ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

କିରୀଟୀ ପଦ୍ମହସ୍ତଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ ପୀତାଂବରଶ୍ ଚ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ ଚ ସଂଵୃତଃ

ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଗବାନ୍, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଦର୍ଶନଂ ତସ୍ମୈ ଦିଵ୍ଯଂ ଵୈ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ଦିଵ୍ଯେନ ଦର୍ଶନେନୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ସେ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ଵାଗ୍ଭିର୍ ଇଷ୍ଟାଭିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍ ତ୍ଵମାଦିସ୍ତ୍ଵମନାଦିଶ୍ ଚ ପ୍ରକୃତିସ୍ତ୍ଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ

ସେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଚୟିତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଶିର ନମାଇ: 'ତୁମେ ଆରମ୍ଭ, ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ମୂଳ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।'

ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଭଵାନ୍ ଯୋ ଽଯଂ ବ୍ରହ୍ମାସି ପୁରୁଷୋ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତିଃ ପିତାମହଃ

ତୁମେ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ନାଥ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ପିତାମହ।

ତତ୍ତ୍ଵମାଦ୍ଯଂ ଭଵାନେଵ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜନାର୍ଦନ ପରମାତ୍ମା ପରଂ ଧାମ ଶ୍ରୀପତେ ଭୂପତେ ପ୍ରଭୋ

ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତର ମୂଳ ସତ୍ୟ, ପରମ ଆଲୋକ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପରମ ଆତ୍ମା, ପରମ ଧାମ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ଭୂମିର ନାଥ, ପ୍ରଭୁ।

ତ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧସଂଭଵୋ ରୁଦ୍ରସ୍ ତମସା ଚ ସମାଵୃତଃ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜଗଦ୍ଧାତା ରଜସା ଚ ପିତାମହଃ

ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାମସିକ ଗୁଣରେ ଆବୃତ; ତୁମର କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରଜସିକ ଗୁଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସତ୍ତ୍ଵେନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ କାଲମୂର୍ତେ ହରେ ଵିଷ୍ଣୋ ନାରାଯଣ ଜଗନ୍ମଯ

ତୁମର କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ; ହେ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି।

ମହାଂସ୍ ତଥା ଚ ଭୂତାଦିସ୍ ତନ୍ମାତ୍ରାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ ତ୍ଵଯୈଵାଧିଷ୍ଠିତାନ୍ଯେଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ମହେଶ୍ଵର

ମହାଭୂତ, ତନ୍ମାତ୍ରା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛ; ହେ ବିଶ୍ୱରୂପ, ମହେଶ୍ୱର।

ମହାଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପିତାମହ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵର

ହେ ମହାଦେବ, ଜଗତ୍ନାଥ, ପିତାମହ, ଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ଦେବଦେବଙ୍କ ନାଥ, ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।

ପ୍ରସୀଦ ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତଃ ଵୈକୁଣ୍ଠ ଶୌରେ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଵାସୁଦେଵ ମହାଭୁଜ

ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଦୟା କର; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଶୌରି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ବାସୁଦେବ, ମହାବାହୁ।

ସଂକର୍ଷଣ ମହାଭାଗ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଅନିରୁଦ୍ଧ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ସଦା ଵିଷ୍ଣୋ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ହେ ସଂକର୍ଷଣ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵିଷ୍ଣୋ ତଵାସନଂ ଦିଵ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ମଧ୍ଯତୋ ଵିଭୁଃ ସହସ୍ରଫଣସଂଯୁକ୍ତସ୍ ତମୋମୂର୍ତିର୍ଧରାଧରଃ

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଆସନ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି, ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ହଜାର ଫଣା ଥିବା ନାଗ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ଅନ୍ଧକାରର ଆକୃତି ଓ ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା।

ଅଧଶ୍ ଚ ଧର୍ମୋ ଦେଵେଶ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯମେଵ ଚ ଐଶ୍ଵର୍ଯମାସନସ୍ଯାସ୍ଯ ପାଦରୂପେଣ ସୁଵ୍ରତ

ଏବଂ ତଳେ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଅଛି; ହେ ସୁବ୍ରତ, ଏହି ଆସନର ପାଦ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ।

ସପ୍ତପାତାଲପାଦସ୍ତ୍ଵଂ ଧରାଜଘନମେଵ ଚ ଵାସାଂସି ସାଗରାଃ ସପ୍ତ ଦିଶଶ୍ଚୈଵ ମହାଭୁଜାଃ

ତୁମର ପାଦ ହେଉଛି ସାତି ପାତାଳ, ଧରା ହେଉଛି ତୁମର କଟି, ସାତି ସମୁଦ୍ର ହେଉଛି ତୁମର ପୋଶାକ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ହେଉଛି ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ।

ଦ୍ଯୌର୍ମୂର୍ଧା ତେ ଵିଭୋ ନାଭିଃ ଖଂ ଵାଯୁର୍ନାସିକାଂ ଗତଃ ନେତ୍ରେ ସୋମଶ୍ ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ ଚ କେଶା ଵୈ ପୁଷ୍କରାଦଯଃ

ହେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଆକାଶ ହେଉଛି ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ତୁମର ନାଭି ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟ, ବାୟୁ ତୁମର ନାକରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ତୁମର ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ତୁମର କେଶ ହେଉଛି ନୀଳ କମଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ।

ନକ୍ଷତ୍ରତାରକା ଦ୍ଯୌଶ୍ ଚ ଗ୍ରୈଵେଯକଵିଭୂଷଣମ୍ କଥଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯାମି ଦେଵେଶଂ ପୂଜ୍ଯଶ୍ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ନକ୍ଷତ୍ର ତାରା ଓ ଆକାଶ ହେଉଛି ତୁମର ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର; ଏମିତି ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ କିପରି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?

ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚ କୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଯଚ୍ ଛ୍ରୁତଂ ଯଚ୍ଚ କୀର୍ତିତମ୍ ଯଦିଷ୍ଟଂ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵେଶ ନାରାଯଣ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କରାଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଶୁଣାଯାଇଛି କିମ୍ବା ଗାଯାଯାଇଛି, ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥାଏ, ହେ ନାରାୟଣ, ସେଥିକୁ ଖ୍ମା କର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଇଦଂ ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି କ୍ଷୁପେଣ ପରିକୀର୍ତିତମ୍

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଯିଏ ଏହାକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଯଦିଓ ସାରଂଶରେ କହାଯାଏ,

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଚୈଵଂ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାଦ୍ଯୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସ୍ତୁତଂ ଦେଵମଜେଯମୀଶମ୍ ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନାର୍ଦନାଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନା

ଏଭଳି ଭାବେ ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଜୟ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।

ଭଗଵନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦଧୀଚ ଇତି ଵିଶ୍ରୁତଃ ଧର୍ମଵେତ୍ତା ଵିନୀତାତ୍ମା ସଖା ମମ ପୁରାଭଵତ୍

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଦଧୀଚି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିୟମିତ ଆତ୍ମା, ସେ ପୂର୍ବରୁ ମୋର ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ।

ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵୈଃ ଶଙ୍କରାର୍ଚନତତ୍ପରଃ ସାଵଜ୍ଞଂ ଵାମପାଦେନ ସ ମାଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଦସ୍ଯଥ

ସେ ସଦା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ; ସଭାରେ ଅସମ୍ମାନ ସହିତ ବାମ ପାଦରେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।

ତାଡଯାମାସ ଦେଵେଶ ଵିଷ୍ଣୋ ଵିଶ୍ଵଜଗତ୍ପତେ ଉଵାଚ ଚ ମଦାଵିଷ୍ଟୋ ନ ବିଭେମୀତି ସର୍ଵତଃ

ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସେ ମୋତେ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତଠାରେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କାହାକୁ ଭୟ କରେନି।'

ଜେତୁମିଚ୍ଛାମି ତଂ ଵିପ୍ରଂ ଦଧୀଚଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵର ଯଥା ହିତଂ ତଥା କର୍ତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି ଜନାର୍ଦନ

ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ମୁଁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହେଁ; ଯାହା ଉଚିତ, ତୁମେ ତାହା କର, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୋ ଽପି ଦଧୀଚସ୍ଯ ହ୍ଯ୍ ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ମହାତ୍ମନଃ ସସ୍ମାର ଚ ମହେଶସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ହରିଃ

ସେ ମହାତ୍ମା ଦଧୀଚିଙ୍କର ଅଜୟତ୍ୱ ଜାଣି, ହରି ମହେଶଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

ଏଵଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ହରିଃ ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ଷୁତସଂଭଵମ୍ ଵିପ୍ରାଣାଂ ନାସ୍ତି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭଯମେତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ଏଭଳି ସ୍ମରଣ କରି, ହରି କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଭୋକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ତରଫରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।'

ଵିଶେଷାଦ୍ରୁଦ୍ରଭକ୍ତାନାମ୍ ଅଭଯଂ ସର୍ଵଦା ନୃପ ନୀଚାନାମପି ସର୍ଵତ୍ର ଦଧୀଚସ୍ଯାସ୍ଯ କିଂ ପୁନଃ

ହେ ରାଜା, ବିଶେଷକରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ସଦା ନିର୍ଭୟତା ରହିଥାଏ, ନିମ୍ନ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଠାରେ; ତେବେ ଦଧୀଚି ପାଇଁ କଣ କହିବି!

ତସ୍ମାତ୍ତଵ ମହାଭାଗ ଵିଜଯୋ ନାସ୍ତି ଭୂପତେ ଦୁଃଖଂ କରୋମି ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଶାପାର୍ଥଂ ସସୁରସ୍ଯ ମେ

ତେଣୁ, ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମର ବିଜୟ ହେବ ନାହିଁ, ହେ ରାଜା; ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେବି ଶାପ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ।

ଭଵିତା ତସ୍ଯ ଶାପେନ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞେ ସୁରୈଃ ସମମ୍ ଵିନାଶୋ ମମ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପୁନରୁତ୍ଥାନମେଵ ଚ

ତାଙ୍କ ଶାପରେ, ହେ ରାଜା, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବିନାଶ ହେବ, ପୁନି ଉଠିବା ମଧ୍ୟ ହେବ।