ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ସ୍ଥାନେ ତଵ ମହାଦେଵ ଚେଷ୍ଟେଯଂ ପରମେଶ୍ଵର ପୂର୍ଵଦେଵାଶ୍ ଚ ଦେଵାଶ୍ ଚ ସମାସ୍ତଵ ଯତଃ ପ୍ରଭୋ

ହେ ମହାଦେବ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ; କାରଣ, ପୁରୁଣା ଦେବମାନେ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।

ତଥାପି ଦେଵା ଧର୍ମିଷ୍ଠାଃ ପୂର୍ଵଦେଵାଶ୍ ଚ ପାପିନଃ ଯତସ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଗନ୍ନାଥ ଲୀଲାଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ତଥାପି, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବମାନେ ଧର୍ମିକ, ପୁରୁଣା ଦେବମାନେ ପାପୀ; ତେଣୁ ଏଠାରେ ଏହି ଲୀଳାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।

କିଂ ରଥେନ ଧ୍ଵଜେନେଶ ତଵ ଦଗ୍ଧୁଂ ପୁରତ୍ରଯମ୍ ଇଷୁଣା ଭୂତସଂଘୈଶ୍ ଚ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ମଯା ପ୍ରଭୋ

ହେ ଈଶ୍ୱର, ତୁମେ କାହିଁକି ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ତୀର, ଭୂତମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମୋତେ ନେଇ ଏହି ତିନିଟି ପୁର ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାହାଁଛ? କଣ ଦରକାର?

ପୁଷ୍ଯଯୋଗେ ତ୍ଵନୁପ୍ରାପ୍ତେ ପୁରଂ ଦଗ୍ଧୁମିହାର୍ହସି ଯାଵନ୍ନ ଯାନ୍ତି ଦେଵେଶ ଵିଯୋଗଂ ତାଵଦେଵ ତୁ

ପୁଷ୍ୟ ଯୋଗ ଆସିଲେ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପୁର ଦହିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଦେବମାନେ ଯାଉନଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର।

ଦଗ୍ଧୁମର୍ହସି ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ରୀଣ୍ଯେତାନି ପୁରାଣି ଵୈ ଅଥ ଦେଵୋ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ତଦଵୈକ୍ଷତ

ତୁମେ ଏହି ତିନିଟି ପୁର ଶୀଘ୍ର ଦହିଦେବା ଉଚିତ; ତାପରେ ସର୍ବଜ୍ଞ ମହାଦେବ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ।

ପୁରତ୍ରଯଂ ଵିରୂପାକ୍ଷସ୍ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ଭସ୍ମ ଵୈ କୃତମ୍ ସୋମଶ୍ ଚ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କାଲାଗ୍ନିର୍ଵାଯୁରେଵ ଚ

ବିରୂପାକ୍ଷ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତିନିଟି ପୁରକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ; ସୋମ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, କାଳ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।

ଶରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵମୂଚୁଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍ ଦଗ୍ଧମପ୍ଯଥ ଦେଵେଶ ଵୀକ୍ଷଣେନ ପୁରତ୍ରଯମ୍

ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତୀର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍‌କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, 'ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ତ୍ରିପୁର ଦହିଯାଇଛି।'

ଅସ୍ମଦ୍ଧିତାର୍ଥଂ ଦେଵେଶ ଶରଂ ମୋକ୍ତୁମିହାର୍ହସି ଅଥ ସଂମୃଜ୍ଯ ଧନୁଷୋ ଜ୍ଯାଂ ହସନ୍ ତ୍ରିପୁରାର୍ଦନଃ

ଆମ ଉପକାର ପାଇଁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ତୀର ମୁକ୍ତ କର; ତାପରେ ତ୍ରିପୁରାର୍ଦ୍ଦନ ହସି, ଧନୁଷର ତାର ମୁଛିଲେ।

ମୁମୋଚ ବାଣଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଵ୍ଯାକୃଷ୍ଯାକର୍ଣମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ତ୍ରିପୁରଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକରଃ ଶରଃ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଈଶ୍ୱର ତୀରକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତ୍ରିପୁର ଦହିଗଲା, ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ତୀର ଦ୍ୱାରା।

ଦେଵଦେଵଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ରେଜେ ପୁରତ୍ରଯଂ ଦଗ୍ଧଂ ଦୈତ୍ଯକୋଟିଶତୈର୍ଵୃତମ୍

ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ଶିର ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ସେ ତିନିଟି ପୁରୀକୁ ଦହିଦେଇ, କୋଟିକୋଟି ଦାନବମାନେ ଚାରିପଟେ ରହିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଇଷୁଣା ତେନ କଲ୍ପାନ୍ତେ ରୁଦ୍ରେଣେଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ଯେ ପୂଜଯନ୍ତି ତତ୍ରାପି ଦୈତ୍ଯା ରୁଦ୍ରଂ ସବାନ୍ଧଵାଃ

ସେଇ ଶରରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷବେଳେ, ଯେପରି ରୁଦ୍ର ତିନି ଲୋକକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ଗାଣପତ୍ଯଂ ତଦା ଶଂଭୋର୍ ଯଯୁଃ ପୂଜାଵିଧେର୍ବଲାତ୍ ନ କିଂଚିଦ୍ ଅବ୍ରୁଵନ୍ ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ

ସେଇ ପୂଜାବିଧିର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ଗଣପତିଙ୍କ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ଗଣମାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।

ଭଯାଦ୍ଦେଵଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଦେଵୀଂ ହିମଵତଃ ସୁତାମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀତଂ ତଦାନୀକଂ ଦେଵାନାଂ ଦେଵପୁଙ୍ଗଵଃ

ଭୟରୁ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଓ ହିମବନ୍ତଙ୍କ ଝିଅ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ସମାବେଶକୁ ଦେଖି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ—

କିଂ ଚେତ୍ଯାହ ତଦା ଦେଵାନ୍ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତଂ ସମନ୍ତତଃ

ତେବେ ସେ ଦେବମାନେଠାରେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କଣ?' ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଚାରିପଟେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।

ଵଵନ୍ଦିରେ ନନ୍ଦିନମିନ୍ଦୁଭୂଷଣଂ ଵଵନ୍ଦିରେ ପର୍ଵତରାଜସଂଭଵାମ୍ ଵଵନ୍ଦିରେ ଚାଦ୍ରିସୁତାସୁତଂ ପ୍ରଭୁଂ ଵଵନ୍ଦିରେ ଦେଵଗଣା ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ; ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ ଜନ୍ମଦେଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ; ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ; ଦେବମାନେ ସମସ୍ତେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ହୃଦଯେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵୈଃ ସହ ସମାହିତଃ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ଭଵଂ ଦେଵଂ ତ୍ରିପୁରାରାତିମୀଶ୍ଵରମ୍

ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନେ ସହିତ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଭବ, ଦେବ, ତ୍ରିପୁରାରିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵର ପ୍ରସୀଦ ଜଗତାଂ ନାଥ ପ୍ରସୀଦାନନ୍ଦଦାଵ୍ଯଯ

ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଦୟା କର; ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର; ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦୟା କର; ହେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଅମର, ଦୟା କର।

ପଞ୍ଚାସ୍ଯରୁଦ୍ରରୁଦ୍ରାଯ ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିମୂର୍ତଯେ ଆତ୍ମତ୍ରଯୋପଵିଷ୍ଟାଯ ଵିଦ୍ଯାତତ୍ତ୍ଵାଯ ତେ ନମଃ

ପଞ୍ଚମୁଖୀ ରୁଦ୍ର, ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତିନି ପ୍ରକାର ଆତ୍ମାରେ ବସିଥିବା, ଜ୍ଞାନର ସାର ତୁମକୁ ଶିର ନମାଇ।

ଶିଵାଯ ଶିଵତତ୍ତ୍ଵାଯ ଅଘୋରାଯ ନମୋନମଃ ଅଘୋରାଷ୍ଟକତତ୍ତ୍ଵାଯ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣେ

ଶିବଙ୍କୁ, ଶିବତତ୍ତ୍ୱକୁ, ଅଘୋର ରୂପକୁ, ଅଘୋରର ଆଠଟି ତତ୍ତ୍ୱକୁ, ଦ୍ୱାଦଶ ଆତ୍ମାର ରୂପୀ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।

ଵିଦ୍ଯୁତ୍କୋଟିପ୍ରତୀକାଶମ୍ ଅଷ୍ଟକାଶଂ ସୁଶୋଭନମ୍ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ସଂସ୍ଥିତାଯ ଶିଵାତ୍ମନେ

