ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତା ମେ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତଃ ଶିଲାଦ ଇତି ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶଚୀପତିମ୍

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋ ପିତା, ଯିଏ ଶିଳାଦ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା, ପୁଣି ଶଚୀପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଗଵନ୍ନଣ୍ଡଯୋନିତ୍ଵଂ ପଦ୍ମଯୋନିତ୍ଵମେଵ ଚ ମହେଶ୍ଵରାଙ୍ଗଯୋନିତ୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମଯା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଡିମ୍ବରୁ ଜନ୍ମ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଂଗରୁ ଜନ୍ମ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି।

ପୁରା ମହେନ୍ଦ୍ରଦାଯାଦାଦ୍ ଗଦତଶ୍ଚାସ୍ଯ ପୂର୍ଵଜାତ୍ ନାରଦାଦ୍ଵୈ ମହାବାହୋ କଥମତ୍ରାଶୁ ନୋ ଵଦ

ହେ ବଳଶାଳୀ, ପୂର୍ବରୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଂଶରୁ ଏବଂ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି—ଏଠାରେ କିପରି ହେଲା, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।

ଦାକ୍ଷାଯଣୀ ସା ଦକ୍ଷୋ ଽପି ଦେଵଃ ପଦ୍ମୋଦ୍ଭଵାତ୍ମଜଃ ପୌତ୍ରୀକନକଗର୍ଭସ୍ଯ କଥଂ ତସ୍ଯାଃ ସୁତୋ ଵିଭୁଃ

ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ଦାକ୍ଷର କନ୍ୟା, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦେବତା ତାଙ୍କର ପୁଅ; ତେବେ ସେ କିପରି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭର କନ୍ୟା ଏବଂ ସେଇ ପ୍ରଭୁ କିପରି ତାଙ୍କର ପୁଅ?

ସ୍ଥାନେ ସଂଶଯିତୁଂ ଵିପ୍ର ତଵ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କାରଣମ୍ କଲ୍ପେ ତତ୍ପୁରୁଷେ ଵୃତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ତୁମେ ସନ୍ଦେହ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କାରଣ କହିବି। ପୁରୁଷ କଳ୍ପରେ, ପରମେଷ୍ଠୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା।

ସସର୍ଜ ସକଲଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଜନାର୍ଦନୋ ଜଗନ୍ନାଥଃ କଲ୍ପେ ଵୈ ମେଘଵାହନେ

ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରଭୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସହିତ, ମେଘବାହନ କଳ୍ପରେ।

ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ମେଘୋ ଭୂତ୍ଵାଵହଦ୍ଧରମ୍ ନାରାଯଣୋ ମହାଦେଵଂ ବହୁମାନେନ ସାଦରମ୍

ଦେବତାଙ୍କର ଏକ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମେଘ ହୋଇ, ନାରାୟଣ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଆଦର ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବହନ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭାଵଂ ମହାଦେଵୋ ହରେଃ ସ୍ଵାତ୍ମନି ଶଙ୍କରଃ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯ ସକଲଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ

ହରିଙ୍କ ଭାବକୁ ନିଜ ମନରେ ଦେଖି, ଶଙ୍କର, ମହାଦେବ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ତଦା ତଂ କଲ୍ପମାହୁର୍ଵୈ ମେଘଵାହନସଂଜ୍ଞଯା ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦେହୋଦ୍ଭଵସ୍ତଦା

ସେତିପାଇଁ, ସେଇ କଳ୍ପକୁ ମେଘବାହନ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେତିବେଳେ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଜନାର୍ଦନସୁତଃ ପ୍ରାହ ତପସା ପ୍ରାପ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍ ତଵ ଵାମାଙ୍ଗଜୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଦକ୍ଷିଣାଙ୍ଗଭଵୋ ହ୍ଯହମ୍

ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପୁଅ ତପସ୍ୟା କରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପାଇ, କହିଲେ—‘ତୁମ ଡାହାଣ ଅଂଗରୁ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଲି, ବାମ ଅଂଗରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।’

ମଯା ସହ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ତଥାପ୍ଯସୃଜଦଚ୍ଯୁତଃ ଜଗନ୍ମଯୋ ଽଵହଦ୍ଯସ୍ମାନ୍ ମେଘୋ ଭୂତ୍ଵା ଦିଵାନିଶମ୍

ମୋ ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ସେ ବିଶ୍ୱର ସାର୍ଥକତା, ମେଘ ହୋଇ ଦିନ ରାତି ଆମକୁ ବହନ କଲେ।

ଭଵନ୍ତମଵହଦ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଦେଵଦେଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ନାରାଯଣାଦପି ଵିଭୋ ଭକ୍ତୋ ଽହଂ ତଵ ଶଙ୍କର

ବିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ଆଣିଥିଲେ। ହେ ଶଙ୍କର, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ।

ପ୍ରସୀଦ ଦେହି ମେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମତ୍ଵଂ ତଵ ପ୍ରଭୋ ତଦାଥ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଭଵାତ୍ସର୍ଵାତ୍ମତାଂ କ୍ଷଣାତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର, ମୋତେ ସବୁକିଛି ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା। ଏହି ଦୟା ପାଇ ଭଗବାନ ତୁମଠାରୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ହେବାର ସ୍ଥିତି ପାଇଲେ।

ତ୍ଵରମାଣୋ ଽଥ ସଂଗମ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ଏକାର୍ଣଵାଲଯେ ଶୁଭ୍ରେ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଧକାରେ ସୁଦାରୁଣେ

ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ ଓ ଏକ ମହାସାଗରର ଶୁଭ୍ର ନିବାସରେ, ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ହେମରତ୍ନଚିତେ ଦିଵ୍ଯେ ମନସା ଚ ଵିନିର୍ମିତେ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯେ ଦୁର୍ଜନୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ସନକାଦ୍ଯୈରଗୋଚରେ

ସେଠାରେ ମନରେ ଗଢ଼ା, ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯାହା କୁଅର୍ଥୀମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କେବଳ ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ସନକ ଆଦି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଜଗଦାଵାସହୃଦଯଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରୁଷଂ ତ୍ଵଜଃ ଅନନ୍ତଭୋଗଶଯ୍ଯାଯାଂ ଶାଯିନଂ ପଙ୍କଜେକ୍ଷଣମ୍

ଅଜ ତାହାଁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିବାସ କରେ, ଅନନ୍ତ ନାଗର ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ପରି।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଂ ଧାରଯନ୍ତଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ ସର୍ଵାଭରଣସଂଯୁକ୍ତଂ ଶଶିମଣ୍ଡଲସନ୍ନିଭମ୍

ଚାରିଟି ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲକ୍ଷଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନମ୍ ରମାମୃଦୁକରାମ୍ଭୋଜସ୍ପର୍ଶରକ୍ତପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ମୃଦୁ ହସ ଥିବା ମୁହଁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ମୃଦୁ ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଛି।

ପରମାତ୍ମାନମୀଶାନଂ ତମସା କାଲରୂପିଣମ୍ ରଜସା ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ସର୍ଗଲୀଲାପ୍ରଵର୍ତକମ୍

ସେ ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଅନ୍ଧକାର ରୂପେ କାଳ, ରଜୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟି ଲୀଳା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।

ସତ୍ତ୍ଵେନ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସ୍ଥାପକଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ସର୍ଵାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍

ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ମହାତ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ଈଶ୍ୱର।

କ୍ଷୀରାର୍ଣଵେ ଽମୃତମଯେ ଶାଯିନଂ ଯୋଗନିଦ୍ରଯା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମା ଭଗଵନ୍ତଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ଅମୃତରେ ଭରିଥିବା କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଗ୍ରସାମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସାଦେନ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଭଵାନହମ୍ ସ୍ମଯମାନସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯ ପିତାମହମ୍

"ତୁମ ଦୟାରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବି, କାରଣ ମୁଁ ତୁମେ।" କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ହସି, ପିତାମହଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ।

ଉଦୈକ୍ଷତ ମହାବାହୁଃ ସ୍ମିତମୀଷଚ୍ଚକାର ସଃ ଵିଵେଶ ଚାଣ୍ଡଜଂ ତଂ ତୁ ଗ୍ରସ୍ତସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା

ମହାବାହୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହଲକା ହସିଲେ, ଏବଂ ଅଣ୍ଡଜ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହାରେ ସେ ମହାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କଲେ।

ତତସ୍ତଂ ଚାସୃଜଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେନ ଚାଚ୍ଯୁତମ୍ ସୃଷ୍ଟସ୍ତେନ ହରିଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯାଥ ସଂନିଧୌ

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏଭଳି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ, ହରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରୁଦ୍ରଃ ସର୍ଵଦେଵଭଵୋଦ୍ଭଵଃ ଵିକୃତଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ପୁରା ଦତ୍ତଵରସ୍ତଯୋଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ରୁଦ୍ର, ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ଅନୁଯାୟୀ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ଆଗଚ୍ଛଦ୍ଯତ୍ର ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପରମେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରସାଦମତୁଲଂ କର୍ତୁଂ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ ଚ ହରେଃ ପ୍ରଭୁଃ

ସେଠାକୁ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ କୃପା ଦେବା ପାଇଁ ଆସିଲେ।

ତତଃ ସମେତ୍ଯ ତୌ ଦେଵୌ ସର୍ଵଦେଵଭଵୋଦ୍ଭଵମ୍ ଅପଶ୍ଯତାଂ ଭଵଂ ଦେଵଂ କାଲାଗ୍ନିସଦୃଶଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ତାପରେ, ସେ ଦୁଇ ଦେବତା ଏକାଠି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ଭବଙ୍କୁ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦେଖିଲେ।

ତୌ ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵତୁଶ୍ଚୈଵ ଶର୍ଵମୁଗ୍ରଂ କପର୍ଦିନମ୍ ପ୍ରଣେମତୁଶ୍ ଚ ଵରଦଂ ବହୁମାନେନ ଦୂରତଃ

ସେମାନେ ଶର୍ବଙ୍କୁ, ଉଗ୍ର, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦୂରରୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ଵରଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଭଵୋ ଽପି ଭଗଵାନ୍ ଦେଵମ୍ ଅନୁଗୃହ୍ଯ ପିତାମହମ୍ ଜନାର୍ଦନଂ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଭବ, ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କୃପା କରି, ସେଠାରେ ଏକାଏକି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।