ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଦିଵ୍ଯଃ କ୍ଵ ଦେଵେଶ ଭଵତ୍ପ୍ରଭାଵୋ ଵଯଂ କ୍ଵ ଭକ୍ତିଃ କ୍ଵ ଚ ତେ ସ୍ତୁତିଶ୍ ଚ ତଥାପି ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଲପନ୍ତମୀଶ ପିତାମହଂ ମାଂ ଭଗଵନ୍କ୍ଷମସ୍ଵ

ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି, ଆମେ କେଉଁଠି? ଭକ୍ତି କେଉଁଠି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କେଉଁଠି? ତଥାପି, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ବିଳାପ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାକୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କର।

ଯ ଇମଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମା ଭୁଵି ଦେଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପଠେତ୍ ସ ଚ ମୁଞ୍ଚତି ପାପବନ୍ଧନଂ ଭଵଭକ୍ତ୍ଯା ପୁରଶାସିତୁଃ ସ୍ତଵମ୍

ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପଢ଼ିବା, ସେ ନଗରପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚତୁରାନନେନ ସ୍ତୁତୋ ହସଞ୍ଶୈଲସୁତାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ତଵଂ ତଦା ପ୍ରାହ ମହାନୁଭାଵଂ ମହାଭୁଜୋ ମନ୍ଦରଶୃଙ୍ଗଵାସୀ

ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ତାପରେ ମହାବଳୀ, ମହାଆତ୍ମା, ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସ୍ତଵେନାନେନ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପଦ୍ମଜ ଵରାନ୍ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦେଵାନାଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତାନ୍

ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ହେ ପଦ୍ମଜ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ଦେବାକୁ ଚାହଁ, ମୋତେ କୁହ, ତୁମର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଯେପରି ଚାହଁ।

ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଭଗଵାନ୍ପଦ୍ମସଂଭଵଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାହେଦଂ ପ୍ରୀତମାନସଃ

ତାପରେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭଗବାନ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କର ଠାରେ ଶିର ନମାଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ—

ଭଗଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ଶଙ୍କର ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିଂ ପରାଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ହେ ଭଗବାନ, ଦେବତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥିବା ଶଂକର, ଆଜି ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।

ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵାର୍ଥଦେଶ୍ଵର ପ୍ରସୀଦ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ସାରଥ୍ଯେନ ଚ ସର୍ଵଦା

ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତି ଓ ନିତ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦୟା କର।

ଜନାର୍ଦନୋ ଽପି ଭଗଵାନ୍ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାହ ସାଂବଂ ତ୍ରିଯଂବକମ୍

ଏହିପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି ସାମ୍ବ ଓ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ କହିଲେ—

ଵାହନତ୍ଵଂ ତଵେଶାନ ନିତ୍ଯମୀହେ ପ୍ରସୀଦ ମେ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିଂ ଚ ଦେଵେଶ ଦେଵଦେଵ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ହେ ଈଶାନ, ମୁଁ ସଦା ତୁମର ବାହନ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋପରେ ଦୟା କର। ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦିଅ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ଚ ସଦା ମହ୍ଯଂ ଭଵନ୍ତଂ ଵୋଢୁମୀଶ୍ଵରମ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵଂ ଚ ଵରଦ ସର୍ଵଗତ୍ଵଂ ଚ ଶଙ୍କର

ମୋତେ ସଦା ତୁମକୁ ବହିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଶଂକର, ଦୟାଳୁ।

ତଯୋଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ସାରଥ୍ଯେ ଵାହନତ୍ଵେ ଚ କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ଭଵଃ

ତାଙ୍କ ଦୁଇଝଣଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର ମହାଦେବ ଭବଙ୍କୁ ସାରଥି ଓ ବାହନ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଵିଷ୍ଣଵେ ଚ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵୋ ମହାତ୍ମା ସାର୍ଧଂ ଦେଵ୍ଯା ନନ୍ଦିନା ଭୂତସଂଘୈର୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ କାରଯାମାସ ଶର୍ଵଃ

ଏହି ଦାନ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କର ଭଗବାନ, ମହାତ୍ମା, ଦାନବମାନୋ ଦହି, ଦେବୀ, ନନ୍ଦି ଓ ଭୂତଗଣ ସହିତ ଶର୍ବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ତତସ୍ତଦା ମହେଶ୍ଵରେ ଗତେ ରଣାଦ୍ଗଣୈଃ ସହ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ ସୁଵିସ୍ମିତା ଭଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍

ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରୁ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଭବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଯଯୁଶ୍ ଚ ଦୁଃଖଵର୍ଜିତାଃ ସ୍ଵଵାହନୈର୍ଦିଵଂ ତତଃ ସୁରେଶ୍ଵରା ମୁନୀଶ୍ଵରା ଗଣେଶ୍ଵରାଶ୍ ଚ ଭାସ୍କରାଃ

ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ବାହନରେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ—ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ଋଷିମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ତେଜସ୍ୱୀମାନେ।

