ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ରଥୋ ରଥୀ ଦେଵଵରୋ ହରିଶ୍ ଚ ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ଶକ୍ରପିତାମହୌ ଚ ତ୍ଵମେଵ ସର୍ଵେ ଭଗଵନ୍ କଥଂ ତୁ ସ୍ତୋଷ୍ଯେ ହ୍ଯ୍ ଅତୋଷ୍ଯଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନା

ରଥ, ରଥୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ହରି, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପିତାମହ—ସମସ୍ତେ ତୁମେ; ଏମିତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ତୁମକୁ କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି, କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶରଣ ନେଉଛି।

ଅନନ୍ତପାଦସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନନ୍ତବାହୁର୍ ଅନନ୍ତମୂର୍ଧାନ୍ତକରଃ ଶିଵଶ୍ ଚ ଅନନ୍ତମୂର୍ତିଃ କଥମ୍ ଈଦୃଶଂ ତ୍ଵାଂ ତୋଷ୍ଯେ ହ୍ଯ୍ ଅତୋଷ୍ଯଂ କଥମୀଦୃଶଂ ତ୍ଵାମ୍

ତୁମର ଅନେକ ପାଦ, ଅନେକ ବାହୁ, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଶେଷ ନାଶ କରୁଥିବା ଶିବ, ଅନନ୍ତ ରୂପରେ ଅଛ, ଏମିତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ତୁମକୁ କିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବି, କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି?

ନମୋନମଃ ସର୍ଵଵିଦେ ଶିଵାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଶର୍ଵାଯ ଭଵାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍ ସ୍ଥୂଲାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମସୂକ୍ଷ୍ମସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାର୍ଥଵିଦେ ଵିଧାତ୍ରେ

ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ଶର୍ବ, ଭବ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା, ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ।

ସ୍ରଷ୍ଟ୍ରେ ନମଃ ସର୍ଵସୁରାସୁରାଣାଂ ଭର୍ତ୍ରେ ଚ ହର୍ତ୍ରେ ଜଗତାଂ ଵିଧାତ୍ରେ ନେତ୍ରେ ସୁରାଣାମସୁରେଶ୍ଵରାଣାଂ ଦାତ୍ରେ ପ୍ରଶାସ୍ତ୍ରେ ମମ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରେ

ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ସଂହାରକ, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ନେତା, ଦାତା, ଶାସକ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧିପତି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଵେଦାନ୍ତଵେଦ୍ଯାଯ ସୁନିର୍ମଲାଯ ଵେଦାର୍ଥଵିଦ୍ଭିଃ ସତତଂ ସ୍ତୁତାଯ ଵେଦାତ୍ମରୂପାଯ ଭଵାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତାଯ ମଧ୍ଯାଯ ସୁମଧ୍ଯମାଯ

ଯିଏ ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାନ୍ତି, ନିର୍ମଳ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ବେଦର ଆତ୍ମା ଭବ, ତୁମେ ଶେଷ, ମଧ୍ୟ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଧ୍ୟ।

ଆଦ୍ଯନ୍ତଶୂନ୍ଯାଯ ଚ ସଂସ୍ଥିତାଯ ତଥା ତ୍ଵଶୂନ୍ଯାଯ ଚ ଲିଙ୍ଗିନେ ଚ ଅଲିଙ୍ଗିନେ ଲିଙ୍ଗମଯାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ଲିଙ୍ଗାଯ ଵେଦାଦିମଯାଯ ସାକ୍ଷାତ୍

ଯିଏ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଶୂନ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଓ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ, ବେଦ ଓ ତାହାର ମୂଳ ରୂପ ତୁମକୁ।

ରୁଦ୍ରାଯ ମୂର୍ଧାନନିକୃନ୍ତନାଯ ମମାଦିଦେଵସ୍ଯ ଚ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତେଃ ଵିଧ୍ଵାନ୍ତଭଙ୍ଗଂ ମମ କର୍ତୁମୀଶ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଭୂମୌ କରଜାଗ୍ରକୋଟ୍ଯା

ମୋ ପ୍ରଥମ ଦେବତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ରୂପ ଓ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଇଥିବା ରୁଦ୍ର, ମୋର ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ ଦେଖି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ତୁମର ନଖର ଆଗରେ ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଇଁଦେଲ।

ଅହୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ତଵ ଦେଵଦେଵ ଵିଚେଷ୍ଟିତଂ ସର୍ଵସୁରାସୁରେଶ ଦେହୀଵ ଦେଵୈଃ ସହ ଦେଵକାର୍ଯଂ କରିଷ୍ଯସେ ନିର୍ଗୁଣରୂପତତ୍ତ୍ଵ

ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ନାଥ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଚଳାଚଳ କିମ୍ବା ଅଦ୍ଭୁତ, ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହ ଦେବ କାମ କର, ତଥାପି ତୁମର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ଗୁଣ।

ଏକଂ ସ୍ଥୂଲଂ ସୂକ୍ଷ୍ମମେକଂ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମଂ ମୂର୍ତାମୂର୍ତଂ ମୂର୍ତମେକଂ ହ୍ଯମୂର୍ତମ୍ ଏକଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଵାଙ୍ମଯଂ ଚୈକମୀଶଂ ଧ୍ଯେଯଂ ଚୈକଂ ତତ୍ତ୍ଵମତ୍ରାଦ୍ଭୁତଂ ତେ

ତୁମେ ଏକ ସ୍ଥୂଳ, ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଏକ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଦୃଶ୍ୟ, ବାଣୀର ରୂପ, ଏକ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ଧ୍ୟାନର ଅବସ୍ଥା—ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ତୁମର।

ସ୍ଵପ୍ନେ ଦୃଷ୍ଟଂ ଯତ୍ପଦାର୍ଥଂ ହ୍ଯଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ନୂନଂ ଭାତି ମନ୍ଯେ ନ ଚାପି ମୂର୍ତିର୍ନୋ ଵୈ ଦୈଵକୀଶାନ ଦେଵୈର୍ ଲକ୍ଷ୍ଯା ଯତ୍ନୈରପ୍ଯଲକ୍ଷ୍ଯଂ କଥଂ ତୁ

ସ୍ଵପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଯେଉଁ ବସ୍ତୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ, ଦେଖାଗଲେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର କୌଣସି ରୂପ ନାହିଁ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ଦେବମାନେ ବହୁ ପ୍ରୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମୁଁ କିପରି ଦେଖିପାରିବି?

ଦିଵ୍ଯଃ କ୍ଵ ଦେଵେଶ ଭଵତ୍ପ୍ରଭାଵୋ ଵଯଂ କ୍ଵ ଭକ୍ତିଃ କ୍ଵ ଚ ତେ ସ୍ତୁତିଶ୍ ଚ ତଥାପି ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଲପନ୍ତମୀଶ ପିତାମହଂ ମାଂ ଭଗଵନ୍କ୍ଷମସ୍ଵ

ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି, ଆମେ କେଉଁଠି? ଭକ୍ତି କେଉଁଠି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କେଉଁଠି? ତଥାପି, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ବିଳାପ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାକୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କର।

ଯ ଇମଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମା ଭୁଵି ଦେଵଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପଠେତ୍ ସ ଚ ମୁଞ୍ଚତି ପାପବନ୍ଧନଂ ଭଵଭକ୍ତ୍ଯା ପୁରଶାସିତୁଃ ସ୍ତଵମ୍

ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ଭୂମିରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପଢ଼ିବା, ସେ ନଗରପତିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚତୁରାନନେନ ସ୍ତୁତୋ ହସଞ୍ଶୈଲସୁତାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ତଵଂ ତଦା ପ୍ରାହ ମହାନୁଭାଵଂ ମହାଭୁଜୋ ମନ୍ଦରଶୃଙ୍ଗଵାସୀ

ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ତାପରେ ମହାବଳୀ, ମହାଆତ୍ମା, ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସ୍ତଵେନାନେନ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପଦ୍ମଜ ଵରାନ୍ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦେଵାନାଂ ଚ ଯଥେପ୍ସିତାନ୍

ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ହେ ପଦ୍ମଜ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ଦେବାକୁ ଚାହଁ, ମୋତେ କୁହ, ତୁମର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଯେପରି ଚାହଁ।

ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଭଗଵାନ୍ପଦ୍ମସଂଭଵଃ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାହେଦଂ ପ୍ରୀତମାନସଃ

ତାପରେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭଗବାନ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କର ଠାରେ ଶିର ନମାଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ—

ଭଗଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ଶଙ୍କର ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିଂ ପରାଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ହେ ଭଗବାନ, ଦେବତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥିବା ଶଂକର, ଆଜି ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।

ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵାର୍ଥଦେଶ୍ଵର ପ୍ରସୀଦ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ସାରଥ୍ଯେନ ଚ ସର୍ଵଦା

ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତି ଓ ନିତ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦୟା କର।

ଜନାର୍ଦନୋ ଽପି ଭଗଵାନ୍ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାହ ସାଂବଂ ତ୍ରିଯଂବକମ୍

ଏହିପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି ସାମ୍ବ ଓ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ କହିଲେ—

ଵାହନତ୍ଵଂ ତଵେଶାନ ନିତ୍ଯମୀହେ ପ୍ରସୀଦ ମେ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିଂ ଚ ଦେଵେଶ ଦେଵଦେଵ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ହେ ଈଶାନ, ମୁଁ ସଦା ତୁମର ବାହନ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋପରେ ଦୟା କର। ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦିଅ। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ଚ ସଦା ମହ୍ଯଂ ଭଵନ୍ତଂ ଵୋଢୁମୀଶ୍ଵରମ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵଂ ଚ ଵରଦ ସର୍ଵଗତ୍ଵଂ ଚ ଶଙ୍କର

ମୋତେ ସଦା ତୁମକୁ ବହିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଶଂକର, ଦୟାଳୁ।

ତଯୋଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାଦେଵୋ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ସାରଥ୍ଯେ ଵାହନତ୍ଵେ ଚ କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ଭଵଃ

ତାଙ୍କ ଦୁଇଝଣଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର ମହାଦେବ ଭବଙ୍କୁ ସାରଥି ଓ ବାହନ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଵିଷ୍ଣଵେ ଚ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵୋ ମହାତ୍ମା ସାର୍ଧଂ ଦେଵ୍ଯା ନନ୍ଦିନା ଭୂତସଂଘୈର୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ କାରଯାମାସ ଶର୍ଵଃ

ଏହି ଦାନ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କର ଭଗବାନ, ମହାତ୍ମା, ଦାନବମାନୋ ଦହି, ଦେବୀ, ନନ୍ଦି ଓ ଭୂତଗଣ ସହିତ ଶର୍ବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ତତସ୍ତଦା ମହେଶ୍ଵରେ ଗତେ ରଣାଦ୍ଗଣୈଃ ସହ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ ସୁଵିସ୍ମିତା ଭଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍

ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରୁ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଭବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଯଯୁଶ୍ ଚ ଦୁଃଖଵର୍ଜିତାଃ ସ୍ଵଵାହନୈର୍ଦିଵଂ ତତଃ ସୁରେଶ୍ଵରା ମୁନୀଶ୍ଵରା ଗଣେଶ୍ଵରାଶ୍ ଚ ଭାସ୍କରାଃ

ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ନିଜ ବାହନରେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ—ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ଋଷିମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗଣମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ତେଜସ୍ୱୀମାନେ।

ତ୍ରିପୁରାରେରିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନିର୍ମିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୁରା ଯଃ ପଠେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଵା ଦୈଵେ କର୍ମଣି ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ

ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କଥା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ, ଯେ କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାଳରେ କିମ୍ବା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟରେ ପଢ଼ିଥାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ—

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ମାନସୈର୍ଵାଚିକୈଃ ପାପୈସ୍ ତଥା ଵୈ କାଯିକୈଃ ପୁନଃ

କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ସ୍ଥୂଲୈଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୈଃ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମୈଶ୍ ଚ ମହାପାତକସଂଭଵୈଃ ପାତକୈଶ୍ ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଉପପାତକସଂଭଵୈଃ

ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାପ, ମହାପାପ ଓ ଉପପାପ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏମିତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ—

ପାପୈଶ୍ ଚ ମୁଚ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ଶୁଭମ୍ ଶତ୍ରଵୋ ନାଶମାଯାନ୍ତି ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯୀଭଵେତ୍

ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ ପ୍ରାଣୀ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଏ।

ସର୍ଵରୋଗୈର୍ନ ବାଧ୍ଯେତ ଆପଦୋ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତମ୍ ଧନମାଯୁର୍ଯଶୋ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଲଭେତ୍

ସେ କେବେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛୁଏନାହିଁ; ସେ ଅପୂର୍ବ ଧନ, ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ଓ ଅତୁଳ ପ୍ରଭାବ ପାଏ।