ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ତଯୋଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ସାରଥ୍ଯେ ଵାହନତ୍ଵେ ଚ କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ଭଵଃ

ତାଙ୍କ ଦୁଇଝଣଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର ମହାଦେବ ଭବଙ୍କୁ ସାରଥି ଓ ବାହନ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଵିଷ୍ଣଵେ ଚ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵୋ ମହାତ୍ମା ସାର୍ଧଂ ଦେଵ୍ଯା ନନ୍ଦିନା ଭୂତସଂଘୈର୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ କାରଯାମାସ ଶର୍ଵଃ

ଏହି ଦାନ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କର ଭଗବାନ, ମହାତ୍ମା, ଦାନବମାନୋ ଦହି, ଦେବୀ, ନନ୍ଦି ଓ ଭୂତଗଣ ସହିତ ଶର୍ବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ତତସ୍ତଦା ମହେଶ୍ଵରେ ଗତେ ରଣାଦ୍ଗଣୈଃ ସହ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ ସୁଵିସ୍ମିତା ଭଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍

ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରୁ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଭବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଯଯୁଶ୍ ଚ ଦୁଃଖଵର୍ଜିତାଃ ସ୍ଵଵାହନୈର୍ଦିଵଂ ତତଃ ସୁରେଶ୍ଵରା ମୁନୀଶ୍ଵରା ଗଣେଶ୍ଵରାଶ୍ ଚ ଭାସ୍କରାଃ

ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ବାହନରେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ—ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ଋଷିମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ତେଜସ୍ୱୀମାନେ।

ତ୍ରିପୁରାରେରିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନିର୍ମିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୁରା ଯଃ ପଠେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଵା ଦୈଵେ କର୍ମଣି ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ

ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କଥା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ, ଯେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ କିମ୍ବା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ପଢ଼ିଥାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ—

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ମାନସୈର୍ଵାଚିକୈଃ ପାପୈସ୍ ତଥା ଵୈ କାଯିକୈଃ ପୁନଃ

କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ସ୍ଥୂଲୈଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୈଃ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମୈଶ୍ ଚ ମହାପାତକସଂଭଵୈଃ ପାତକୈଶ୍ ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଉପପାତକସଂଭଵୈଃ

ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାପ, ମହାପାପ ଓ ଉପପାପ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏମିତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ—

ପାପୈଶ୍ ଚ ମୁଚ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ଶୁଭମ୍ ଶତ୍ରଵୋ ନାଶମାଯାନ୍ତି ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯୀଭଵେତ୍

ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ ପ୍ରାଣୀ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଏ।

ସର୍ଵରୋଗୈର୍ନ ବାଧ୍ଯେତ ଆପଦୋ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତମ୍ ଧନମାଯୁର୍ଯଶୋ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଲଭେତ୍

ସେ କେବେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛୁଏନାହିଁ; ସେ ଅପୂର୍ବ ଧନ, ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ଓ ଅତୁଳ ପ୍ରଭାବ ପାଏ।

ଗତେ ମହେଶ୍ଵରେ ଦେଵେ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ତ୍ରିପୁରଂ କ୍ଷଣାତ୍ ସଦସ୍ଯାହ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଭଗଵାନ୍ପଦ୍ମସଂଭଵଃ

ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ତ୍ରିପୁରାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦହି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭଗବାନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାକୁ କହିଲେ।

ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିମହେଶ୍ଵରମ୍ ତାରପୌତ୍ରୋ ମହାତେଜାସ୍ ତାରକସ୍ଯ ସୁତୋ ବଲୀ

ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଛାଡ଼ି, ତାରକଙ୍କର ପୋତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାରକଙ୍କ ପୁଅ ରହିଗଲେ।

ତାରକାକ୍ଷୋ ଽପି ଦିତିଜଃ କମଲାକ୍ଷଶ୍ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ଚ ଦୈତ୍ଯେଶଃ ଅନ୍ଯେ ଚାପି ସବାନ୍ଧଵାଃ

ତାରକାକ୍ଷ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ, କମଳାକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ—

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ମାଯଯା ଚ ହରେଃ ପ୍ରଭୋଃ ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଧ୍ଵସ୍ତାଃ ସ୍ଵପୁରୈଃ ପୁରସଂଭଵୈଃ

ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇ, ମାୟାରେ ପଡି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସହର ଓ ନିବାସିଙ୍କ ସହିତ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ସଦା ପୂଜନୀଯୋ ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିଃ ସଦାଶିଵଃ ଯାଵତ୍ପୂଜା ସୁରେଶାନାଂ ତାଵଦେଵ ସ୍ଥିତିର୍ଯତଃ

ସେହିପାଇଁ ସଦାଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥାଏ।

ପୂଜନୀଯଃ ଶିଵୋ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଦେଵପୁଙ୍ଗଵୈଃ ସର୍ଵଲିଙ୍ଗମଯୋ ଲୋକଃ ସର୍ଵଂ ଲିଙ୍ଗେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ଶିବଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲିଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପିଛି, ସବୁକିଛି ଲିଙ୍ଗରେ ନିହିତ।

ତସ୍ମାତ୍ ସମ୍ପୂଜଯେଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ସିଦ୍ଧିମାତ୍ମନଃ ସର୍ଵେ ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନାଦେଵ ଦେଵା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ ଚ ଦାନଵାଃ

ଏହିପରି, ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।

ଯକ୍ଷା ଵିଦ୍ଯାଧରାଃ ସିଦ୍ଧା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ ପିତରୋ ମୁନଯଶ୍ଚାପି ପିଶାଚାଃ କିନ୍ନରାଦଯଃ

ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ, ମାଂସ ଖାଉଥିବାମାନେ, ପିତୃଗଣ, ଋଷିମାନେ, ପିଶାଚ, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—

ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତି ସଂସିଦ୍ଧା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ତସ୍ମାଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଯଜେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଯେନ କେନାପି ଵା ସୁରାଃ

ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ପୂଜି ଏମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଯେ କିଏ ହେଉ, ସେ ସବୁବେଳେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ହେ ଦେବମାନେ।

ପଶଵଶ୍ ଚ ଵଯଂ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଧୀମତଃ ପଶୁତ୍ଵଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କୃତ୍ଵା ପାଶୁପତଂ ତତଃ

ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦାସ। ଦାସତ୍ୱକୁ ଛାଡି, ପଶୁପତିଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।

ପୂଜନୀଯୋ ମହାଦେଵୋ ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିଃ ସନାତନଃ ଵିଶୋଧ୍ଯ ଚୈଵ ଭୂତାନି ପଞ୍ଚଭିଃ ପ୍ରଣଵୈଃ ସମମ୍

ମହାଦେବ, ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ପଞ୍ଚ ପ୍ରଣବ ସହିତ ପବିତ୍ର କରିବା ଦରକାର।

ପ୍ରାଣାଯାମୈଃ ସମାଯୁକ୍ତୈଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ସୁରପୁଙ୍ଗଵାଃ ଚତୁର୍ଭିଃ ପ୍ରଣଵୈଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାଣାଯାମପରାଯଣୈଃ

ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାୟାମ ସହିତ ଏବଂ ଚାରି ପ୍ରଣବ ଓ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବାମାନେ—

ତ୍ରିଭିଶ୍ ଚ ପ୍ରଣଵୈର୍ଦେଵାଃ ପ୍ରାଣାଯାମୈସ୍ତଥାଵିଧୈଃ ଦ୍ଵିଧା ନ୍ଯସ୍ଯ ତଥୌଂକାରଂ ପ୍ରାଣାଯାମପରାଯଣଃ

ତିନି ପ୍ରଣବ ଏବଂ ସେପରି ପ୍ରାଣାୟାମ ସହିତ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଓଁକାରକୁ ନିୟୋଜନ କରି, ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ—

ତତଶ୍ଚୌଂକାରମ୍ ଉଚ୍ଚାର୍ଯ ପ୍ରାଣାପାନୌ ନିଯମ୍ଯ ଚ ଜ୍ଞାନାମୃତେନ ସର୍ଵାଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଆପୂର୍ଯ ପ୍ରଣଵେନ ଚ

ତାପରେ, ଓଁକାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନକୁ ନିୟମିତ କରି, ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଓ ପ୍ରଣବ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୁଣତ୍ରଯଂ ଚତୁର୍ଧାଖ୍ଯମ୍ ଅହଙ୍କାରଂ ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ ତନ୍ମାତ୍ରାଣି ଚ ଭୂତାନି ତଥା ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ

ତିନି ଗୁଣ, ଯାହାକୁ ଚାରି ପ୍ରକାର ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଅହଂକାର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଓ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ—

କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସଂଶୋଧ୍ଯ ପୁରୁଷଂ ଯୁଗଲଂ ତଥା ଚିଦାତ୍ମାନଂ ତନୁଂ କୃତ୍ଵା ଚାଗ୍ନିର୍ଭସ୍ମେତି ସଂସ୍ପୃଶେତ୍

କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ପୁରୁଷକୁ ଏବଂ ଚେତନାର ଆତ୍ମାକୁ ଦେହ ଭାବେ ଧରି, ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ।

ଵାଯୁର୍ଭସ୍ମେତି ଚ ଵ୍ଯୋମ ତଥାମ୍ଭଃ ପୃଥିଵୀ ତଥା ତ୍ରିଯାଯୁଷଂ ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ଚ ଧୂଲଯେଦ୍ ଭସିତେନ ଯଃ

ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ଦିନ ଓ ରାତିର ତିନି ସମୟରେ ଦେହକୁ ଭସ୍ମ ଲଗାଏ—

ସ ଯୋଗୀ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଵ୍ରତଂ ପାଶୁପତଂ ତ୍ଵିଦମ୍ ଭଵେନ ପାଶମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ କଥିତଂ ଦେଵସତ୍ତମାଃ

ସେ ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ପଶୁପତି ବ୍ରତ ଭବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ।

ଏଵଂ ପାଶୁପତଂ କୃତ୍ଵା ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ଲିଙ୍ଗେ ପୁରା ମଯା ଦୃଷ୍ଟେ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ମହାତ୍ମନା

ଏଭଳି ପଶୁପତି ବ୍ରତ କରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ମୁଁ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଥିଲୁ।

ପଶଵୋ ନୈଵ ଜାଯନ୍ତେ ଵର୍ଷମାତ୍ରେଣ ଦେଵତାଃ ଅସ୍ମାଭିଃ ସର୍ଵକାର୍ଯାଣାଂ ଦେଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ

ଏଭଳି, ଆମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜିଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ, ହେ ଦେବମାନେ।