ତ୍ରିପୁରାରେରିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନିର୍ମିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୁରା ଯଃ ପଠେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଵା ଦୈଵେ କର୍ମଣି ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ

ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କଥା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ, ଯେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ କିମ୍ବା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ପଢ଼ିଥାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ—

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ମାନସୈର୍ଵାଚିକୈଃ ପାପୈସ୍ ତଥା ଵୈ କାଯିକୈଃ ପୁନଃ

କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ସ୍ଥୂଲୈଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୈଃ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମୈଶ୍ ଚ ମହାପାତକସଂଭଵୈଃ ପାତକୈଶ୍ ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଉପପାତକସଂଭଵୈଃ

ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାପ, ମହାପାପ ଓ ଉପପାପ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏମିତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ—

ପାପୈଶ୍ ଚ ମୁଚ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ଶୁଭମ୍ ଶତ୍ରଵୋ ନାଶମାଯାନ୍ତି ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯୀଭଵେତ୍

ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ ପ୍ରାଣୀ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଏ।

ସର୍ଵରୋଗୈର୍ନ ବାଧ୍ଯେତ ଆପଦୋ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତମ୍ ଧନମାଯୁର୍ଯଶୋ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଲଭେତ୍

ସେ କେବେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛୁଏନାହିଁ; ସେ ଅପୂର୍ବ ଧନ, ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ଓ ଅତୁଳ ପ୍ରଭାବ ପାଏ।

ଗତେ ମହେଶ୍ଵରେ ଦେଵେ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ତ୍ରିପୁରଂ କ୍ଷଣାତ୍ ସଦସ୍ଯାହ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଭଗଵାନ୍ପଦ୍ମସଂଭଵଃ

ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ତ୍ରିପୁରାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦହି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭଗବାନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାକୁ କହିଲେ।

ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିମହେଶ୍ଵରମ୍ ତାରପୌତ୍ରୋ ମହାତେଜାସ୍ ତାରକସ୍ଯ ସୁତୋ ବଲୀ

ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଛାଡ଼ି, ତାରକଙ୍କର ପୋତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାରକଙ୍କ ପୁଅ ରହିଗଲେ।

ତାରକାକ୍ଷୋ ଽପି ଦିତିଜଃ କମଲାକ୍ଷଶ୍ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ଚ ଦୈତ୍ଯେଶଃ ଅନ୍ଯେ ଚାପି ସବାନ୍ଧଵାଃ

ତାରକାକ୍ଷ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ, କମଳାକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ—

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ମାଯଯା ଚ ହରେଃ ପ୍ରଭୋଃ ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଧ୍ଵସ୍ତାଃ ସ୍ଵପୁରୈଃ ପୁରସଂଭଵୈଃ

ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇ, ମାୟାରେ ପଡି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସହର ଓ ନିବାସିଙ୍କ ସହିତ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ସଦା ପୂଜନୀଯୋ ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତିଃ ସଦାଶିଵଃ ଯାଵତ୍ପୂଜା ସୁରେଶାନାଂ ତାଵଦେଵ ସ୍ଥିତିର୍ଯତଃ

ସେହିପାଇଁ ସଦାଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥାଏ।

ପୂଜନୀଯଃ ଶିଵୋ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଦେଵପୁଙ୍ଗଵୈଃ ସର୍ଵଲିଙ୍ଗମଯୋ ଲୋକଃ ସର୍ଵଂ ଲିଙ୍ଗେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ଶିବଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲିଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପିଛି, ସବୁକିଛି ଲିଙ୍ଗରେ ନିହିତ।

ତସ୍ମାତ୍ ସମ୍ପୂଜଯେଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ସିଦ୍ଧିମାତ୍ମନଃ ସର୍ଵେ ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନାଦେଵ ଦେଵା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ ଚ ଦାନଵାଃ

ଏହିପରି, ଯିଏ ନିଜ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।

ଯକ୍ଷା ଵିଦ୍ଯାଧରାଃ ସିଦ୍ଧା ରାକ୍ଷସାଃ ପିଶିତାଶନାଃ ପିତରୋ ମୁନଯଶ୍ଚାପି ପିଶାଚାଃ କିନ୍ନରାଦଯଃ

ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ, ମାଂସ ଖାଉଥିବାମାନେ, ପିତୃଗଣ, ଋଷିମାନେ, ପିଶାଚ, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—

ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ଲିଙ୍ଗମୂର୍ତି ସଂସିଦ୍ଧା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ତସ୍ମାଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଯଜେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଯେନ କେନାପି ଵା ସୁରାଃ

ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ପୂଜି ଏମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଯେ କିଏ ହେଉ, ସେ ସବୁବେଳେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ହେ ଦେବମାନେ।

ପଶଵଶ୍ ଚ ଵଯଂ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଧୀମତଃ ପଶୁତ୍ଵଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କୃତ୍ଵା ପାଶୁପତଂ ତତଃ

ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦାସ। ଦାସତ୍ୱକୁ ଛାଡି, ପଶୁପତିଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।