ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଦେଵାଶ୍ ଚ ସର୍ଵେ ତେ ଦେଵଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସସାଧ୍ଯାଃ ସଯମାଃ ସରୁଦ୍ରାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ଯମ, ରୁଦ୍ର ଓ ମରୁତ୍ ଗଣ ସହିତ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ନମଃ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ତୁଭ୍ଯଂ ଶଙ୍କରାଯାର୍ତିହାରିଣେ ରୁଦ୍ରାଯ ନୀଲରୁଦ୍ରାଯ କଦ୍ରୁଦ୍ରାଯ ପ୍ରଚେତସେ

ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଶଙ୍କର, ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ର, ନୀଳରୁଦ୍ର, କଦ୍ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଚେତାସ୍—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଗତିର୍ନଃ ସର୍ଵଦାସ୍ମାଭିର୍ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଦେଵାରିମର୍ଦନଃ ତ୍ଵମାଦିସ୍ତ୍ଵମନନ୍ତଶ୍ ଚ ଅନନ୍ତଶ୍ଚାକ୍ଷଯଃ ପ୍ରଭୁଃ

ତୁମେ ସଦା ଆମର ଆଶ୍ରୟ, ଆମେ ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ପୂଜିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।

ପ୍ରକୃତିଃ ପୁରୁଷଃ ସାକ୍ଷାତ୍ ସ୍ରଷ୍ଟା ହର୍ତା ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ତ୍ରାତା ନେତା ଜଗତ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଦ୍ଵିଜଵତ୍ସଲ

ତୁମେ ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ ଦୁହେଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, ରକ୍ଷକ, ନେତା, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ପିତା ସମ।

ଵରଦୋ ଵାଙ୍ମଯୋ ଵାଚ୍ଯୋ ଵାଚ୍ଯଵାଚକଵର୍ଜିତଃ ଯାଜ୍ଯୋ ମୁକ୍ତ୍ଯର୍ଥମୀଶାନୋ ଯୋଗିଭିର୍ ଯୋଗଵିଭ୍ରମୈଃ

ତୁମେ ଦାନଦାତା, ବାଣୀର ସାର, କଥାର ଅର୍ଥ, କଥା ଓ ଅର୍ଥ ଉଭୟୁ ଉପରେ ଅତିତ। ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଯୋଗୀମାନେ ଯୋଗର ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।

ହୃତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକସୁଷିରେ ଯୋଗିନାଂ ସଂସ୍ଥିତଃ ସଦା ଵଦନ୍ତି ସୂରଯଃ ସନ୍ତଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପିଣମ୍

ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ସଦା ବସିଛ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ, ପରମ ଓ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ଭଵନ୍ତଂ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାର୍ଯାସ୍ ତେଜୋରାଶିଂ ପରାତ୍ପରମ୍ ପରମାତ୍ମାନମିତ୍ଯାହୁର୍ ଅସ୍ମିଞ୍ଜଗତି ତଦ୍ଵିଭୋ

ଆଦର୍ଶ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ତତ୍ତ୍ୱ, ତେଜର ଆଗାର, ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚତମ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ପରମାତ୍ମା ବୋଲି କହନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରୁତଂ ସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଜାଯମାନଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ଅଣୋରଲ୍ପତରଂ ପ୍ରାହୁର୍ ମହତୋ ଽପି ମହତ୍ତରମ୍

ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଶୁଣାଯାଏ, ଅଛି, ଓ ଜନ୍ମନେଇଛି, ସେ ସବୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ମହାନ୍‌ରୁ ବଡ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସର୍ଵତଃ ପାଣିପାଦଂ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵତୋ ଽକ୍ଷିଶିରୋମୁଖମ୍ ସର୍ଵତଃ ଶ୍ରୁତିମଲ୍ଲୋକେ ସର୍ଵମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠସି

ତୁମର ହାତ ଓ ପାଉଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ମୁଣ୍ଡ, ଚକ୍ଷୁ, ମୁଖ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କାନ ଥିବା, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛ।

ମହାଦେଵମନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାମନାମଯମ୍ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ସଦାଶିଵମ୍ ଅନାମଯମ୍

ତୁମେ ମହାଦେବ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେନି, ସବୁ ଜାଣିଥିବା, ଦୁଃଖ ରହିତ, ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ବିଭିନ୍ନ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସଦା ଶିବ, ଅନାମୟ।

