସ୍ଯୈଵ ଜପଯଜ୍ଞସ୍ଯ କୀର୍ତିତମ୍

ସେସବୁ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଜପ ଯଜ୍ଞର ଷୋଳଂଶ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ କରିପାରିବେନାହିଁ। ଏହିପରି ମହତ୍ତ୍ୱ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଜପ ଯଜ୍ଞର କଥା କହାଯାଇଛି।

ତସ୍ମାଚ୍ଛତଗୁଣୋପାଂଶୁଃ ସହସ୍ରୋ ମାନସଃ ସ୍ମୃତଃ ଯଦ୍ ଉଚ୍ଚନୀଚସ୍ଵରିତୈଃ ଶବ୍ଦୈଃ ସ୍ପଷ୍ଟପଦାକ୍ଷରୈଃ

ତେଣୁ ଉପାଂଶୁ ଜପ (ମନେମନେ କିମ୍ବା ହଳୁକ ଶବ୍ଦରେ କରାଯାଉଥିବା) ଉଚ୍ଚାରଣ ଜପଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ମନସିକ ଜପ ହଜାରଗୁଣ ଉତ୍ତମ। ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଜପ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ସ୍ୱରରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଓ ଅକ୍ଷରରେ କରାଯାଏ।

ମନ୍ତ୍ରମୁଚ୍ଚାରଯେଦ୍ଵାଚା ଜପଯଜ୍ଞଃ ସ ଵାଚିକଃ ଶନୈରୁଚ୍ଚାରଯେନ୍ମନ୍ତ୍ରମ୍ ଈଷଦ୍ ଓଷ୍ଠୌ ତୁ ଚାଲଯେତ୍

ଯେତେବେଳେ କେହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୁଁହରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ ଜପ କୁହାଯାଏ। ମନ୍ତ୍ରକୁ ହଳୁକ ହଳୁକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ମାତ୍ର ଅଳ୍ପ ଅଠି ଚଳାଇବା ଦ୍ୱାରା।

କିଂଚିତ୍ କର୍ଣାନ୍ତରଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଉପାଂଶୁଃ ସ ଜପଃ ସ୍ମୃତଃ ଧିଯା ଯଦକ୍ଷରଶ୍ରେଣ୍ଯା ଵର୍ଣାଦ୍ଵର୍ଣଂ ପଦାତ୍ପଦମ୍

ଯଦି କେବଳ ନିଜେ ହଳୁକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିପାରେ, ଏହାକୁ ଉପାଂଶୁ ଜପ କୁହାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ମନରେ ଅକ୍ଷରକୁ ଅକ୍ଷର, ଶବ୍ଦକୁ ଶବ୍ଦ ଭାବିବା—

ଶବ୍ଦାର୍ଥଂ ଚିନ୍ତଯେଦ୍ଭୂଯଃ ସ ତୂକ୍ତୋ ମାନସୋ ଜପଃ ତ୍ରଯାଣାଂ ଜପଯଜ୍ଞାନାଂ ଶ୍ରେଯାନ୍ ସ୍ଯାଦୁତ୍ତରୋତ୍ତରଃ

—ଏବଂ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥକୁ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ଏହାକୁ ମନସିକ ଜପ କୁହାଯାଏ। ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ଜପ ଯଜ୍ଞମାନେ, ପରେ ପରେ ଉତ୍ତମ।

ଭଵେଦ୍ଯଜ୍ଞଵିଶେଷେଣ ଵୈଶିଷ୍ଟ୍ଯଂ ତତ୍ଫଲସ୍ଯ ଚ ଜପେନ ଦେଵତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତୂଯମାନା ପ୍ରସୀଦତି

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞର ନିଜସ୍ୱ ବିଶେଷତା ଓ ଫଳ ଅଛି; ଜପ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ସଦା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।

ପ୍ରସନ୍ନା ଵିପୁଲାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଦଦ୍ଯାନ୍ମୁକ୍ତିଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତୀମ୍ ଯକ୍ଷରକ୍ଷଃପିଶାଚାଶ୍ ଚ ଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵେ ଚ ଭୀଷଣାଃ ଜାପିନଂ ନୋପସର୍ପନ୍ତି ଭଯଭୀତାଃ ସମନ୍ତତଃ

ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ବିପୁଳ ଭୋଗ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ ଓ ଭୟଙ୍କର ଭୂତପ୍ରେତମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଭୟକରି ଜପକାରୀଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତିନାହିଁ।