ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଉପାଗମ୍ଯ ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଵେଦିନମ୍ ଜ୍ଞାନିନଂ ସଦ୍ଗୁଣୋପେତଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗପରାଯଣମ୍

ଏକ ଗୁରୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅର୍ଥ ଜାଣନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ଭଲ ଗୁଣ ଥିବା ଓ ଧ୍ୟାନ-ଯୋଗରେ ଲିନ, ସେଠାକୁ ଯାଇବା ଉଚିତ।

ତୋଷଯେତ୍ତଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଭାଵଶୁଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତଃ ଵାଚା ଚ ମନସା ଚୈଵ କାଯେନ ଦ୍ରଵିଣେନ ଚ

ଶୁଦ୍ଧ ଭାବ ସହିତ, ଚେଷ୍ଟା କରି, କଥା, ମନ, ଦେହ ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।

ଆଚାର୍ଯଂ ପୂଜଯେଚ୍ଛିଷ୍ଯଃ ସର୍ଵଦାତିପ୍ରଯତ୍ନତଃ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥରତ୍ନାନି କ୍ଷେତ୍ରାଣି ଚ ଗୃହାଣି ଚ

ଶିଷ୍ୟ ସବୁବେଳେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚେଷ୍ଟା ସହିତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମଣି, ଜମି, ଓ ଘର ଦାନ କରି।

ଭୂଷଣାନି ଚ ଵାସାଂସି ଧାନ୍ଯାନି ଵିଵିଧାନି ଚ ଏତାନି ଗୁରଵେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଵିଭଵେ ସତି

ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଯଦି ସମ୍ଭବ ଥାଏ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ସିଦ୍ଧିମାତ୍ମନଃ ପଶ୍ଚାନ୍ନିଵେଦଯେଦ୍ଦେଵି ଆତ୍ମାନଂ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍

ଯଦି ନିଜ ସିଦ୍ଧି ଚାହାଁନ୍ତି, ଧନରେ କୌଶଳ କିମ୍ବା ଚାଳାକି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ନିଜକୁ ଓ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ ଯଥାଶକ୍ତି ତ୍ଵଵଞ୍ଚଯନ୍ ଆଦଦୀତ ଗୁରୋର୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଚୈଵ କ୍ରମେଣ ତୁ

ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ଭବ, ଠକେଇ ଛାଡ଼ି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ କ୍ରମକ୍ରମେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ତୁଷ୍ଟୋ ଗୁରୁଃ ଶିଷ୍ଯଂ ପୂଜିତଂ ଵତ୍ସରୋଷିତମ୍ ଶୁଶ୍ରୂଷୁମ୍ ଅନହଙ୍କାରମ୍ ଉପଵାସକୃଶଂ ଶୁଚିମ୍

ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ପୂଜିତ ହୋଇ, ଗୁରୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଶୀଳ, ନମ୍ର, ଉପବାସରେ ରହୁଥିବା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଦେଖି।

ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ତୁ ଶିଷ୍ଯାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣାନପି ପୂଜ୍ଯ ଚ ସମୁଦ୍ରତୀରେ ନଦ୍ଯାଂ ଚ ଗୋଷ୍ଠେ ଦେଵାଲଯେ ଽପି ଵା

ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସମୁଦ୍ରତଟ, ନଦୀପାର, ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଦେଉଳରେ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସେଠି।

ଶୁଚୌ ଦେଶେ ଗୃହେ ଵାପି କାଲେ ସିଦ୍ଧିକରେ ତିଥୌ ନକ୍ଷତ୍ରେ ଶୁଭଯୋଗେ ଚ ସର୍ଵଦା ଦୋଷଵର୍ଜିତେ

ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ, ଘରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠି, ଯେଉଁ ସମୟ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଶୁଭ ଯୋଗ ସିଦ୍ଧିକାରୀ, ସବୁବେଳେ ଦୋଷ ଥିବା ନୁହେଁ।

ଅନୁଗୃହ୍ଯ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ ଛିଵଜ୍ଞାନମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ ସ୍ଵରେଣୋଚ୍ଚାରଯେତ୍ ସମ୍ଯଗ୍ ଏକାନ୍ତେ ଽପି ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ

ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ଶିବଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେବା ଉଚିତ, ନିଜ ସ୍ୱରରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏକାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ମନେ।

ଉଚ୍ଚାର୍ଯୋଚ୍ଚାରଯିତ୍ଵା ତୁ ଆଚାର୍ଯଃ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଶିଵଂ ଚାସ୍ତୁ ଶୁଭଂ ଚାସ୍ତୁ ଶୋଭନୋ ଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯୋ ଽସ୍ତ୍ଵିତି

