ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଜନ୍ତୁଭିର୍ ମିଶ୍ରିତା ହ୍ଯାପଃ ସୂକ୍ଷ୍ମାଭିସ୍ତାନ୍ନିହତ୍ଯ ତୁ ଯତ୍ପାପଂ ସକଲଂ ଚାଦ୍ଭିର୍ ଅପୂତାଭିଶ୍ଚିରଂ ଲଭେତ୍

ଯେଉଁ ଜଳ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମିଶିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନଷ୍ଟ କରି ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ, ଅଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପ ଲାଗି ରହେ।

ସଂମାର୍ଜନେ ତଥା ନୄଣାଂ ମାର୍ଜନେ ଚ ଵିଶେଷତଃ ଅଗ୍ନୌ କଣ୍ଡନକେ ଚୈଵ ପେଷଣେ ତୋଯସଂଗ୍ରହେ

ଘର ବୁହାରିବା, ଲୋକମାନେ ମାନ୍ଦିବା, ଅଗ୍ନିରେ କାମ କରିବା, ଦାଳିବା, ଓ ପାଣି ଜମା କରିବା—ଏସବୁ କାମରେ—

ହିଂସା ସଦା ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ତସ୍ମାଦ୍ଧିଂସାଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ଅହିଂସେଯଂ ପରୋ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଘରେଥିବା ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ କିଛି ହାନି କରନ୍ତି; ତେଣୁ ହିଂସା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅହିଂସା ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ।

ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵସ୍ତ୍ରପୂତଂ ସମାଚରେତ୍ ତଦ୍ଦାନମଭଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଦାନୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍

ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ବସ୍ତ୍ରରେ ଛାଣିଥିବା ପାଣି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ପାଣି ଦାନ କରିବା, ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଭୟହୀନତା ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।

ତସ୍ମାତ୍ତୁ ପରିହର୍ତଵ୍ଯା ହିଂସା ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ସର୍ଵଦାହିଂସକଂ ନରମ୍

ତେଣୁ ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ, ମନେ, କାମରେ, କିମ୍ବା କଥାରେ—ହିଂସା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏକ ଲୋକ ସଦା ଅହିଂସାରେ ରହିବା ଦରକାର।

ରକ୍ଷନ୍ତି ଜନ୍ତଵଃ ସର୍ଵେ ହିଂସକଂ ବାଧଯନ୍ତି ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଖିଲଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ଵେଦପାରଗେ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅହିଂସକ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହିଂସକଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀକୁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ମିଳେ।

ତତ୍ଫଲଂ କୋଟିଗୁଣିତଂ ଲଭତେ ଽହିଂସକୋ ନରଃ ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ

ଅହିଂସା କରୁଥିବା ଲୋକ, ମନ, କାମ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଫଳ କୋଟିଗୁଣ ଅଧିକ ପାଏ।

ଦଯାଦର୍ଶିତପନ୍ଥାନୋ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ଚ ସ୍ଵାମିଵତ୍ପରିରକ୍ଷନ୍ତି ବହୂନି ଵିଵିଧାନି ଚ

ଯେମାନେ ଦୟାର ପଥ ଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ପରି ବହୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଯେ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵତ୍ସ୍ନେହାଦ୍ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵସ୍ତ୍ରପୂତେନ ଵାରିଣା

ଯେମାନେ ପୁଅ-ନାତି ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି—ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ ବସ୍ତ୍ରରେ ଛାଣିଥିବା ପାଣି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

କାର୍ଯମଭ୍ଯୁକ୍ଷଣଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନପନଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଖିଲଂ ହତ୍ଵା ଯତ୍ଫଲଂ ପରିକୀର୍ତ୍ଯତେ

ନିତ୍ୟ ଅଭ୍ୟୁକ୍ଷଣ (ପାଣି ଛିଟାଇବା) ଓ ବିଶେଷ କରି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏହି କାମରେ ତାହା ଲଭ୍ୟ।

ଶିଵାଲଯେ ନିହତ୍ଯୈକମ୍ ଅପି ତତ୍ସକଲଂ ଲଭେତ୍ ଶିଵାର୍ଥଂ ସର୍ଵଦା କାର୍ଯା ପୁଷ୍ପହିଂସା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ ଏକଟି ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କଲେ, ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳେ; ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପୁଷ୍ପ ହିଂସା କରିବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।

ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ ପଶୁହିଂସା ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଦୁଷ୍ଟଶାସନମ୍ ଵିହିତାଵିହିତଂ ନାସ୍ତି ଯୋଗିନାଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନାମ୍

ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପଶୁହିଂସା, କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବା—ଏହି କାମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ଯୋଗୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମ ବା ନିଷେଧ ନାହିଁ।

ଯତସ୍ତସ୍ମାନ୍ନ ହନ୍ତଵ୍ଯା ନିଷିଦ୍ଧାନାଂ ନିଷେଵଣାତ୍ ସର୍ଵକର୍ମାଣି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ସଂନ୍ଯସ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ

ତେଣୁ ନିଷିଦ୍ଧ କାମ ଛାଡ଼ି, କେବେ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ କାମ ତ୍ୟାଗ କରି, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିରଲିପ୍ତ ରହନ୍ତି।

ନ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯାଃ ପାପକର୍ମରତା ଅପି ପଵିତ୍ରାସ୍ତୁ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ଅତ୍ରେଶ୍ ଚ କୁଲସଂଭଵାଃ

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସଦା ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବା ଦରକାର, ସେମାନେ ପାପ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ପବିତ୍ର, ବିଶେଷ କରି ଅତ୍ରି କୁଳର।

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମଂ ପାପମ୍ ଆତ୍ରେଯୀଂ ଵିନିହତ୍ଯ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ନ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ପାପକର୍ମରତା ଅପି

ଅତ୍ରେୟୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ। ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ, ପାପ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ନ ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଗ୍ରାହ୍ଯାଃ ସର୍ଵୈଃ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଵର୍ଣେଷୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ ପାପକର୍ମରତା ଅପି

ଯେଉଁଠି, ଯେତେବେଳେ, ଯେଉଁଠିଏ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜାତିରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ପାପ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କେବେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।

ମଲିନା ରୂପଵତ୍ଯଶ୍ ଚ ଵିରୂପା ମଲିନାଂବରାଃ ନ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ସଦା ମର୍ତ୍ଯୈଃ ଶିଵଵଚ୍ଛଙ୍କଯା ତଥା

ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅପସର୍ଜନୀ, ସୁନ୍ଦର, କିମ୍ବା ବିକୃତ ରୂପର, କିମ୍ବା ମେଲା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷମାନେ ଶିବଙ୍କ ଭୟରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଵେଦବାହ୍ଯଵ୍ରତାଚାରାଃ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତବହିଷ୍କୃତାଃ ପାଷଣ୍ଡିନ ଇତି ଖ୍ଯାତା ନ ସଂଭାଷ୍ଯା ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ

ଯେମାନେ ବେଦ ବାହ୍ୟ ବ୍ରତ ଅନୁସରନ୍ତି, ଶ୍ରୌତ ଓ ସ୍ମୃତି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବାହାରେ, ଏମିତି ଅପସନ୍ଦିତ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ନ ସ୍ପୃଷ୍ଟଵ୍ଯା ନ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭାନୁଂ ସମୀକ୍ଷତେ ତଥାପି ତେନ ଵଧ୍ଯାଶ୍ ଚ ନୃପୈରନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ଜନ୍ତୁଭିଃ

ସେମାନେ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦେଖିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପରି। ତଥାପି, ରାଜାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରନ୍ତି।

ପ୍ରସଂଗାଦ୍ଵାପି ଯୋ ମର୍ତ୍ଯଃ ସତାଂ ସକୃଦହୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ରୁଦ୍ରଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯଦି କେହି ମଣିଷ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଭଵନ୍ତି ଦୁଃଖିତାଃ ସର୍ଵେ ନିର୍ଦଯା ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଭକ୍ତିହୀନା ନରାଃ ସର୍ଵେ ଭଵେ ପରମକାରଣେ

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେମାନେ ଭକ୍ତିହୀନ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ସଂସାରରେ ଦୁଃଖିତ ଓ କଠୋର ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏହି ଭବଚକ୍ର ମୂଳ କାରଣ।

ଯେ ଭକ୍ତା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶିଵସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ଭାଗ୍ଯଵନ୍ତୋ ଵିମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନିହୈଵ ତେ

ଯେମାନେ ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ସେମାନେ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।

ପୁତ୍ରେଷୁ ଦାରେଷୁ ଗୃହେଷୁ ନୄଣାଂ ଭକ୍ତଂ ଯଥା ଚିତ୍ତମଥାଦିଦେଵେ ସକୃତ୍ପ୍ରସଂଗାଦ୍ଯତିତାପସାନାଂ ତେଷାଂ ନ ଦୂରଃ ପରମେଶଲୋକଃ

ଲୋକମାନେ ପୁଅ, ଝିଅ, ଘର ଓ ଜୀବନରେ ଯେପରି ଭାବେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଯଦି ମନ ଦେଇ ଉଚ୍ଚତମ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ ଦୂର ନୁହେଁ, ବଡ଼ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲାଭ ପାଆନ୍ତି।

କଥଂ ପୂଜ୍ଯୋ ମହାଦେଵୋ ମର୍ତ୍ଯୈର୍ମନ୍ଦୈର୍ମହାମତେ କଲ୍ପାଯୁଷୈର୍ ଅଲ୍ପଵୀର୍ଯୈର୍ ଅଲ୍ପସତ୍ତ୍ଵୈଃ ପ୍ରଜାପତିଃ

ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯାହାଙ୍କ ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ସାର୍ଥକତା କମ୍, ସେମାନେ କିପରି ପ୍ରଜାପତି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିପାରିବେ?

ସଂଵତ୍ସରସହସ୍ରୈଶ୍ ଚ ତପସା ପୂଜ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୁରାଶ୍ଚାପି କଥଂ ଦେଵଂ ଯଜନ୍ତି ତେ

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତଥାପି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେମାନେ କିପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି?

କଥିତଂ ତଥ୍ଯମ୍ ଏଵାତ୍ର ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ ତଥାପି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଦୃଶ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଃ ସଂଭାଷ୍ଯ ଏଵ ଚ

ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ଏହା ସତ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିଲେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିହେବା, ପୂଜା କରିବା ଓ କଥା ହେବା ସମ୍ଭବ।

ପ୍ରସଂଗାଚ୍ଚୈଵ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିହୀନୈରପି ଦ୍ଵିଜାଃ ଭାଵାନୁରୂପଫଲଦୋ ଭଗଵାନିତି କୀର୍ତିତଃ

ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯଦି ଭକ୍ତି ନଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭଗବାନ ସେମାନଙ୍କ ଭାବାନୁସାରେ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହିପରି କହାଯାଏ।

ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଃ ପୂଜଯନ୍ଯାତି ପୈଶାଚଂ ତୁ ଦ୍ଵିଜାଧମଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରାକ୍ଷସଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାନ୍ ମୂଢଧୀର୍ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଯଦି କୌଣସି ଅଧମ ଦ୍ୱିଜ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ପୈଶାଚିକ ଯୋନିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଯଦି ମନ ମୂଢ଼ ଓ କ୍ରୋଧିତ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷୀ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଯାକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଦୁର୍ଜନଃ ଗାନଶୀଲଶ୍ ଚ ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ନୃତ୍ଯଶୀଲସ୍ତଥୈଵ ଚ

ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଅନର୍ହ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ପୂଜା କରେ, ସେ ଯକ୍ଷ ଯୋନିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଯିଏ ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରେ, ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଲୋକକୁ ପାଏ; ଯିଏ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରେମୀ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।