ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ସ୍ଵଯଂଭୁଵୋ ଽପି ଵୃତ୍ତସ୍ଯ କାଲୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନସ୍ତୁ ଯଃ ନ ଶକ୍ଯଃ ପରିସଂଖ୍ଯାତୁମ୍ ଅପି ଵର୍ଷଶତୈରପି

ଏହି ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କର ସମୟ କେବେ ବି ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ, ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

କାଲସଂଖ୍ଯାଵିଵୃତ୍ତସ୍ଯ ପରାର୍ଧୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ମୃତଃ ତାଵଚ୍ଛେଷୋ ଽସ୍ଯ କାଲୋ ଽନ୍ଯସ୍ ତସ୍ଯାନ୍ତେ ପ୍ରତିସୃଜ୍ଯତେ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମୟକୁ 'ପରାର୍ଧ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟର ଗଣନା ଶେଷ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ଅନ୍ୟ, ଯାହା ଶେଷରେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।

କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଅହର୍ଭୂତାନି ଯାନି ଵୈ ସମତୀତାନି କଲ୍ପାନାଂ ତାଵଚ୍ଛେଷାଃ ପରେ ତୁ ଯେ ଯସ୍ତ୍ଵଯଂ ଵର୍ତତେ କଲ୍ପୋ ଵାରାହସ୍ତଂ ନିବୋଧତ

ପୂର୍ବତନ କଳ୍ପଗୁଡ଼ିକରେ କୋଟି କୋଟି ସହସ୍ର ଦିନ ଅତିତ ହୋଇଛି; ଏତେ ଦିନ ଆଗାମୀ ପାଇଁ ଅଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ବରାହ କଳ୍ପର ବିବରଣୀ ଶୁଣ।

ପ୍ରଥମଃ ସାଂପ୍ରତସ୍ତେଷାଂ କଲ୍ପୋ ଽଯଂ ଵର୍ତତେ ଦ୍ଵିଜାଃ ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ଵାଯଂଭୁଵାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ମନଵସ୍ତେ ଚତୁର୍ଦଶ

ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ, ସେହି କଳ୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ କଳ୍ପ ପ୍ରଥମ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଆଦି ଚୌଦ୍ଦ ଜଣ ମନୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ଅତୀତା ଵର୍ତମାନାଶ୍ ଚ ଭଵିଷ୍ଯା ଯେ ଚ ଵୈ ପୁନଃ ତୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପର୍ଵତା

ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ, ସେହି ମନୁମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶାସନ କରନ୍ତି।

ପୂର୍ଣଂ ଯୁଗସହସ୍ରଂ ଵୈ ପରିପାଲ୍ଯା ମହେଶ୍ଵରୈଃ ପ୍ରଜାଭିସ୍ତପସା ଚୈଵ ତେଷାଂ ଶୃଣୁତ ଵିସ୍ତରମ୍

ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମହେଶ୍ୱରମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଏବେ ଶୁଣ।

ମନ୍ଵନ୍ତରେଣ ଚୈକେନ ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାନ୍ତରାଣି ଚ କଥିତାନି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲ୍ପଃ କଲ୍ପେନ ଚୈଵ ହି

ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ; ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭଳି ହୁଏ।

ଅତୀତାନି ଚ କଲ୍ପାନି ସୋଦର୍କାଣି ସହାନ୍ଵଯୈଃ ଅନାଗତେଷୁ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ତର୍କଃ କାର୍ଯୋ ଵିଜାନତା

ଅତୀତ କଳ୍ପମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପକଳ୍ପ ଓ ବଂଶ ସହିତ, ଏବଂ ଆସନ୍ତା କଳ୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ—ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ଏହାକୁ ଏଭଳି ବୁଝିବା ଉଚିତ।

ଆପୋ ହ୍ଯଗ୍ରେ ସମଭଵନ୍ ନଷ୍ଟେ ଚ ପୃଥିଵୀତଲେ ଶାନ୍ତତାରୈକନୀରେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ

ପ୍ରଥମେ କେବଳ ଜଳ ଥିଲା, କାରଣ ପୃଥିବୀ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ସେହି ଶାନ୍ତ, ଏକମାତ୍ର ଜଳରେ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।

ଏକାର୍ଣଵେ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ ତଦା ଭଵତି ଵୈ ବ୍ରହ୍ମା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍

ସେହି ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜିନିଷ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା, ହଜାର ଆଖି ଓ ହଜାର ପାଦ ଥିବା, ଉଦୟ ହେଲେ।

ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ପୁରୁଷୋ ରୁକ୍ମଵର୍ଣସ୍ ତ୍ଵତୀନ୍ଦ୍ରିଯଃ ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣାଖ୍ଯସ୍ତୁ ସୁଷ୍ଵାପ ସଲିଲେ ତଦା

ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ପୁରୁଷ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅତିତ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ନାରାୟଣ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେତେବେଳେ ଜଳରେ ଶୟନ କଲେ।

ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରେକାତ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ତୁ ଶୂନ୍ଯଂ ଲୋକମୁଦୈକ୍ଷତ ଇମଂ ଚୋଦାହରନ୍ତ୍ଯତ୍ର ଶ୍ଲୋକଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରତି

ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ।

ଆପୋ ନାରାଶ୍ ଚ ସୂନଵ ଇତ୍ଯପାଂ ନାମ ଶୁଶ୍ରୁମଃ ଆପୂର୍ଯ ତାଭିର୍ ଅଯନଂ କୃତଵାନାତ୍ମନୋ ଯତଃ

ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ, ଜଳକୁ 'ନାର' କୁହାଯାଏ, ସେ ତାହାର ପୁତ୍ର। ସେ ଏହି ଜଳକୁ ପୂରଣ କରି, ଏହାକୁ ନିଜର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ କଲେ।

ଅପ୍ସୁ ଶେତେ ଯତସ୍ତସ୍ମାତ୍ ତତୋ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ ଚତୁର୍ଯୁଗସହସ୍ରସ୍ଯ ନୈଶଂ କାଲମ୍ ଉପାସ୍ଯତଃ

ସେ ଜଳରେ ଶୟନ କରିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ 'ନାରାୟଣ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେ ଚାରି ଯୁଗର ହଜାର ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଭଳି ରହନ୍ତି।

ଶର୍ଵର୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରକୁରୁତେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ସର୍ଗକାରଣାତ୍ ବ୍ରହ୍ମା ତୁ ସଲିଲେ ତସ୍ମିନ୍ ଵାଯୁର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାଚରତ୍

ରାତି ଶେଷରେ, ସେ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବେ, ସେ ଜଳରେ ବାୟୁ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।

ନିଶାଯାମିଵ ଖଦ୍ଯୋତଃ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ତତସ୍ତୁ ସଃ ତତସ୍ ତୁ ସଲିଲେ ତସ୍ମିନ୍ ଵିଜ୍ଞାଯାନ୍ତର୍ଗତାଂ ମହୀମ୍

ଯେପରି ରାତିରେ ବର୍ଷାକାଳରେ ଜୁଗନ୍ତି ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସେ ଜଣେ ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ଡୁବିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲେ।

ଅନୁମାନାଦ୍ ଅସଂମୂଢୋ ଭୂମେରୁଦ୍ଧରଣଂ ପୁନଃ ଅକରୋତ୍ସ ତନୂମନ୍ଯାଂ କଲ୍ପାଦିଷୁ ଯଥାପୁରା

ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝି, ପୂର୍ବ ଯୁଗମାନେ ପରି ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ପୁଣିଥରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ।

ତତୋ ମହାତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ ଦିଵ୍ଯରୂପମ୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ ସଲିଲେନାପ୍ଲୁତାଂ ଭୂମିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ତୁ ସମନ୍ତତଃ

ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳରେ ଡୁବିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକାର ଚିନ୍ତା କଲେ।

କିଂନୁ ରୂପମହଂ କୃତ୍ଵା ଉଦ୍ଧରେଯଂ ମହୀମିମାମ୍ ଜଲକ୍ରୀଡାନୁସଦୃଶଂ ଵାରାହଂ ରୂପମାଵିଶତ୍

ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ କେଉଁ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବି? ଜଳରେ ଖେଳିବାକୁ ଯେଉଁ ଆକାର ଉପଯୁକ୍ତ, ସେହି ଦୁଃସାଧ୍ୟ ବରାହ ଆକାରକୁ ଧାରଣ କରି ଏହା କରିବି।'

ଅଧୃଷ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵାଙ୍ମଯଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍ ପୃଥିଵ୍ଯୁଦ୍ଧରଣାର୍ଥାଯ ପ୍ରଵିଵେଶ ରସାତଲମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଜିତ, ଶବ୍ଦରୂପ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଅଦ୍ଭିଃ ସଂଛାଦିତାଂ ଭୂମିଂ ସ ତାମାଶୁ ପ୍ରଜାପତିଃ ଉପଗମ୍ଯୋଜ୍ଜହାରୈନାମ୍ ଆପଶ୍ଚାପି ସମାଵିଶତ୍

ପ୍ରଜାପତି ତୁରନ୍ତ ଜଳରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ତାକୁ ଧରିଲେ ଏବଂ ଆଉ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସାମୁଦ୍ରା ଵୈ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ନାଦେଯାଶ୍ ଚ ନଦୀଷୁ ଚ ରସାତଲତଲେ ମଗ୍ନାଂ ରସାତଲପୁଟେ ଗତାମ୍

ସମସ୍ତ ନଦୀ ମହାସାଗରରେ ମିଶିଥିଲେ, ଦାନଗୁଡିକ ନଦୀରେ ଥିଲା; ପୃଥିବୀ ପାତାଳର ଗଭୀର ତଳକୁ ଡୁବିଯାଇଥିଲା।

ପ୍ରଭୁର୍ଲୋକହିତାର୍ଥାଯ ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯାଭ୍ଯୁଜ୍ଜହାର ଗାମ୍ ତତଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନମାନୀଯ ପୃଥିଵୀଂ ପୃଥିଵୀଧରଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀଧର ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ଦାଢିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ତାକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଆଣି ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କଲେ।

ମୁମୋଚ ପୂର୍ଵଵଦ୍ ଅସୌ ଧାରଯିତ୍ଵା ଧରାଧରଃ ତସ୍ଯୋପରି ଜଲୌଘସ୍ଯ ମହତୀ ନୌରିଵ ସ୍ଥିତା

ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରି, ପୃଥିବୀଧର ପୂର୍ବପରି ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବଡ଼ ଜଳର ଗୁଛ ଏକ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ରହିଲା।

ତତ୍ସମା ହ୍ଯୁରୁଦେହତ୍ଵାନ୍ ନ ମହୀ ଯାତି ସଂପ୍ଲଵମ୍ ତତ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ତାଂ ଦେଵୋ ଜଗତଃ ସ୍ଥାପନେଚ୍ଛଯା

ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଭରସା କରିଥିଲାବେଳେ, ସେ ଡୁବିଲା ନାହିଁ; ତାପରେ ଦେବତା ତାକୁ ଉଠାଇ, ଜଗତକୁ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଵିଭାଗାଯ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ଽମ୍ବୁଜେକ୍ଷଣଃ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ସମାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସୋ ଽଚିନୋଦ୍ ଗିରୀନ୍

ପୃଥିବୀର ବିଭାଗ ପାଇଁ, ପଦ୍ମନୟନ ଭଗବାନ୍ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ପୃଥିବୀକୁ ସମତଳ କରି, ତା'ଉପରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ରଖିଲେ।

ପ୍ରାକ୍ସର୍ଗେ ଦହ୍ଯମାନେ ତୁ ତଦା ସଂଵର୍ତକାଗ୍ନିନା ତେନାଗ୍ନିନା ଵିଶୀର୍ଣାସ୍ତେ ପର୍ଵତା ଭୂରିଵିସ୍ତରାଃ

ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ସଂହାର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେହି ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା।

ଶୈତ୍ଯାଦେକାର୍ଣଵେ ତସ୍ମିନ୍ ଵାଯୁନା ତେନ ସଂହତାଃ ନିଷିକ୍ତା ଯତ୍ର ଯତ୍ରାସଂସ୍ ତତ୍ର ତତ୍ରାଚଲାଭଵନ୍

ସେ ଏକା ମହାସାଗରରେ ଶୀତଳତା ଓ ବାୟୁରେ ଚାପିଯାଇଥିଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ହେଲେ।

ତଦାଚଲତ୍ଵାଦ୍ ଅଚଲାଃ ପର୍ଵଭିଃ ପର୍ଵତାଃ ସ୍ମୃତାଃ ଗିରଯୋ ହି ନିଗୀର୍ଣତ୍ଵାଚ୍ ଛଯାନତ୍ଵାଚ୍ଛିଲୋଚ୍ଚଯାଃ

ଚଳିନଥିବାରୁ ସେମାନେ 'ଅଚଳ' ବୋଲି ଅଭିଧାନ ହେଲେ; ଏବଂ ଚଉଁଠାରେ ଚଉଁଠାରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ 'ଶିଳାର ଗୁଛ' ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି।