ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତେ ଭଯାଵିଷ୍ଟା ଦେଵା ହାହେତିଵାଦିନଃ ଅପତନ୍ମୁନଯଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦେଵାଶ୍ ଚ ଧରଣୀତଲେ

ଭୟରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ 'ହା' 'ହେ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଲେ; କିଛି ଋଷି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ଅହୋ ଵିଧେର୍ବଲଂ ଚେତି ମୁନଯଃ କଶ୍ଯପାଦଯଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପି ଦେଵଦେଵେଶଂ ଦେଵାନାଂ ଚାସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍

କଶ୍ୟପ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦେଖି, 'ହାଁ, ଏହା ବିଧିର ଶକ୍ତି!' ବୋଲି କହିଲେ।

ଅଭାଗ୍ଯାନ୍ନ ସମାପ୍ତଂ ତୁ କାର୍ଯମିତ୍ଯପରେ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ନମଃ ଶିଵାଯେତି ପୂଜ୍ଯ ଚାଲ୍ପତରଂ ହୃଦି

ଅନ୍ୟ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଅଭାଗ୍ୟରେ ଆମର କାମ ସମାପ୍ତ ହେଲାନି', ଏବଂ ହୃଦୟରେ କମ୍ ଭକ୍ତି ସହିତ 'ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ତତଃ କପର୍ଦୀ ନନ୍ଦୀଶୋ ମହାଦେଵପ୍ରିଯୋ ମୁନିଃ ଶୂଲୀ ମାଲୀ ତଥା ହାଲୀ କୁଣ୍ଡଲୀ ଵଲଯୀ ଗଦୀ

ତାପରେ କପର୍ଦ୍ଦୀ, ମହାଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମୁନି ନନ୍ଦୀ, ଶୂଳ, ମାଳା, ଗଦା, କୁଣ୍ଡଳ, ବଳୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ଵୃଷମାରୁହ୍ଯ ସୁଶ୍ଵେତଂ ଯଯୌ ତସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ତଦା ତତୋ ଵୈ ନନ୍ଦିନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଣଃ କୁମ୍ଭୋଦରୋ ଽପି ସଃ

ସେ ସୁନ୍ଦର ଧଳା ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁମ୍ଭୋଦର ଗଣମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚଲିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ନନ୍ଦିନଂ ମୂର୍ଧ୍ନା ସହ ତେନ ତ୍ଵରନ୍ ଯଯୌ ନନ୍ଦୀ ଭାତି ମହାତେଜା ଵୃଷପୃଷ୍ଠେ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ

କୁମ୍ଭୋଦର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଚଲିଲେ; ମହାତେଜସ୍ୱୀ ନନ୍ଦୀ ବୃଷ ଉପରେ ବସି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।

ସଗଣୋ ଗଣସେନାନୀର୍ ମେଘପୃଷ୍ଠେ ଯଥା ଭଵଃ ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ମୁକ୍ତାଜାଲୈର୍ ଅଲଂକୃତମ୍

ସେ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ, ମେଘ ଉପରେ ଚଳିଥିବା ଭବ ପରି, ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ମୁକ୍ତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ଯାଉଥିଲେ।

ସିତାତପତ୍ରଂ ଶୈଲାଦେର୍ ଆକାଶମିଵ ଭାତି ତତ୍ ତତ୍ରାନ୍ତର୍ବଦ୍ଧମାଲା ସା ମୁକ୍ତାଫଲମଯୀ ଶୁଭା

ପାହାଡ଼ର ଧଳା ଛତା ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ତାହା ଭିତରେ ଶୁଭ୍ର ମୁକ୍ତାର ମାଳା ରହିଥିଲା।

ଗଙ୍ଗାକାଶାନ୍ନିପତିତା ଭାତି ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିଭୋର୍ଯଥା ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭଯଃ ଶୁଭାଃ

ଗଙ୍ଗା ଯେପରି ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ତଳେ ପଡ଼ି ଭବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ସେପରି ଗଣାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ଶୁଭ ଧ୍ୱନି କଲା।

ନିଯୋଗାଦ୍ଵଜ୍ରିଣଃ ସର୍ଵେ ଵିନେଦୁର୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ ଚ ଗଣେଶାନଂ ଵାଗ୍ଭିର୍ ଇଷ୍ଟପ୍ରଦଂ ଶୁଭମ୍

ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଶୁଭ ବାଣୀରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଯଥା ଦେଵା ଭଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତିକଣ୍ଟକିତତ୍ଵଚଃ ନିଯୋଗାଦ୍ଵଜ୍ରିଣୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ପୁଷ୍ପଵର୍ଷଂ ଚ ଖେଚରାଃ

ଦେବତାମାନେ ଭବଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଚର୍ମ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ; ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆକାଶର ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।

ଵଵୃଷୁଶ୍ ଚ ସୁଗନ୍ଧାଢ୍ଯଂ ନନ୍ଦିନୋ ଗଗନୋଦିତମ୍ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ତୁଷ୍ଟସ୍ତଦା ରେଜେ ତୁଷ୍ଟ୍ଯା ପୁଷ୍ଟ୍ଯା ଯଥାର୍ଥଯା

ସେମାନେ ଗଗନରୁ ସୁଗନ୍ଧି ଭରା ପଦାର୍ଥ ନନ୍ଦୀଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ; ଏହି ବର୍ଷାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ସତ୍ୟ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ।

ନନ୍ଦୀ ଭଵଶ୍ ଚାନ୍ଦ୍ରଯାତୁ ସ୍ନାତଯା ଗନ୍ଧଵାରିଣା ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତତ୍ର ଭାତି ପୃଷ୍ଠଂ ଵୃଷସ୍ଯ ତତ୍

ନନ୍ଦୀ ଓ ଭବ, ଚନ୍ଦ୍ରର ଗନ୍ଧ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ବହୁ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ବୃଷ ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।

ସଂକୀର୍ଣଂ ତୁ ଦିଵଃ ପୃଷ୍ଠଂ ନକ୍ଷତ୍ରୈରିଵ ସୁଵ୍ରତାଃ କୁସୁମୈଃ ସଂଵୃତୋ ନନ୍ଦୀ ଵୃଷପୃଷ୍ଠେ ରରାଜ ସଃ

ଓ ସଜନ୍ୟମାନେ, ଆକାଶ ତାରାମାନେ ଭରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ନନ୍ଦୀ ବୃଷଭର ପିଠିରେ ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲେ.

ଦିଵଃ ପୃଷ୍ଠେ ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରୋ ନକ୍ଷତ୍ରୈରିଵ ସୁଵ୍ରତାଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରାସ୍ ତଥାଵିଧମ୍

ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାରାମାନେ ଘେରି ରହିଥାଏ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଏହି ରୂପରେ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ.

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଗଣପେଶାନଂ ଦେଵଦେଵମିଵାପରମ୍ ନମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତାଯ ରୁଦ୍ରଜାପ୍ଯରତାଯ ଚ

ସେମାନେ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରୁଦ୍ର ପରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ: 'ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନାମ ଜପରେ ଲାଗିଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର.'

ରୁଦ୍ରଭକ୍ତାର୍ତିନାଶାଯ ରୌଦ୍ରକର୍ମରତାଯ ତେ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡଗଣନାଥାଯ ଯୋଗିନାଂ ପତଯେ ନମଃ

ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ କାଠୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ମାନୁଥିବା, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଗଣମାନଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମାଲିକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର.

ସର୍ଵଦାଯ ଶରଣ୍ଯାଯ ସର୍ଵଜ୍ଞାଯାର୍ତିହାରିଣେ ଵେଦାନାଂ ପତଯେ ଚୈଵ ଵେଦଵେଦ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ

ସବୁବେଳେ ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ବେଦମାନଙ୍କ ନାଥ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର.

ଵଜ୍ରିଣେ ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଵଜ୍ରନିଵାରିଣେ ଵଜ୍ରାଲଂକୃତଦେହାଯ ଵଜ୍ରିଣାରାଧିତାଯ ତେ

ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରଦାନ୍ତ ଥିବା, ବଜ୍ରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା, ବଜ୍ର ଭୂଷିତ ଦେହ ଥିବା, ବଜ୍ରଧାରୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର.

