ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଅଥୈଵଂ ତେ ତଦା ଦଗ୍ଧା ଦେଵା ଦେଵେଶ୍ଵରଂ ହରିମ୍ ଅଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ତଦା ପ୍ରାହୁସ୍ ତମପ୍ରତିମଵର୍ଚସମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।

ସୋ ଽପି ନାରାଯଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଚେତସା କିଂ କାର୍ଯଂ ଦେଵକାର୍ଯେଷୁ ଭଗଵାନିତି ସ ପ୍ରଭୁଃ

ସେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ ମନରେ ଭାବିଲେ—'ଦେବମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?'—ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।

ତଦା ସସ୍ମାର ଵୈ ଯଜ୍ଞଂ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିର୍ଜନାର୍ଦନଃ ଯଜ୍ଵା ଯଜ୍ଞଭୁଗୀଶାନୋ ଯଜ୍ଵନାଂ ଫଲଦଃ ପ୍ରଭୁଃ

ତାପରେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ସେ ପ୍ରଭୁ ଯଜ୍ଞର ଭୋକ୍ତା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ନାୟକ।

ତତୋ ଯଜ୍ଞଃ ସ୍ମୃତସ୍ତେନ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ଦେଵଂ ତେ ପୁରୁଷଂ ଚୈଵ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତଦା

ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେମାନେ ସେ ଦେବପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଭଗଵାନପି ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ରାହ ସନାତନମ୍ ସନାତନସ୍ତଦା ସେନ୍ଦ୍ରାନ୍ ଦେଵାନ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଚାଚ୍ଯୁତଃ

ଭଗବାନ୍ ସେ ସନାତନ ଯଜ୍ଞକୁ ଦେଖି କହିଲେ; ତାପରେ ସନାତନ ଅଚ୍ୟୁତ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ଅନେନୋପସଦା ଦେଵା ଯଜଧ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ପୁରତ୍ରଯଵିନାଶାଯ ଜଗତ୍ତ୍ରଯଵିଭୂତଯେ

ଏହି ପଦ୍ଧତିରେ, ହେ ଦେବମାନେ, ତିନିଟି ପୁରୀ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ତିନିଟି ଜଗତରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କର।

ଅଥ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଧୀମତଃ ସିଂହନାଦଂ ମହତ୍କୃତ୍ଵା ଯଜ୍ଞେଶଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୁରାଃ

ତାପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବଦେବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ବଡ଼ ହୁଙ୍କାର ଦେଇ, ଯଜ୍ଞର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ତତଃ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଯମେଵ ଜନାର୍ଦନଃ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ସ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଂସ୍ ତ୍ରିଦଶାଂସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରଃ

ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦନ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁଣିଥରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଂକୁ, ଯିଏ ଦେବମାନେଂକର ନାଥ, ସେ କଥା କହିଲେ।

ହତ୍ଵା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚ ଭୂତାନି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ଯାଯତୋ ଽପି ଵା ଯଜେଦ୍ଯଦି ମହାଦେଵମ୍ ଅପାପୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟାୟରେ ଜଣେକୁ ମାରେ, ପୋଡ଼େ କିମ୍ବା ଭୋଜନ କରେ, ତଥାପି ଯଦି ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅପାପା ନୈଵ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ପାପା ଏଵ ନ ସଂଶଯଃ ହନ୍ତଵ୍ଯାଃ ସର୍ଵଯତ୍ନେନ କଥଂ ଵଧ୍ଯାଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ

ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମଳ, ସେମାନେ କେବେ ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ ଯେଉଁମାନେ ପାପୀ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ। ଦେବମାନେଂକ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କେମିତି ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ହେବେ?