ବିଦ୍ୟୁତର କୋଟି କୋଟି ଚମକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଠ ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଏହି ଲୋକରେ ଶିବାତ୍ମା ଭାବେ ବସିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଅଗ୍ନିଵର୍ଣାଯ ରୌଦ୍ରାଯ ଅଂବିକାର୍ଧଶରୀରିଣେ ଧଵଲଶ୍ଯାମରକ୍ତାନାଂ ମୁକ୍ତିଦାଯାମରାଯ ଚ

ଅଗ୍ନି ପରି ରଙ୍ଗ ଥିବା, ରୌଦ୍ର ରୂପୀ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଅର୍ଧ ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଧଳା, କଳା, ଲାଲ୍ ଅମରମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଯ ରୁଦ୍ରରୂପାଯ ସୋମାଯ ଵରଦାଯ ଚ ତ୍ରିଲୋକାଯ ତ୍ରିଦେଵାଯ ଵଷଟ୍କାରାଯ ଵୈ ନମଃ

ଅଧିକ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ରୁଦ୍ର ରୂପୀ, ସୋମ, ଵର ଦେଇଥିବା, ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ତିନି ଦେବତା, ଓ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ମଧ୍ଯେ ଗଗନରୂପାଯ ଗଗନସ୍ଥାଯ ତେ ନମଃ ଅଷ୍ଟକ୍ଷେତ୍ରାଷ୍ଟରୂପାଯ ଅଷ୍ଟତତ୍ତ୍ଵାଯ ତେ ନମଃ

ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ରୂପୀ, ଆକାଶରେ ବସିଥିବା, ଆଠ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଆଠ ରୂପରେ ଥିବା, ଆଠ ତତ୍ତ୍ୱର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଚତୁର୍ଧା ଚ ଚତୁର୍ଧା ଚ ଚତୁର୍ଧା ସଂସ୍ଥିତାଯ ଚ ପଞ୍ଚଧା ପଞ୍ଚଧା ଚୈଵ ପଞ୍ଚମନ୍ତ୍ରଶରୀରିଣେ

ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ, ପୁଣି ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ, ପୁଣି ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ ବସିଥିବା, ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଭାବରେ ଓ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଭାବରେ ଥିବା, ପାଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଚତୁଃଷଷ୍ଟିପ୍ରକାରାଯ ଅକାରାଯ ନମୋନମଃ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍ତତ୍ତ୍ଵରୂପାଯ ଉକାରାଯ ନମୋନମଃ

ଚଉଷଠି ପ୍ରକାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, 'ଅ' ଅକ୍ଷର ଭାବେ ଥିବା ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ବତ୍ତିଶ ତତ୍ତ୍ୱ ରୂପୀ, 'ଉ' ଅକ୍ଷର ଭାବେ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଷୋଡଶାତ୍ମସ୍ଵରୂପାଯ ମକାରାଯ ନମୋନମଃ ଅଷ୍ଟଧାତ୍ମସ୍ଵରୂପାଯ ଅର୍ଧମାତ୍ରାତ୍ମନେ ନମଃ

ଷୋଳ ଆତ୍ମାର ରୂପୀ, 'ମ' ଅକ୍ଷର ଭାବେ ଥିବା ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଆଠ ଆତ୍ମାର ରୂପୀ, ଅର୍ଧମାତ୍ରା ଆତ୍ମା ଭାବେ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଓଙ୍କାରାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଧା ସଂସ୍ଥିତାଯ ଚ ଗଗନେଶାଯ ଦେଵାଯ ସ୍ଵର୍ଗେଶାଯ ନମୋ ନମଃ

ଓଁକାର ଭାବେ ଥିବା, ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ ବସିଥିବା, ଆକାଶର ନାଥ, ଦେବତା, ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।

ସପ୍ତଲୋକାଯ ପାତାଲନରକେଶାଯ ଵୈ ନମଃ ଅଷ୍ଟକ୍ଷେତ୍ରାଷ୍ଟରୂପାଯ ପରାତ୍ପରତରାଯ ଚ

ସପ୍ତ ଲୋକ ଓ ପାତାଳ ନରକର ନାଥ, ଆଠଟି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଆଠ ରୂପର ଧାରୀ, ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚତମ ମହାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ସହସ୍ରଶିରସେ ତୁଭ୍ଯଂ ସହସ୍ରାଯ ଚ ତେ ନମଃ ସହସ୍ରପାଦଯୁକ୍ତାଯ ଶର୍ଵାଯ ପରମେଷ୍ଠିନେ

ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହଜାର ରୂପରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ହଜାର ପାଦ ଯୁକ୍ତ, ଶର୍ବ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ଶିରୋନମନ।