ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ମଯା ସହ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ତଥାପ୍ଯସୃଜଦଚ୍ଯୁତଃ ଜଗନ୍ମଯୋ ଽଵହଦ୍ଯସ୍ମାନ୍ ମେଘୋ ଭୂତ୍ଵା ଦିଵାନିଶମ୍

ମୋ ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସେ ବିଶ୍ୱର ସାର୍ଥକତା, ମେଘ ହୋଇ ଦିନ ରାତି ଆମକୁ ବହନ କଲେ।

ଭଵନ୍ତମଵହଦ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଦେଵଦେଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ନାରାଯଣାଦପି ଵିଭୋ ଭକ୍ତୋ ଽହଂ ତଵ ଶଙ୍କର

ବିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ଆଣିଥିଲେ। ହେ ଶଙ୍କର, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ।

ପ୍ରସୀଦ ଦେହି ମେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମତ୍ଵଂ ତଵ ପ୍ରଭୋ ତଦାଥ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଭଵାତ୍ସର୍ଵାତ୍ମତାଂ କ୍ଷଣାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର, ମୋତେ ସବୁକିଛି ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା। ଏହି ଦୟା ପାଇ ଭଗବାନ ତୁମଠାରୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ହେବାର ସ୍ଥିତି ପାଇଲେ।

ତ୍ଵରମାଣୋ ଽଥ ସଂଗମ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ଏକାର୍ଣଵାଲଯେ ଶୁଭ୍ରେ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଧକାରେ ସୁଦାରୁଣେ

ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ ଓ ଏକ ମହାସାଗରର ଶୁଭ୍ର ନିବାସରେ, ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ହେମରତ୍ନଚିତେ ଦିଵ୍ଯେ ମନସା ଚ ଵିନିର୍ମିତେ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯେ ଦୁର୍ଜନୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ସନକାଦ୍ଯୈରଗୋଚରେ

ସେଠାରେ ମନରେ ଗଢ଼ା, ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯାହା କୁଅର୍ଥୀମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କେବଳ ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ସନକ ଆଦି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜଗଦାଵାସହୃଦଯଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରୁଷଂ ତ୍ଵଜଃ ଅନନ୍ତଭୋଗଶଯ୍ଯାଯାଂ ଶାଯିନଂ ପଙ୍କଜେକ୍ଷଣମ୍

ଅଜ ତାହାଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିବାସ କରେ, ଅନନ୍ତ ନାଗର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ପରି।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଂ ଧାରଯନ୍ତଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ସର୍ଵାଭରଣସଂଯୁକ୍ତଂ ଶଶିମଣ୍ଡଲସନ୍ନିଭମ୍

ଚାରିଟି ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ରମାମୃଦୁକରାମ୍ଭୋଜସ୍ପର୍ଶରକ୍ତପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ମୃଦୁ ହସ ଥିବା ମୁହଁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ମୃଦୁ ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଛି।

ପରମାତ୍ମାନମୀଶାନଂ ତମସା କାଲରୂପିଣମ୍ ରଜସା ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ସର୍ଗଲୀଲାପ୍ରଵର୍ତକମ୍

ସେ ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଅନ୍ଧକାର ରୂପେ କାଳ, ରଜୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟି ଲୀଳା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।

ସତ୍ତ୍ଵେନ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସ୍ଥାପକଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ସର୍ଵାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍

ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ମହାତ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ଈଶ୍ୱର।

କ୍ଷୀରାର୍ଣଵେ ଽମୃତମଯେ ଶାଯିନଂ ଯୋଗନିଦ୍ରଯା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମା ଭଗଵନ୍ତଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ଅମୃତରେ ଭରିଥିବା କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଗ୍ରସାମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସାଦେନ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଭଵାନହମ୍ ସ୍ମଯମାନସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯ ପିତାମହମ୍

"ତୁମ ଦୟାରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବି, କାରଣ ମୁଁ ତୁମେ।" କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ହସି, ପିତାମହଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ।

ଉଦୈକ୍ଷତ ମହାବାହୁଃ ସ୍ମିତମୀଷଚ୍ଚକାର ସଃ ଵିଵେଶ ଚାଣ୍ଡଜଂ ତଂ ତୁ ଗ୍ରସ୍ତସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା

ମହାବାହୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହଲକା ହସିଲେ, ଏବଂ ଅଣ୍ଡଜ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହାରେ ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କଲେ।

ତତସ୍ତଂ ଚାସୃଜଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେନ ଚାଚ୍ଯୁତମ୍ ସୃଷ୍ଟସ୍ତେନ ହରିଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯାଥ ସଂନିଧୌ

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏଭଳି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ, ହରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରୁଦ୍ରଃ ସର୍ଵଦେଵଭଵୋଦ୍ଭଵଃ ଵିକୃତଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ପୁରା ଦତ୍ତଵରସ୍ତଯୋଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ରୁଦ୍ର, ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ଅନୁଯାୟୀ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ଆଗଚ୍ଛଦ୍ଯତ୍ର ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପରମେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରସାଦମତୁଲଂ କର୍ତୁଂ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ ଚ ହରେଃ ପ୍ରଭୁଃ

ସେଠାକୁ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ କୃପା ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଲେ।

ତତଃ ସମେତ୍ଯ ତୌ ଦେଵୌ ସର୍ଵଦେଵଭଵୋଦ୍ଭଵମ୍ ଅପଶ୍ଯତାଂ ଭଵଂ ଦେଵଂ କାଲାଗ୍ନିସଦୃଶଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ତାପରେ, ସେ ଦୁଇ ଦେବତା ଏକାଠି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ଭବଙ୍କୁ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦେଖିଲେ।

ତୌ ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵତୁଶ୍ଚୈଵ ଶର୍ଵମୁଗ୍ରଂ କପର୍ଦିନମ୍ ପ୍ରଣେମତୁଶ୍ ଚ ଵରଦଂ ବହୁମାନେନ ଦୂରତଃ

ସେମାନେ ଶର୍ବଙ୍କୁ, ଉଗ୍ର, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦୂରରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ଵରଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଭଵୋ ଽପି ଭଗଵାନ୍ ଦେଵମ୍ ଅନୁଗୃହ୍ଯ ପିତାମହମ୍ ଜନାର୍ଦନଂ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଭବ, ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କୃପା କରି, ସେଠାରେ ଏକାଏକି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ଗତେ ମହେଶ୍ଵରେ ଦେଵେ ତମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରାହ ପଦ୍ମଯୋନିମଜୋଦ୍ଭଵଃ

ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ଯିବା ପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରୀପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପରମେଶୋ ଜଗନ୍ନାଥଃ ଶଙ୍କରସ୍ତ୍ଵେଷ ସର୍ଵଗଃ ଆଵଯୋରଖିଲସ୍ଯେଶଃ ଶରଣଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ

ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଶଙ୍କର ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ; ସେ ଆମ ଦୁହେଁଙ୍କ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର।

ଅହଂ ଵାମାଙ୍ଗଜୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଶଙ୍କରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଭଵାନ୍ ଭଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣାଙ୍ଗଭଵଃ ସ୍ଵଯମ୍

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଆପଣ ଭବ ଦେବଙ୍କ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।

ମାମାହୁର୍ ଋଷଯଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଧାନଂ ପ୍ରକୃତିଂ ତଥା ଅଵ୍ଯକ୍ତମଜମିତ୍ଯେଵଂ ଭଵନ୍ତଂ ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵିତି

ଋଷିମାନେ ମୋତେ ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରଧାନ, ପ୍ରକୃତି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅଜନ୍ମା ବୋଲି କହନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କୁ ପୁରୁଷ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ଏଵମାହୁର୍ମହାଦେଵମ୍ ଆଵଯୋରପି କାରଣମ୍ ଈଶଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପ୍ରଭୁମଵ୍ଯଯମୀଶ୍ଵରମ୍

ଏଭଳି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଆମ ଦୁହେଁର କାରଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସୋ ଽପି ତସ୍ଯାମରେଶସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ଵାରିଜୋଦ୍ଭଵଃ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ରୁଦ୍ରମ୍ ଅସ୍ତୁଵତ୍ପ୍ରଣନାମ ଚ

ତାହାପରେ, ଅମରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ଓ ପୂଜ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଅଥାମ୍ଭସା ପ୍ଲୁତାଂ ଭୂମୀଂ ସମାଧାଯ ଜନାର୍ଦନଃ ପୂର୍ଵଵତ୍ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵାରାହଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ

ତାପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପାଣିରେ ବିଲୀନ ଭୂମିକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ନଦୀନଦସମୁଦ୍ରାଂଶ୍ ଚ ପୂର୍ଵଵଚ୍ଚାକରୋତ୍ପ୍ରଭୁଃ କୃତ୍ଵା ଚୋର୍ଵୀଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନିମ୍ନୋନ୍ନତଵିଵର୍ଜିତାମ୍

ପ୍ରଭୁ ପୂର୍ବବତ୍ ନଦୀ, ନଦ, ସମୁଦ୍ର ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଯତ୍ନ କରି ଭୂମିକୁ ସମତଳ, ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ବିହୀନ କଲେ।

ଧରାଯାଂ ସୋ ଽଚିନୋତ୍ସର୍ଵାନ୍ ଭୂଧରାନ୍ ଭୂଧରାକୃତିଃ ଭୂରାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାନ୍ କଲ୍ପଯାମାସ ପୂର୍ଵଵତ୍

ସେ ପାହାଡ଼ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବବତ୍ ଭୂ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକ ତିଆରି କଲେ।

ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ ଭଗଵାଂଶ୍ଚକ୍ରେ ମତିଂ ମତିମତାଂ ଵରଃ ମୁଖ୍ଯଂ ଚ ତୈର୍ଯଗ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଚ ଦୈଵିକଂ ମାନୁଷଂ ତଥା

ଭଗବାନ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ଡିମ୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କଲେ।