ଅସୁରା ଦୁର୍ମଦାଃ ପାପା ଅପି ଦେଵୈର୍ମହାବଲୈଃ ତସ୍ମାନ୍ନ ଵଧ୍ଯା ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ଅସୁରମାନେ ଅହଂକାରୀ ଏବଂ ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେଂକ ଦ୍ୱାରା ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହିପରି, ପରମ ଈଶ୍ୱର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରୁ, ସେମାନେ ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।

କୋ ଽହଂ ବ୍ରହ୍ମାଥଵା ଦେଵା ଦୈତ୍ଯା ଦେଵାରିସୂଦନାଃ ମୁନଯଶ୍ ଚ ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରସାଦେନ ଵିନା ପ୍ରଭୋଃ

ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା ଛଡ଼ା, ମୁଁ କିଏ, ବ୍ରହ୍ମା କିଏ, ଦେବମାନେ କିଏ, ଦାୟିତ୍ୟମାନେ କିଏ, ଦେବମାନେଂକ ଶତ୍ରୁଘାତୀମାନେ କିଏ, କିମ୍ବା ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ କିଏ?

ଯଃ ସପ୍ତଵିଂଶକୋ ନିତ୍ଯଃ ପରାତ୍ପରତରଃ ପ୍ରଭୁଃ ଵିଶ୍ଵାମରେଶ୍ଵରୋ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵାଧାରୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଯିଏ ସପ୍ତବିଂଶତିତମ, ନିତ୍ୟ, ସର୍ବୋପରି ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ଦେବମାନେଂକ ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ମହାଦେବ—

ସ ଏଵ ସର୍ଵଦେଵେଶଃ ସର୍ଵେଷାମପି ଶଙ୍କରଃ ଲୀଲଯା ଦେଵଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଵିଭାଗମକରୋଦ୍ଧରଃ

ସେଠିଏ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଂକ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାରୀ, ନିଜ ଖେଳରେ ଦେବମାନେ ଓ ଦାୟିତ୍ୟମାନେଂକ ନେତାମାନେଂକୁ ଅଲଗା କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଂଶମ୍ ଏକଂ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଦେଵା ଦେଵତ୍ଵମ୍ ଆଗତାଃ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମ୍ ଆପନ୍ନୋ ହ୍ଯ୍ ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁତ୍ଵମେଵ ଚ

ତାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶକୁ ପୂଜା କରି, ଦେବମାନେ ଦେବତ୍ୱ ପାଇଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାତ୍ୱ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁତ୍ୱ ପାଇଲି।

ତମ୍ ଅପୂଜ୍ଯ ଜଗତ୍ଯସ୍ମିନ୍ କଃ ପୁମାନ୍ ସିଦ୍ଧିମିଚ୍ଛତି ତସ୍ମାତ୍ତେନୈଵ ହନ୍ତଵ୍ଯା ଲିଙ୍ଗାର୍ଚନଵିଧେର୍ ବଲାତ୍

ଏହି ଜଗତରେ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିବା କିଏ ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରିପାରିବ? ତେଣୁ, ଲିଙ୍ଗାର୍ଚ୍ଚନ ବିଧିର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରିଯିବେ।

ଧର୍ମନିଷ୍ଠାଶ୍ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତଵିଧୌ ସ୍ଥିତାଃ ତଥାପି ଯଜମାନେନ ରୌଦ୍ରେଣୋପସଦା ପ୍ରଭୁମ୍ ରୁଦ୍ରମିଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଜେଷ୍ଯାମୋ ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମାନ୍

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ନିୟମରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତଥାପି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପଦ୍ଧତିରେ, ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଆମେ ଦାୟିତ୍ୟମାନେଂକ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେଂକୁ ଜିତିବା।

ସତାରକାକ୍ଷେଣ ମଯେନ ଗୁପ୍ତଂ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଚ ଗୁପ୍ତଂ ସ୍ଫଟିକାଭମେକମ୍ କୋ ନାମ ହନ୍ତୁଂ ତ୍ରିପୁରଂ ସମର୍ଥୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଭଗଵନ୍ତମେକମ୍

ସତ୍ ତାରକା ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମୟାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା, ନିରାପଦ ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତିନିଟି ପୁରୀକୁ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନ୍ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ?