କୋଟିଭାସ୍କରସଂକାଶଂ କୋଟିଶୀତାଂଶୁସନ୍ନିଭମ୍ କୋଟିକାଲାଗ୍ନିସଂକାଶଂ ଷଡ୍ଵିଂଶକମନୀଶ୍ଵରମ୍

ତୁମେ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶିତଳ, କୋଟି କାଳାଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର, ଏବଂ ଛବିଶ ତତ୍ତ୍ୱର ନାଥ।

ପ୍ରଵର୍ତକଂ ଜଗତ୍ଯସ୍ମିନ୍ ପ୍ରକୃତେଃ ପ୍ରପିତାମହମ୍ ଵଦନ୍ତି ଵରଦଂ ଦେଵଂ ସର୍ଵାଵାସଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵମ୍

ତୁମକୁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ପ୍ରକୃତିର ପ୍ରପିତାମହ, ଦାନଦାତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସ୍ୱୟଂଜାତ ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଶ୍ରୁତଯଃ ଶ୍ରୁତିସାରଂ ତ୍ଵାଂ ଶ୍ରୁତିସାରଵିଦୋ ଜନାଃ

ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ସାର ବୋଲି କହନ୍ତି, ଓ ବେଦର ସାର ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ମନେ କରନ୍ତି।

ଅଦୃଷ୍ଟମସ୍ମାଭିର୍ ଅନେକମୂର୍ତେ ଵିନା କୃତଂ ଯଦ୍ଭଵତାଥ ଲୋକେ ତ୍ଵମେଵ ଦୈତ୍ଯାସୁରଭୂତସଂଘାନ୍ ଦେଵାନ୍ ନରାନ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାଂଶ୍ ଚ

ହେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ସେ ସବୁ ଆମେ ଦେଖିପାରିନାହୁଁ। ଦେବ, ଦାନବ, ମଣିଷ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ କେବଳ ତୁମେ।

ପାହି ନାନ୍ଯା ଗତିଃ ଶଂଭୋ ଵିନିହତ୍ଯାସୁରୋତ୍ତମାନ୍ ମାଯଯା ମୋହିତାଃ ସର୍ଵେ ଭଵତଃ ପରମେଶ୍ଵର

ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଛ, ସମସ୍ତେ ତୁମର ମାୟାରେ ମୋହିତ।

ଯଥା ତରଙ୍ଗା ଲହରୀସମୂହା ଯୁଧ୍ଯନ୍ତି ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯମପାଂନିଧୌ ଚ ଜଲାଶ୍ରଯାଦେଵ ଜଡୀକୃତାଶ୍ ଚ ସୁରାସୁରାସ୍ତଦ୍ଵଦଜସ୍ଯ ସର୍ଵମ୍

ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ଲହରୀମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ ପରସ୍ପର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ପାଣିରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ଯ ଇଦଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଜପେନ୍ନରଃ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵା ସ୍ତଵଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵକାମମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେଉଁ ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଷ୍ଟବକୁ ଜପ କରେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ।

ସ୍ତୁତସ୍ତ୍ଵେଵଂ ସୁରୈର୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଜପେନ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ ସୋମଃ ସୋମାମ୍ ଅଥାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ନନ୍ଦିଦତ୍ତକରଃ ସ୍ମଯନ୍

ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଜପରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଇ, ମହେଶ୍ୱର ସୋମଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ନନ୍ଦି ଦେଇଥିବା ହାତକୁ ହସିହସି ଧରିଲେ।

ପ୍ରାହ ଗଂଭୀରଯା ଵାଚା ଦେଵାନାଲୋକ୍ଯ ଶଙ୍କରଃ ଜ୍ଞାତଂ ମଯେଦମଧୁନା ଦେଵକାର୍ଯଂ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ

ଶଙ୍କର ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନେ, ଏହି ଦେବକାର୍ଯ୍ୟକୁ ଏବେ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି।”

ଵିଷ୍ଣୋର୍ ମାଯାବଲଂ ଚୈଵ ନାରଦସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ ତେଷାମଧର୍ମନିଷ୍ଠାନାଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵସତ୍ତମାଃ

ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତି, ନାରଦଙ୍କ ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ସେହି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ ଆଚରଣ—ଏସବୁ ଏବେ ମୋତେ ଜଣାପଡ଼ିଛି।