ରକ୍ତାଯ ରକ୍ତନେତ୍ରାଯ ରକ୍ତାଂବରଧରାଯ ତେ ରକ୍ତାନାଂ ଭଵପାଦାବ୍ଜେ ରୁଦ୍ରଲୋକପ୍ରଦାଯିନେ

ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଲାଲ ଆଖି ଥିବା, ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଥିବାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ଦେଉଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର.

ନମଃ ସେନାଧିପତଯେ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ନମଃ ଭୂତାନାଂ ଭୁଵନେଶାନାଂ ପତଯେ ପାପହାରିଣେ

ସେନାପତିଙ୍କୁ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ନାଥକୁ, ଭୂତମାନଙ୍କ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶାସକଙ୍କୁ, ପାପ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର.

ରୁଦ୍ରାଯ ରୁଦ୍ରପତଯେ ରୌଦ୍ରପାପହରାଯ ତେ ନମଃ ଶିଵାଯ ସୌମ୍ଯାଯ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତାଯ ତେ ନମଃ

ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ନାଥକୁ, କଠୋର ପାପ ଦୂର କରୁଥିବାକୁ, ଶିବଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତକୁ ନମସ୍କାର.

ତତଃ ପ୍ରୀତୋ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ପ୍ରାହ ଦେଵାଂଶ୍ଛିଵାତ୍ମଜଃ ରଥଂ ଚ ସାରଥିଂ ଶଂଭୋଃ କାର୍ମୁକଂ ଶରମୁତ୍ତମମ୍

ତାପରେ ଗଣମାନଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, ଶିବଙ୍କ ପୁଅ, ଖୁସି ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ରଥ, ସାରଥି, ଧନୁଷ ଓ ସର ବିଷୟରେ କହିଲେ.

କର୍ତୁମର୍ହଥ ଯତ୍ନେନ ନଷ୍ଟଂ ମତ୍ଵା ପୁରତ୍ରଯମ୍ ଅଥ ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଧଂ ତଥା ଵୈ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା

ତୁମେ ଏହି ତିନୋଟି ପୁର ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି ବୋଲି ଭାବି, ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ; ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସହିତ ଏହିପରି କାମ କରିବାକୁ ଉଚିତ.

ରଥଂ ଚକ୍ରୁଃ ସୁସଂରବ୍ଧା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଧୀମତଃ

ସେମାନେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କ ରଥ ତିଆରି କଲେ.

ଅଥ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ନିର୍ମିତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ସର୍ଵଲୋକମଯୋ ଦିଵ୍ଯୋ ରଥୋ ଯତ୍ନେନ ସାଦରମ୍

ତାପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଂଶ ଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆଦର ଓ ପ୍ରୟାସରେ ତିଆରି ହେଲା.

ସର୍ଵଭୂତମଯଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତଃ ସର୍ଵଦେଵମଯଶ୍ଚୈଵ ସୌଵର୍ଣଃ ସର୍ଵସଂମତଃ

ସେହି ରଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅଂଶ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲା, ସୁନାର ଥିଲା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୌରବିତ.

ରଥାଙ୍ଗଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ସୂର୍ଯୋ ଵାମାଙ୍ଗଂ ସୋମ ଏଵ ଚ ଦକ୍ଷିଣଂ ଦ୍ଵାଦଶାରଂ ହି ଷୋଡଶାରଂ ତଥୋତ୍ତରମ୍

ରଥର ଡାହାଣ ଚକା ଥିଲା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାମ ଚକା ଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ର; ଡାହାଣ ଚକାରେ ବାରଟି ଆର, ବାମ ଚକାରେ ଷୋଳଟି ଆର ଥିଲା.

ଅରେଷୁ ତେଷୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ ଚାଦିତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ ଶଶିନଃ ଷୋଡଶାରେଷୁ କଲା ଵାମସ୍ଯ ସୁଵ୍ରତାଃ

ଏହି ଚକାମାନେ ଉପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ ଥିଲେ; ବାମ ଚକାର ଷୋଳଟି ଆରରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଳାମାନେ ଥିଲେ, ହେ ସଜନ୍ୟମାନେ.