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହରିଶ୍ଚେଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞେନୋପସଦା ପ୍ରଭୁମ୍ ଉପଵିଷ୍ଟୋ ଦଦର୍ଶାଥ ଭୂତସଂଘାନ୍ସହସ୍ରଶଃ

ଏପରି କହି, ହରି ଯଜ୍ଞ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପସଦନ କରି, ବସିଗଲେ ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଭୂତମାନେଂକୁ ଦେଖିଲେ।

ଶୂଲଶକ୍ତିଗଦାହସ୍ତାନ୍ ଟଙ୍କୋପଲଶିଲାଯୁଧାନ୍ ନାନାପ୍ରହରଣୋପେତାନ୍ ନାନାଵେଷଧରାଂସ୍ତଦା

ସେମାନେ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଗଦା, କୁଟାର, ପାଥର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ନାନା ପୋଷାକରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।

କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରସଂକାଶାନ୍ କାଲରୁଦ୍ରୋପମାଂସ୍ତଦା ପ୍ରାହ ଦେଵୋ ହରିଃ ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ସ୍ଥିତାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ

କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ସମାନ, କାଳରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେମାନେଂକୁ, ପ୍ରଭୁ ହରି ସାକ୍ଷାତ୍ ନମସ୍କାର କରି କଥା କହିଲେ।

ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଭିତ୍ତ୍ଵା ଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଗତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯପୁରତ୍ରଯମ୍ ପୁନର୍ଯଥାଗତଂ ଵୀରା ଗନ୍ତୁମର୍ହଥ ଭୂତଯେ

ଦାୟିତ୍ୟମାନେଂକ ତିନିଟି ପୁରୀକୁ ପୋଡ଼ି, ଭେଦି, ଭୋଜନ କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ବୀରମାନେ ପୁଣି ଫେରିଯାଅ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।

ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଭୂତସଂଘାଃ ପୁରତ୍ରଯମ୍ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନଷ୍ଟାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଶଲଭା ଇଵ ପାଵକମ୍

ତାପରେ, ଦେବମାନେଂକ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭୂତମାନେ ତିନିଟି ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ପୋଡ଼ିଗଲେ, ପୋକାମାନେ ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି।

ତତସ୍ତୁ ନଷ୍ଟାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଭୂତା ଦେଵେଶ୍ଵରାଜ୍ଞଯା ନନୃତୁର୍ ମୁମୁଦୁଶ୍ ଚୈଵ ଜଗୁର୍ ଦୈତ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ

ତାପରେ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ; ହଜାର ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ନାଚିଲେ, ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍ ତତଃ ପରାଜିତା ଦେଵା ଧ୍ଵସ୍ତଵୀର୍ଯାଃ କ୍ଷଣେନ ତୁ

ସେମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ ତୁରନ୍ତ ହାରିଗଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଧ୍ୱଂସ ହେଲା।

ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସଂଗମ୍ଯ ଦେଵେଶମ୍ ଉପେନ୍ଦ୍ରଂ ଧିଷ୍ଠିତା ଭଯାତ୍ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଭଗଵାନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଉପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପରମ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

କିଂ କୃତ୍ଯମିତି ସଂତପ୍ତଃ ସଂତପ୍ତାନ୍ସେନ୍ଦ୍ରକାନ୍କ୍ଷଣମ୍ କଥଂ ତୁ ତେଷାଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ବଲଂ ହତ୍ଵା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

କଣ କରିବି?—ଏହିଭାବରେ ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ଦୁଃଖିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବିଲେ—'ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କର ଶକ୍ତି କିପରି ଚେଷ୍ଟା କରି ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବି?'

ଦେଵକାର୍ଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ପ୍ରସାଦାତ୍ପରମେଷ୍ଠିନଃ ପାପଂ ଵିଚାରତୋ ନାସ୍ତି ଧର୍ମିଷ୍ଠାନାଂ ନ ସଂଶଯଃ

'ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ସାଧନ କରିବି; ଧର୍ମରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ପାପ ନାହିଁ—ଧର୍ମିକଙ୍କ ପାଇଁ ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ତସ୍ମାଦ୍ଦୈତ୍ଯା ନ ଵଧ୍ଯାସ୍ତେ ଭୂତୈଶ୍ଚୋପସଦୋଦ୍ଭଵୈଃ ପାପଂ ନୁଦତି ଧର୍ମେଣ ଧର୍ମେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

'ସେଠାରୁ, ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞ ଉପଜିତ ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ଭୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ କିଛି ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।'