ଏଭଳି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇ, 'ଶିବ ଥାଉ, ଶୁଭ ଥାଉ, ଶୋଭା ଥାଉ, ପ୍ରେମ ଥାଉ' ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି।

ଏଵଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ପରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଚୈଵ ଗୁରୋସ୍ତତଃ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସସଂକଲ୍ପଂ ପୁରଶ୍ଚରଣମେଵ ଚ

ଏଭଳି ଗୁରୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ନିତ୍ୟ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହିତ ଜପ କରିବା ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଯାଵଜ୍ଜୀଵଂ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯମ୍ ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରସହସ୍ରକମ୍ ଅନଶ୍ନଂସ୍ତତ୍ପରୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିତ୍ୟ ଏହାକୁ ଏକ ହଜାର ଆଠ ଥର ଜପ କରିବା, ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଜପେଦକ୍ଷରଲକ୍ଷଂ ଵୈ ଚତୁର୍ଗୁଣିତମାଦରାତ୍ ନକ୍ତାଶୀ ସଂଯମୀ ଯଶ୍ ଚ ପୌରଶ୍ଚରଣିକଃ ସ୍ମୃତଃ

ଯିଏ ଏକ ଲକ୍ଷ ଅକ୍ଷର କିମ୍ବା ତାହାର ଚାରିଗୁଣା ଅଧିକ ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରେ, ରାତିରେ ଉପବାସ ଓ ସଂଯମ ରହିଥାଏ, ସେ ପୌରଶ୍ଚରଣ କରୁଥିବା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ପୁରଶ୍ଚରଣଜାପୀ ଵା ଅପି ଵା ନିତ୍ଯଜାପକଃ ଅଚିରାତ୍ସିଦ୍ଧିକାଙ୍କ୍ଷୀ ତୁ ତଯୋରନ୍ଯତରୋ ଭଵେତ୍

ପୌରଶ୍ଚରଣ ଜପ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ନିତ୍ୟ ଜପ କରୁଥିବା, ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଥାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଇଚ୍ଛିତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଯାଏ।

ଯଃ ପୁରଶ୍ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ନିତ୍ଯଜାପୀ ଭଵେନ୍ନରଃ ତସ୍ଯ ନାସ୍ତି ସମୋ ଲୋକେ ସ ସିଦ୍ଧଃ ସିଦ୍ଧିଦୋ ଵଶୀ

ଯିଏ ପୌରଶ୍ଚରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନିତ୍ୟ ଜପ କରିଥାଏ, ସେଠାରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେହି ସମାନ ନାହିଁ; ସେ ସିଦ୍ଧ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇପାରିବା, ଏବଂ ସଂଯମୀ।

ଆସନଂ ରୁଚିରଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମୌନୀ ଚୈକାଗ୍ରମାନସଃ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋଦଙ୍ମୁଖୋ ଵାପି ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍

ସୁନ୍ଦର ଆସନ ବିଛାଇ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ମୌନ ରହି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଆଦ୍ଯାନ୍ତଯୋର୍ ଜପସ୍ଯାପି କୁର୍ଯାଦ୍ଵୈ ପ୍ରାଣସଂଯମାନ୍ ତଥା ଚାନ୍ତେ ଜପେଦ୍ବୀଜଂ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଶୁଭମ୍

ଜପ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଶୁଭ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ୧୦୮ ଥର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ସମାଵୃତ୍ତି ପ୍ରାଣାନାଯମ୍ଯ ସଂସ୍ମରେତ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମ ଉଦାହୃତଃ

ଚାଳିଶି ଥର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ପ୍ରାଣାୟାମ ବୋଲାଯାଏ।

ପ୍ରାଣାଯାମାଦ୍ଭଵେତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ସର୍ଵପାପପରିକ୍ଷଯଃ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଵଶିତ୍ଵଂ ଚ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଣାଂଶ୍ ଚ ସଂଯମେତ୍

ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମିଳେ; ତେଣୁ ପ୍ରାଣକୁ ସଂଯମ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୃହେ ଜପଃ ସମଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଗୋଷ୍ଠେ ଶତଗୁଣଂ ଭଵେତ୍ ନଦ୍ଯାଂ ଶତସହସ୍ରଂ ତୁ ଅନନ୍ତଃ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ

ଘରେ ଜପ କରିବା ସାଧାରଣ ମନାଯାଏ; ଗୋଶାଳାରେ ଏହା ଶତଗୁଣ ଅଧିକ; ନଦୀ କୂଳରେ ଏହା ଲକ୍ଷ ଗୁଣ; ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଏହାର ମାନ ଅସୀମ।

ସମୁଦ୍ରତୀରେ ଦେଵହ୍ରଦେ ଗିରୌ ଦେଵାଲଯେଷୁ ଚ ପୁଣ୍ଯାଶ୍ରମେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଜପଃ କୋଟିଗୁଣୋ ଭଵେତ୍

ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ପବିତ୍ର ପୋଖରୀ, ପାହାଡ଼, ଦେଉଳ ଓ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଜପ କରିଲେ କୋଟିଗୁଣ ଫଳ ମିଳେ।

ଶିଵସ୍ଯ ସଂନିଧାନେ ଚ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଗ୍ରେ ଗୁରୋରପି ଦୀପସ୍ଯ ଗୋର୍ଜଲସ୍ଯାପି ଜପକର୍ମ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ

ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଖରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ, ଦୀପ, ଗାଈ କିମ୍ବା ପାଣି ପାଖରେ ଜପ କରିବା ବିଶେଷ ପ୍ରଶଂସିତ।

ଅଙ୍ଗୁଲୀଜପସଂଖ୍ଯାନମ୍ ଏକମେକଂ ଶୁଭାନନେ ରେଖୈରଷ୍ଟଗୁଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୁତ୍ରଜୀଵଫଲୈର୍ ଦଶ

ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଗଣି ଜପ କଲେ ଏକ ଏକ ମାନାଯାଏ, ରେଖାରେ ଗଣିଲେ ଏହା ଅଷ୍ଟଗୁଣ ହୁଏ, ପୁତ୍ରଜୀବ ଫଳରେ ଦଶଗୁଣ ହୁଏ।

ଶତଂ ଵୈ ଶଙ୍ଖମଣିଭିଃ ପ୍ରଵାଲୈଶ୍ ଚ ସହସ୍ରକମ୍ ସ୍ଫାଟିକୈର୍ ଦଶସାହସ୍ରଂ ମୌକ୍ତିକୈର୍ଲକ୍ଷମୁଚ୍ଯତେ

ଶଂଖ କିମ୍ବା ମଣିରେ ଶତ, ପ୍ରବାଳରେ ସହସ୍ର, ସ୍ଫଟିକରେ ଦଶ ହଜାର, ମୁକ୍ତାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ମାନାଯାଏ।

ପଦ୍ମାକ୍ଷୈର୍ଦଶଲକ୍ଷଂ ତୁ ସୌଵର୍ଣୈଃ କୋଟିରୁଚ୍ଯତେ କୁଶଗ୍ରନ୍ଥ୍ଯା ଚ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷୈର୍ ଅନନ୍ତଗୁଣମୁଚ୍ଯତେ

ପଦ୍ମବୀଜରେ ଦଶ ଲକ୍ଷ, ସୁନାରେ କୋଟି, କୁଶ ଗଠି କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷରେ ଅସୀମ ଫଳ ମିଳେ।

ପଞ୍ଚଵିଂଶତି ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ସପ୍ତଵିଂଶତି ପୌଷ୍ଟିକମ୍ ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଧନସଂପତ୍ତ୍ଯୈ ପଞ୍ଚାଶଚ୍ଚାଭିଚାରିକମ୍

ପଚିଶି ଜପ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ, ସତାଇ ଶରୀର ପୋଷଣ ପାଇଁ, ତିରିଶି ଧନ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ, ପଞ୍ଚାଶି ଅଭିଚାର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ।

ତତ୍ପୂର୍ଵାଭିମୁଖଂ ଵଶ୍ଯଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ଚାଭିଚାରିକମ୍ ପଶ୍ଚିମଂ ଧନଦଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଉତ୍ତରଂ ଶାନ୍ତିକଂ ଭଵେତ୍

ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଲେ ବଶୀକରଣ, ଦକ୍ଷିଣକୁ ଅଭିଚାର, ପଶ୍ଚିମକୁ ଧନ ଦେଉଥିବା, ଉତ୍ତରକୁ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୁଏ।

ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ ତର୍ଜନୀ ଶତ୍ରୁନାଶନୀ ମଧ୍ଯମା ଧନଦା ଶାନ୍ତିଂ କରୋତ୍ଯେଷା ହ୍ଯ୍ ଅନାମିକା

ଅଙ୍ଗୁଠି ମୋକ୍ଷ ଦେଉଥିବା, ତରଜନୀ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ମଧ୍ୟମା ଧନ ଦେଉଥିବା, ଅନାମିକା ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିବା।