ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ନୀଲୋତ୍ପଲଂ ଚୋତ୍ପଲଂ ଚ କମଲଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ ସର୍ଵଵଶ୍ଯକରଂ ପଦ୍ମଂ ଶିଲା ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧିଦା

ନୀଳ କମଳ, ସାଧାରଣ କମଳ ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ରକ୍ତ କମଳ, ସମସ୍ତେ ଅତି ଫଳଦାୟକ; ପାଥର କମଳ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।

କୃଷ୍ଣାଗରୁସମୁଦ୍ଭୂତଂ ସର୍ଵପାପନିକୃନ୍ତନମ୍ ଗୁଗ୍ଗୁଲୁପ୍ରଭୃତୀନାଂ ଚୈଵ ଦୀପାନାଂ ଚ ନିଵେଦନମ୍

କଳା ଅଗରୁ ଗଛରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯାହା, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ; ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧୂପ ମଧ୍ୟ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵରୋଗକ୍ଷଯଂ ଚୈଵ ଚନ୍ଦନଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍ ସୌଗନ୍ଧିକଂ ତଥା ଧୂପଂ ସର୍ଵକାମାର୍ଥସାଧକମ୍

ଚନ୍ଦନ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ; ଭଲ ଗନ୍ଧ ଥିବା ଧୂପ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ।

ଶ୍ଵେତାଗରୂଦ୍ଭଵଂ ଚୈଵ ତଥା କୃଷ୍ଣାଗରୂଦ୍ଭଵମ୍ ସୌମ୍ଯଂ ସୀତାରିଧୂପଂ ଚ ସାକ୍ଷାନ୍ନିର୍ଵାଣସିଦ୍ଧିଦମ୍

ଶ୍ୱେତ ଅଗରୁ ଓ କଳା ଅଗରୁ ରୁ ତିଆରି ଧୂପ, ଏବଂ ଶିତଳ ସୀତାରୀ ଧୂପ, ସିଧାସଳଖ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଶ୍ଵେତାର୍କକୁସୁମେ ସାକ୍ଷାଚ୍ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରଜାପତିଃ କର୍ଣିକାରସ୍ଯ କୁସୁମେ ମେଧା ସାକ୍ଷାଦ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା

ଶ୍ୱେତ ଅର୍କ ଫୁଲରେ ସ୍ୱୟଂ ଚତୁର୍ମୁଖ ପ୍ରଜାପତି ବସିଛନ୍ତି; କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲରେ ମେଧା ଦେବୀ ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି।

କରଵୀରେ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ବକେ ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍ ସୁଗନ୍ଧିଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ କୁସୁମେଷୁ ନଗାତ୍ମଜା

କରବୀର ଫୁଲରେ ଗଣାଧ୍ୟକ୍ଷ ବସିଛନ୍ତି; ବକୁଳ ଫୁଲରେ ନାରାୟଣ ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି; ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ବସିଛନ୍ତି।

ତସ୍ମାଦେତୈର୍ଯଥାଲାଭଂ ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିଭିଃ ଶୁଭୈଃ ପୂଜଯେଦ୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିତ୍ତାନୁସାରତଃ

ଏହିପରି ଯାହା ମିଳିଥାଏ, ସେହି ଭଲ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତି ସହିତ ଏବଂ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ନିଵେଦଯେତ୍ତତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପାଯସଂ ଚ ମହାଚରୁମ୍ ସଘୃତଂ ସୋପଦଂଶଂ ଚ ସର୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍

ତାପରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାୟସ ଏବଂ ବଡ଼ ଚରୁ, ଘିଅ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ମିଶିଥିବା ଭୋଗ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।

ଶୁଦ୍ଧାନ୍ନଂ ଵାପି ମୁଦ୍ଗାନ୍ନମ୍ ଆଢକଂ ଚାର୍ଧକଂ ତୁ ଵା ଚାମରଂ ତାଲଵୃନ୍ତଂ ଚ ତସ୍ମୈ ଭକ୍ତ୍ଯା ନିଵେଦଯେତ୍

ନିର୍ମଳ ଚାଉଳ ବା ମୁଗ ଚାଉଳ, ଆଧା ବା ପୂରା ମାପରେ, ଏବଂ ଚାମରା, ତାଳପତ୍ର ପଙ୍ଖା ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।

ଉପହାରାଣି ପୁଣ୍ଯାନି ନ୍ଯାଯେନୈଵାର୍ଜିତାନ୍ଯପି ନାନାଵିଧାନି ଚାର୍ହାଣି ପ୍ରୋକ୍ଷିତାନ୍ଯଂଭସା ପୁନଃ

ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଉପହାର, ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରି ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ନିଵେଦଯେଚ୍ଚ ରୁଦ୍ରାଯ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା କ୍ଷୀରାଦ୍ଵୈ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥମମୃତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍

ଭକ୍ତିଭାବ ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ; ଦୁଧ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଜୀବନ ଧାରଣ ପାଇଁ ଅମୃତ ସମାନ।

ଵିଷ୍ଣୁନା ଜିଷ୍ଣୁନା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଅନ୍ନେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ଭୂତାନାମ୍ ଅନ୍ନଦାନେନ ପ୍ରୀତିର୍ ଭଵତି ଶଙ୍କରେ

ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅନ୍ନରେ ସମସ୍ତ କିଛି ବସିଛି; ଅନ୍ନଦାନ ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ତସ୍ମାତ୍ ସମ୍ପୂଜଯେଦ୍ ଦେଵମ୍ ଅନ୍ନେ ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ ଉପହାରେ ତଥା ତୁଷ୍ଟିର୍ ଵ୍ଯଞ୍ଜନେ ପଵନଃ ସ୍ଵଯମ୍

ଏହିକାରଣରୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଜୀବନ ଅନ୍ନରେ ବସିଛି; ଉପହାରରେ ତୃପ୍ତି ଏବଂ ଭୋଜନ ଉପକରଣରେ ପବନ ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି।

ସର୍ଵାତ୍ମକୋ ମହାଦେଵୋ ଗନ୍ଧତୋଯେ ହ୍ଯପାମ୍ପତିଃ ପୀଠେ ଵୈ ପ୍ରକୃତିଃ ସାକ୍ଷାନ୍ ମହଦାଦ୍ଯୈର୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା

ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁଗନ୍ଧ ଜଳର ଠାକୁର, ଏହି ପୀଠ ହେଉଛି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକୃତି, ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଏଠାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି।

ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵଂ ଯଜେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରତିମାସଂ ଯଥାଵିଧି ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଵ୍ରତଂ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ

ତେଣୁ, ପ୍ରତି ମାସରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ବ୍ରତ ରଖିବା ଦରକାର।

ସତ୍ଯଂ ଶୌଚଂ ଦଯା ଶାନ୍ତିଃ ସଂତୋଷୋ ଦାନମେଵ ଚ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମମାଵାସ୍ଯାମ୍ ଉପଵାସଂ ଚ କାରଯେତ୍

ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଶାନ୍ତି, ସନ୍ତୋଷ ଓ ଦାନ—ଏହାମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ।

ସଂଵତ୍ସରାନ୍ତେ ଗୋଦାନଂ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗଂ ଵିଶେଷତଃ ଭୋଜଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାନ୍ ଵେଦପାରଗାନ୍

ବର୍ଷ ଶେଷରେ ବିଶେଷ କରି ଗାଁ ଦାନ ଓ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଭକ୍ତି ସହିତ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।

ତଲ୍ ଲିଙ୍ଗଂ ପୂଜିତଂ ତେନ ସର୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ ଵା ଶିଵକ୍ଷେତ୍ରେ ଦାପଯେଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଵା

ଯେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଛି, ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ।

ଯ ଏଵଂ ସର୍ଵମାସେଷୁ ଶିଵଲିଙ୍ଗମହାଵ୍ରତମ୍ କୁର୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସ ଏଵ ତପତାଂ ଵରଃ

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ପ୍ରତିମାସ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗ ମହାବ୍ରତ ପାଳନ କରେ, ସେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।

ସୂର୍ଯକୋଟିପ୍ରତୀକାଶୈର୍ ଵିମାନୈ ରତ୍ନଭୂଷିତୈଃ ଗତ୍ଵା ଶିଵପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନେହାଯାତି କଦାଚନ

ସେ ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ବିମାନରେ ବସି ଦିବ୍ୟ ଶିବପୁରକୁ ଯାଇଥାଏ, ପୁଣି ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସେନାହିଁ।

ଅଥଵା ହ୍ଯେକମାସଂ ଵା ଚରେଦେଵଂ ଵ୍ରତୋତ୍ତମମ୍ ଶିଵଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

କିମ୍ବା ଏକ ମାସ ମାତ୍ର ଏହି ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ପାଳନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶିବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅଥଵା ସକ୍ତଚିତ୍ତଶ୍ଚେଦ୍ ଯାନ୍ଯାନ୍ ସଂଚିନ୍ତଯେଦ୍ଵରାନ୍ ଵର୍ଷମେକଂ ଚରେଦେଵଂ ତାଂସ୍ତାନ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଶିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍

କିମ୍ବା ଯଦି ମନ ଅନ୍ୟ ଆଶାରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏହି ବ୍ରତ ଏକ ବର୍ଷ ପାଳନ କଲେ, ସେ ଆଶାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପରେ ଶିବଙ୍କୁ ପାଇଁଥାଏ।

ଦେଵତ୍ଵଂ ଵା ପିତୃତ୍ଵଂ ଵା ଦେଵରାଜତ୍ଵମେଵ ଚ ଗାଣପତ୍ଯପଦଂ ଵାପି ସକ୍ତୋ ଽପି ଲଭତେ ନରଃ

ଦେବତ୍ୱ, ପିତୃତ୍ୱ, ଦେବମଧ୍ୟରେ ରାଜତ୍ୱ କିମ୍ବା ଗଣପତି ପଦବୀ—ଯାହା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଥାଏ, ମଣିଷ ସେହି ପଦବୀ ପାଇଁଥାଏ।

ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭୋଗାର୍ଥୀ ଭୋଗମାପ୍ନୁଯାତ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଥୀ ଚ ନିଧିଂ ପଶ୍ଯେଦ୍ ଆଯୁଃକାମଶ୍ ଚିରାଯୁଷମ୍

ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଚାହେ, ସେ ଜ୍ଞାନ ପାଏ; ଭୋଗ ଚାହେ, ସେ ଭୋଗ ପାଏ; ଧନ ଚାହେ, ସେ ଧନ ପାଏ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚାହେ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଏ।

ଯାନ୍ଯାଂଶ୍ଚିନ୍ତଯତେ କାମାଂସ୍ ତାଂସ୍ତାନ୍ପ୍ରାପ୍ଯେହ ମୋଦତେ ଏକମାସଵ୍ରତାଦେଵ ସୋ ଽନ୍ତେ ରୁଦ୍ରତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବିଥାଏ, ସେ ସେଇ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାରେ ଉପଭୋଗ କରେ; ଏକ ମାସ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଶେଷରେ ରୁଦ୍ର ପଦବୀ ପାଏ।

ଇଦଂ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ରହସ୍ଯଂ ଵ୍ରତୋତ୍ତମଂ ଵିଶ୍ଵସୃଜାପି ସୃଷ୍ଟମ୍ ହିତାଯ ଦେଵାସୁରସିଦ୍ଧମର୍ତ୍ଯଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ ପରମଂ ଶିଵେନ

ଏହି ପବିତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଗୁପ୍ତ ବ୍ରତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଦେବ, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ପାଇଁ, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ।

ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଂ ଵିଧିନୈଵମୀଶଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନା ସହ ଭୃତ୍ଯପୁତ୍ରୈଃ ଵ୍ଯପୋହନଂ ନାମ ଜପେତ୍ସ୍ତଵଂ ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଯ ଶିଵଂ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍

ଏଭଳି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦାସ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, 'ବ୍ୟାପୋହନ' ନାମକ ସ୍ତବ ପଢ଼ି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଶିବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ।

ପୁରାକୃତଂ ଵିଶ୍ଵସୃଜା ସ୍ତଵଂ ଚ ହିତାଯ ଦେଵେନ ଜଗତ୍ତ୍ରଯସ୍ଯ ପିତାମହେନୈଵ ସୁରୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧଂ ମହାନୁଭାଵେନ ମହାର୍ଘ୍ଯମ୍ ଏତତ୍

ଏହି ସ୍ତବ, ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ରଚିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମହାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ।

ଵ୍ଯପୋହନସ୍ତଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଶୁଭମ୍ ନନ୍ଦିନଶ୍ ଚ ମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୁମାରେଣ ମହାତ୍ମନା

ଏବେ ମୁଁ 'ବ୍ୟାପୋହନ' ନାମକ ସ୍ତବ କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଏହା ମହାତ୍ମା କୁମାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦିଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା।