ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାପି ଚ ଦେଵାନାଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନଃ ତଂ ଦେଵମମୃତଂ ରୁଦ୍ରଂ କର୍ମଣା ତପସା ତଥା

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟର ପିତା ସେ, ତେଣୁ ସେ ପୋଷଣ ବଢ଼ାଇଥିବା। ସେ ଦେବ, ଅମୃତ ରୁଦ୍ର, କର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯେନ ଚ ଯୋଗେନ ଧ୍ଯାନେନ ଚ ଯଜାମହେ ସତ୍ଯେନାନେନ ମୁକ୍ଷୀଯାନ୍ ମୃତ୍ଯୁପାଶାଦ୍ ଭଵଃ ସ୍ଵଯମ୍

ଅଧ୍ୟୟନ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ; ଏହି ସତ୍ୟରେ, ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳୁ, ହେ ଭବ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ।

ବନ୍ଧମୋକ୍ଷକରୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଉର୍ଵାରୁକମିଵ ପ୍ରଭୁଃ ମୃତସଂଜୀଵନୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ମଯା ଲବ୍ଧସ୍ତୁ ଶଙ୍କରାତ୍

ଯେହেতୁ ସେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଉର୍ବାରୁକ ଭଳି ପ୍ରଭୁ; ଏହି ମୃତସଞ୍ଜୀବନ ମନ୍ତ୍ର ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ପାଇଛି।

ଜପ୍ତ୍ଵା ହୁତ୍ଵାଭିମନ୍ତ୍ର୍ଯୈଵଂ ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ଦିଵାନିଶମ୍ ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ସଂନିଧୌ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନାସ୍ତି ମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ଦ୍ଵିଜ

ଏଭଳି ଜପ, ହୋମ ଓ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ଜଳ ପିଇବା, ଦିନ ଓ ରାତି ଲିଙ୍ଗର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ହେ ଦ୍ବିଜ, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ କେବେ ନଥାଏ।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତପସାରାଧ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍ ଵଜ୍ରାସ୍ଥିତ୍ଵମ୍ ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅଦୀନତ୍ଵଂ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍

ସେ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ହୀରା ପରି ଦୃଢତା, ଅଜେୟତା ଓ କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଶକ୍ତି ପାଇଲେ।

ଏଵମାରାଧ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଦଧୀଚୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ ପ୍ରାପ୍ଯାଵଧ୍ଯତ୍ଵମନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ଵଜ୍ରାସ୍ଥିତ୍ଵଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି, ମହାମୁନି ଦଧୀଚି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅଜେୟତା ଓ ହୀରା ପରି ଦୃଢ ଶରୀର ପାଇଲେ।

ଅତାଡଯଚ୍ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଂ ପାଦମୂଲେନ ମୂର୍ଧନି କ୍ଷୁପୋ ଦଧୀଚଂ ଵଜ୍ରେଣ ଜଘାନୋରସି ଚ ପ୍ରଭୁଃ

ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡର ତଳେ ପାଦରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷୁପ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।

ନାଭୂନ୍ନାଶାଯ ତଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଦଧୀଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ପ୍ରଭାଵାତ୍ପରମେଶସ୍ଯ ଵଜ୍ରବଦ୍ଧଶରୀରିଣଃ

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ବଜ୍ରପରି ଦୃଢ ଶରୀର ଥିବା ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ସେ ବଜ୍ର କେବେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପ୍ଯଵଧ୍ଯତ୍ଵମଦୀନତାଂ ଚ କ୍ଷୁପୋ ଦଧୀଚସ୍ଯ ତଦା ପ୍ରଭାଵମ୍ ଆରାଧଯାମାସ ହରିଂ ମୁକୁନ୍ଦମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାନୁଜଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତଦାଂବୁଜାକ୍ଷମ୍

ଦଧୀଚିଙ୍କର ଅଜେୟତା ଓ କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଦେଖି, ସେତେବେଳେ କ୍ଷୁପ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, କମଳନୟନ ହରି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ।

ପୂଜଯା ତସ୍ଯ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ଶ୍ରୀଭୂମିସହିତଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ

ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶ୍ରୀ ଓ ଭୂମି ସହିତ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

କିରୀଟୀ ପଦ୍ମହସ୍ତଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ ପୀତାଂବରଶ୍ ଚ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ ଚ ସଂଵୃତଃ

ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଗବାନ୍, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଦର୍ଶନଂ ତସ୍ମୈ ଦିଵ୍ଯଂ ଵୈ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ଦିଵ୍ଯେନ ଦର୍ଶନେନୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ସେ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ଵାଗ୍ଭିର୍ ଇଷ୍ଟାଭିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍ ତ୍ଵମାଦିସ୍ତ୍ଵମନାଦିଶ୍ ଚ ପ୍ରକୃତିସ୍ତ୍ଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ

ସେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଚୟିତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଶିର ନମାଇ: 'ତୁମେ ଆରମ୍ଭ, ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ମୂଳ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।'

ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଭଵାନ୍ ଯୋ ଽଯଂ ବ୍ରହ୍ମାସି ପୁରୁଷୋ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତିଃ ପିତାମହଃ

ତୁମେ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ନାଥ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ପିତାମହ।

ତତ୍ତ୍ଵମାଦ୍ଯଂ ଭଵାନେଵ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜନାର୍ଦନ ପରମାତ୍ମା ପରଂ ଧାମ ଶ୍ରୀପତେ ଭୂପତେ ପ୍ରଭୋ

ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତର ମୂଳ ସତ୍ୟ, ପରମ ଆଲୋକ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପରମ ଆତ୍ମା, ପରମ ଧାମ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ଭୂମିର ନାଥ, ପ୍ରଭୁ।

ତ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧସଂଭଵୋ ରୁଦ୍ରସ୍ ତମସା ଚ ସମାଵୃତଃ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜଗଦ୍ଧାତା ରଜସା ଚ ପିତାମହଃ

ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାମସିକ ଗୁଣରେ ଆବୃତ; ତୁମର କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରଜସିକ ଗୁଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସତ୍ତ୍ଵେନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ କାଲମୂର୍ତେ ହରେ ଵିଷ୍ଣୋ ନାରାଯଣ ଜଗନ୍ମଯ

ତୁମର କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ; ହେ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି।

ମହାଂସ୍ ତଥା ଚ ଭୂତାଦିସ୍ ତନ୍ମାତ୍ରାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ ତ୍ଵଯୈଵାଧିଷ୍ଠିତାନ୍ଯେଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ମହେଶ୍ଵର

ମହାଭୂତ, ତନ୍ମାତ୍ରା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛ; ହେ ବିଶ୍ୱରୂପ, ମହେଶ୍ୱର।

ମହାଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପିତାମହ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵର

ହେ ମହାଦେବ, ଜଗତ୍ନାଥ, ପିତାମହ, ଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ଦେବଦେବଙ୍କ ନାଥ, ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।

ପ୍ରସୀଦ ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତଃ ଵୈକୁଣ୍ଠ ଶୌରେ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଵାସୁଦେଵ ମହାଭୁଜ

ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଦୟା କର; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ହେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଶୌରି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ବାସୁଦେବ, ମହାବାହୁ।

ସଂକର୍ଷଣ ମହାଭାଗ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଅନିରୁଦ୍ଧ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ସଦା ଵିଷ୍ଣୋ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ହେ ସଂକର୍ଷଣ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵିଷ୍ଣୋ ତଵାସନଂ ଦିଵ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ମଧ୍ଯତୋ ଵିଭୁଃ ସହସ୍ରଫଣସଂଯୁକ୍ତସ୍ ତମୋମୂର୍ତିର୍ଧରାଧରଃ

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଆସନ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି, ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ହଜାର ଫଣା ଥିବା ନାଗ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ଅନ୍ଧକାରର ଆକୃତି ଓ ଧରାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା।

ଅଧଶ୍ ଚ ଧର୍ମୋ ଦେଵେଶ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯମେଵ ଚ ଐଶ୍ଵର୍ଯମାସନସ୍ଯାସ୍ଯ ପାଦରୂପେଣ ସୁଵ୍ରତ

ଏବଂ ତଳେ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଅଛି; ହେ ସୁବ୍ରତ, ଏହି ଆସନର ପାଦ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ।

ସପ୍ତପାତାଲପାଦସ୍ତ୍ଵଂ ଧରାଜଘନମେଵ ଚ ଵାସାଂସି ସାଗରାଃ ସପ୍ତ ଦିଶଶ୍ଚୈଵ ମହାଭୁଜାଃ

ତୁମର ପାଦ ହେଉଛି ସାତି ପାତାଳ, ଧରା ହେଉଛି ତୁମର କଟି, ସାତି ସମୁଦ୍ର ହେଉଛି ତୁମର ପୋଶାକ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ହେଉଛି ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ।

ଦ୍ଯୌର୍ମୂର୍ଧା ତେ ଵିଭୋ ନାଭିଃ ଖଂ ଵାଯୁର୍ନାସିକାଂ ଗତଃ ନେତ୍ରେ ସୋମଶ୍ ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ ଚ କେଶା ଵୈ ପୁଷ୍କରାଦଯଃ

ହେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଆକାଶ ହେଉଛି ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ତୁମର ନାଭି ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟ, ବାୟୁ ତୁମର ନାକରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ତୁମର ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ତୁମର କେଶ ହେଉଛି ନୀଳ କମଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ।

ନକ୍ଷତ୍ରତାରକା ଦ୍ଯୌଶ୍ ଚ ଗ୍ରୈଵେଯକଵିଭୂଷଣମ୍ କଥଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯାମି ଦେଵେଶଂ ପୂଜ୍ଯଶ୍ ଚ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ନକ୍ଷତ୍ର ତାରା ଓ ଆକାଶ ହେଉଛି ତୁମର ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର; ଏମିତି ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ପୂଜ୍ୟ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ କିପରି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି?

ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଚ କୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଯଚ୍ ଛ୍ରୁତଂ ଯଚ୍ଚ କୀର୍ତିତମ୍ ଯଦିଷ୍ଟଂ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵେଶ ନାରାଯଣ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କରାଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଶୁଣାଯାଇଛି କିମ୍ବା ଗାଯାଯାଇଛି, ଯଦି କିଛି ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥାଏ, ହେ ନାରାୟଣ, ସେଥିକୁ ଖ୍ମା କର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଇଦଂ ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି କ୍ଷୁପେଣ ପରିକୀର୍ତିତମ୍

ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଯିଏ ଏହାକୁ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଯଦିଓ ସାରଂଶରେ କହାଯାଏ,

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।