ପୁରତ୍ରଯଵିନାଶଂ ଚ କରିଷ୍ଯେ ଽହଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ଅଥ ସବ୍ରହ୍ମକା ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରାଃ ସମାଗତାଃ

ହେ ଉତ୍ତମ ଦେବମାନେ, ମୁଁ ଏବେ ତିନିଟି ପୁରୀର ନାଶ କରିବି। ଏହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠା ହେଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଭୋସ୍ତଦା ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ ଚ ତେ ଅପ୍ଯେତଦନ୍ତରେ ଦେଵୀ ଦେଵମାଲୋକ୍ଯ ଵିସ୍ମିତା

ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଶିର ନମାଇଲେ ଓ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ।

ଲୀଲାଂବୁଜେନ ଚାହତ୍ଯ କଲମାହ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍ କ୍ରୀଡମାନଂ ଵିଭୋ ପଶ୍ଯ ଷଣ୍ମୁଖଂ ରଵିସନ୍ନିଭମ୍

ଦେବୀ ଖେଳିବା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲରେ ଭୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ହଳକାରେ ଛୁଇଁ, କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଦେଖନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଛଅମୁଖୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଖେଳୁଛନ୍ତି।”

ପୁତ୍ରଂ ପୁତ୍ରଵତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭୂଷିତଂ ଭୂଷଣୈଃ ଶୁଭୈଃ ମୁକୁଟୈଃ କଟକୈଶ୍ଚୈଵ କୁଣ୍ଡଲୈର୍ଵଲଯୈଃ ଶୁଭୈଃ

ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଭୂଷଣ—ମୁକୁଟ, ବାହୁବଳୟ, କଣଫୁଲ ଓ ସୁନ୍ଦର ବଳୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।

ନୂପୁରୈଶ୍ଛନ୍ନଵାରୈଶ୍ ଚ ତଥା ହ୍ଯ୍ ଉଦରବନ୍ଧନୈଃ କିଙ୍କିଣୀଭିର୍ ଅନେକାଭିର୍ ହୈମୈରଶ୍ଵତ୍ଥପତ୍ରକୈଃ

ନୂପୁର, ଲୁଚା ଓଡ଼ଣା, ଉଦର ବନ୍ଧ, ଅନେକ ସୁନାର କିଙ୍କିଣି ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ।

କଲ୍ପକଦ୍ରୁମଜୈଃ ପୁଷ୍ପୈଃ ଶୋଭିତୈରଲକୈଃ ଶୁଭୈଃ ହାରୈର୍ ଵାରିଜରାଗାଦିମଣିଚିତ୍ରୈସ୍ ତଥାଙ୍ଗଦୈଃ

କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫୁଲ, ଶୁଭ ଚୁଲ, ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗର ମଣି ଲଗା ହାର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଙ୍ଗଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।

ମୁକ୍ତାଫଲମଯୈର୍ହାରୈଃ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭୈଃ ତିଲକୈଶ୍ ଚ ମହାଦେଵ ପଶ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ସୁଶୋଭନମ୍

ମୁକ୍ତା ମାଳା ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଛି, ଏବଂ ତିଳକ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ—ହେ ମହାଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ପୁଅକୁ ଦେଖନ୍ତୁ।

ଅଙ୍କିତଂ କୁଙ୍କୁମାଦ୍ଯୈଶ୍ ଚ ଵୃତ୍ତଂ ଭସିତନିର୍ମିତମ୍ ଵକ୍ତ୍ରଵୃନ୍ଦଂ ଚ ପଶ୍ଯେଶ ଵୃନ୍ଦଂ କାମଲକଂ ଯଥା

କୁଙ୍କୁମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚୂର୍ଣ୍ଣରେ ଚିହ୍ନିତ, ଭସ୍ମରେ ତିଆରି ଶରୀର; ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ପଦ୍ମ ଗୁଛ ପରି ଶୋଭାମୟ।

ନେତ୍ରାଣି ଚ ଵିଭୋ ପଶ୍ଯ ଶୁଭାନି ତ୍ଵଂ ଶୁଭାନି ଚ ଅଞ୍ଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ମଙ୍ଗଲାର୍ଥଂ ଚ ମାତୃଭିଃ

ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ଶୁଭ ଚକ୍ଷୁ, ମାଆମାନେ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଲଗାଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଆଞ୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ—ଏହି ସବୁ ଦେଖନ୍ତୁ।