ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ତସ୍ମାଦଵଧ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ନାନ୍ଯଥା ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵାଃ କୃତ୍ଵାପି ସୁମହତ୍ପାପଂ ରୁଦ୍ରମଭ୍ଯର୍ଚଯନ୍ତି ଯେ

'ସେଠାରୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଅବଧ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ବଡ଼ ପାପ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବେ ନୁହଁନ୍ତି।'

ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ପାତକୈଃ ସର୍ଵୈଃ ପଦ୍ମପତ୍ରମିଵାଂଭସା ପୂଜଯା ଭୋଗସଂପତ୍ତିର୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ଜାଯତେ ଦ୍ଵିଜାଃ

'ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ ତଳେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହେ; ଏବଂ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଭୋଗ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ।'

ତସ୍ମାତ୍ତେ ଭୋଗିନୋ ଦୈତ୍ଯା ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନପରାଯଣାଃ ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଵା ଧର୍ମଵିଘ୍ନମ୍ ଅହଂ ଦେଵାଃ ସ୍ଵମାଯଯା

'ସେହିପାଇଁ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଭୋଗରେ ଲିନ; ଏହିପରି ଧର୍ମରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରି, ହେ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ନିଜ ମାୟାରେ—'

ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥଂ ଜେଷ୍ଯେ ଽହଂ ତ୍ରିପୁରଂ କ୍ଷଣାତ୍ ଵିଚାର୍ଯୈଵଂ ତତସ୍ତେଷାଂ ଭଗଵାନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ କର୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସିତଶ୍ଚାଭୂଦ୍ ଧର୍ମଵିଘ୍ନଂ ସୁରାରିଣାମ୍

'—ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ପାଇଁ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତ୍ରିପୁରା ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜିତିବି; ଏଭଳି ଭାବି, ପରମ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ ଦେବଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଧର୍ମରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ।'

ଅସୃଜଚ୍ଚ ମହାତେଜାଃ ପୁରୁଷଂ ଚାତ୍ମସଂଭଵମ୍ ମାଯୀ ମାଯାମଯଂ ତେଷାଂ ଧର୍ମଵିଘ୍ନାର୍ଥମଚ୍ଯୁତଃ

ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନ ନିଜ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏ ମାୟାମୟ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ଥିଲେ।

ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଶାସ୍ତା ସର୍ଵେଷାମ୍ ଅକରୋତ୍କାମରୂପଧୃକ୍ ସର୍ଵସଂମୋହନଂ ମାଯୀ ଦୃଷ୍ଟପ୍ରତ୍ଯଯସଂଯୁତମ୍

ସେ ମାୟାବୀ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ, ଯାହା ମାୟାରେ ଭରିଥିଲା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲା ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ସହିତ ଥିଲା।

ଏତତ୍ସ୍ଵାଙ୍ଗଭଵାଯୈଵ ପୁରୁଷାଯୋପଦିଶ୍ଯ ତୁ ମାଯୀ ମାଯାମଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଗ୍ରନ୍ଥଷୋଡଶଲକ୍ଷକମ୍

ନିଜ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ସେ ମାୟାମୟ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର, ସୋଳେ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଗ୍ରନ୍ଥ, ଉପଦେଶ କଲେ।

ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତଵିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଵର୍ଜିତମ୍ ଇହୈଵ ସ୍ଵର୍ଗନରକଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ନାନ୍ଯଥା ପୁନଃ

ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତି ବିରୋଧୀ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ଏଠି ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହଁ।

ତଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରମୁପଦିଶ୍ଯୈଵ ପୁରୁଷାଯାଚ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପୁରତ୍ରଯଵିନାଶାଯ ପ୍ରାହୈନଂ ପୁରୁଷଂ ହରିଃ

ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ କରି, ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜେ ତ୍ରିପୁରା ବିନାଶ ପାଇଁ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ, ହରି କହିଲେ—

ଗନ୍ତୁମର୍ହସି ନାଶାଯ ଭୋ ତୂର୍ଣଂ ପୁରଵାସିନାମ୍ ଧର୍ମାସ୍ ତଥା ପ୍ରଣଶ୍ଯନ୍ତୁ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତା ନ ସଂଶଯଃ

'ଏହି ଶହରବାସୀଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ; ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତି ଆଧାରିତ ଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହେଉ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ମାଯୀ ମାଯାଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତତ୍ପୁରଂ ତୂର୍ଣଂ ମୁନିର୍ମାଯାଂ ତଦାକରୋତ୍

ତାପରେ ସେ ମାୟାବୀ, ମାୟା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ସେଇ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ମାୟା କଲେ।

ମାଯଯା ତସ୍ଯ ତେ ଦୈତ୍ଯାଃ ପୁରତ୍ରଯନିଵାସିନଃ ଶ୍ରୌତଂ ସ୍ମାର୍ତଂ ଚ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯାସ୍ତଦାଭଵନ୍

ତାଙ୍କର ମାୟାରେ, ସେ ତିନିଟି ପୁରରେ ବସୁଥିବା ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଶ୍ରୌତ ଓ ସ୍ମାର୍ତ୍ତ କର୍ମ ଛାଡିଦେଇ, ସେଠି ସେଠି ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।

ତତ୍ଯଜୁଶ୍ ଚ ମହାଦେଵଂ ଶଙ୍କରଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ନାରଦୋ ଽପି ତଦା ମାଯୀ ନିଯୋଗାନ୍ମାଯିନଃ ପ୍ରଭୋଃ

ସେମାନେ ମହାଦେବ, ଶଙ୍କର, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ; ଏହି ମାୟାବୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଲେ।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତତ୍ପୁରଂ ତେନ ମାଯିନା ସହ ଦୀକ୍ଷିତଃ ମୁନିଃ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପ୍ରଶିଷ୍ଯୈଶ୍ ଚ ସଂଵୃତଃ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଵଯମ୍

ସେ ମୁନି, ସେଇ ମାୟାବୀ ସହିତ ସେଇ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଚାରିପଟେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟ ଓ ପ୍ରଶିଷ୍ୟମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ଦୀକ୍ଷା ନେଲେ।

ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମଂ ଚାକରୋତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଦୁଶ୍ଚାରଫଲସିଦ୍ଧିଦମ୍ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଃ ସର୍ଵଦା ଲବ୍ଧ୍ଵା ସଦ୍ଯ ଏଵ ଫଲଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ସେ ମୁନି ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ କରିଥିବା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥିବା ନାରୀଧର୍ମ କଲେ; ସେଇ ନାରୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ମିଳିବାରୁ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁବେଳେ କରୁଥିଲେ।

ଜନାସକ୍ତା ବଭୂଵୁସ୍ତା ଵିନିନ୍ଦ୍ଯ ପତିଦେଵତାଃ ଅଦ୍ଯାପି ଗୌରଵାତ୍ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ କଲୌ ମୁନେଃ

ସେମାନେ ଗୃହସଂସାରରେ ଆସକ୍ତ ହେଲେ, ପତିକୁ ଦେବତାଭାବେ ପୂଜିବାକୁ ଅପମାନ କଲେ; ଏହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଥା ଆଜି ମଧ୍ୟ କଳିଯୁଗରେ ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରତି ମାନ୍ୟତାରୁ ଚାଲିଆସୁଛି।

ନାର୍ଯଶ୍ଚରନ୍ତି ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଭର୍ତୄନ୍ ସ୍ଵୈରଂ ଵୃଥାଧମାଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମାତା ପିତା ବନ୍ଧୁଃ ସଖା ମିତ୍ରଂ ଚ ବାନ୍ଧଵଃ

ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପତିମାନେକୁ ଛାଡି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଓ ଅନୈତିକ ଭାବରେ ଚରଣ କରୁଛନ୍ତି; ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ମା, ବାପା, ବନ୍ଧୁ, ସଖୀ, ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟ—

ଭର୍ତା ଏଵ ନ ସଂଦେହସ୍ ତଥାପ୍ଯ୍ ଆସହମାଯଯା କୃତ୍ଵାପି ସୁମହତ୍ପାପଂ ଯା ଭର୍ତୁଃ ପ୍ରେମସଂଯୁତା

—ଏ ସବୁ ଭିତରେ ପତି ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତଥାପି ମାୟାରେ ପଡ଼ି, ଯଦିଓ ବଡ଼ ପାପ କରିଥାଏ, ଯଦି ନାରୀ ପତିପ୍ରେମରେ ଏକତା ରହିଥାଏ—

ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ ପରମଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ଚ ଵିପର୍ଯଯାତ୍ ପୁରୈକା ମୁନିଶାର୍ଦୂଲାଃ ସର୍ଵଧର୍ମାନ୍ ସଦା ପତିମ୍

—ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଏ, ନାହିଁଲେ ନରକକୁ ଯାଏ; ଏକ ପୁରରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରୀମାନେ ସବୁବେଳେ ପତିକୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।

ସଂତ୍ଯଜ୍ଯାପୂଜଯନ୍ସାଧ୍ଵ୍ଯୋ ଦେଵାନନ୍ଯାଞ୍ଜଗଦ୍ଗୁରୂନ୍ ତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମାସାଦ୍ଯ ମୋଦନ୍ତେ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ

ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଜଗତ୍‌ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେଇ ସତୀନାରୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି।

ନରକଂ ଚ ଜଗାମାନ୍ଯା ତସ୍ମାଦ୍ଭର୍ତା ପରା ଗତିଃ ତଥାପି ଭର୍ତୄନ୍ ସ୍ଵାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବଭୂଵୁଃ ସ୍ଵୈରଵୃତ୍ତଯଃ

ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନରକକୁ ଗଲେ; ତେଣୁ, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି; ତଥାପି, ନିଜ ପତିମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ ହେଲେ।

ମାଯଯା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ପ୍ରଭୋଃ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ ଚ ସ୍ଵଯଂ ତସ୍ଯ ନିଯୋଗାତ୍ତ୍ରିପୁରଂ ଗତା

ଦେବଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଓ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତ୍ରିପୁରକୁ ଗଲେ।

ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତପସା ତେଷାଂ ଲବ୍ଧା ଦେଵେଶ୍ଵରାଦଜାତ୍ ବହିର୍ଗତା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଯୋଗାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରଭୋଃ

ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପାଇଥିଲେ, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଗଲେ।

ବୁଦ୍ଧିମୋହଂ ତଥାଭୂତଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିନିର୍ମିତମ୍ ତେଷାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଦେଵସ୍ ତାସାଂ ମାଯୀ ଚ ନାରଦଃ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ତିଆରି ଏମିତି ବୁଦ୍ଧିଭ୍ରମ ସେମାନେକୁ ଦେଇ, ଦେବତା ଓ ମାୟାବୀ ନାରଦ ସେମାନେକୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଦେଲେ।

ସୁଖାସୀନୌ ହ୍ଯସଂଭ୍ରାନ୍ତୌ ଧର୍ମଵିଘ୍ନାର୍ଥମଵ୍ଯଯୌ ଏଵଂ ନଷ୍ଟେ ତଦା ଧର୍ମେ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତେ ସୁଶୋଭନେ

ସେମାନେ ସୁଖରେ ବସି, ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ ରହି, ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେଲେ; ଏଭଳି ଶ୍ରୌତ ଓ ସ୍ମାର୍ତ୍ତ ଧର୍ମ ସେଇ ସମୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଲା।

ପାଷଣ୍ଡେ ଖ୍ଯାପିତେ ତେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା ତ୍ଯକ୍ତେ ମହେଶ୍ଵରେ ଦୈତ୍ଯୈସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନେ ତଥା

ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଏଭଳି ପାଷଣ୍ଡ ପ୍ରଚାର କଲେ; ଦାଇତ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱର ଓ ଲିଙ୍ଗାର୍ଚ୍ଚନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ—

ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମେ ନିଖିଲେ ନଷ୍ଟେ ଦୁରାଚାରେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତେ କୃତାର୍ଥ ଇଵ ଦେଵେଶୋ ଦେଵୈଃ ସାର୍ଧମୁମାପତିମ୍

ସମସ୍ତ ନାରୀଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ବ୍ୟାପିଗଲା; ଏବେ ଦେବେଶ୍ୱର, ଦେବମାନେ ସହିତ ଉମାପତିଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଗଲେ।

ତପସା ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ମହେଶ୍ଵରାଯ ଦେଵାଯ ନମସ୍ତେ ପରମାତ୍ମନେ

ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତଜ୍ଞଙ୍କୁ ପାଇ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: 'ମହେଶ୍ୱର, ଦେବ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'

ନାରାଯଣାଯ ଶର୍ଵାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣେ ଶାଶ୍ଵତାଯ ହ୍ଯନନ୍ତାଯ ଅଵ୍ଯକ୍ତାଯ ଚ ତେ ନମଃ

'ନାରାୟଣ, ଶର୍ବ, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମରୂପୀ, ଶାଶ୍ୱତ, ଅନନ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।'