ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ସସ୍ମାର ଚ ତଦା ତତ୍ର ଦୁଃଖାଦ୍ଵୈ ଭାର୍ଗଵଂ ମୁନିମ୍ ଶୁକ୍ରୋ ଽପି ସଂଧଯାମାସ ତାଡିତଂ କୁଲିଶେନ ତମ୍

ସେ ସମୟରେ, ଦୁଃଖରେ, ସେ ଭାର୍ଗବ ମୁନିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ସୁସ୍ଥ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଯୋଗାଦେତ୍ଯ ଦଧୀଚସ୍ଯ ଦେହଂ ଦେହଭୃତାଂଵରଃ ସଂଧାଯ ପୂର୍ଵଵଦ୍ଦେହଂ ଦଧୀଚସ୍ଯାହ ଭାର୍ଗଵଃ

ଯୋଗଶକ୍ତିରେ, ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାର୍ଗବ ଆସି, ପୂର୍ବବତ୍ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଦେହକୁ ଏକାବାରେ ଠିକ୍ କରିଦେଲେ।

ଭୋ ଦଧୀଚ ମହାଭାଗ ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପୂଜ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈର୍ ଦେଵଦେଵଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍

ହେ ଦଧୀଚି, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ନିର୍ମଳ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ପୂଜିତ କରିଛ।

ଅଵଧ୍ଯୋ ଭଵ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତ୍ର୍ଯମ୍ବକସ୍ଯ ତୁ ମୃତସଂଜୀଵନଂ ତସ୍ମାଲ୍ ଲବ୍ଧମେତନ୍ମଯା ଦ୍ଵିଜ

ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ କୃପାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମୁନି, ତୁମେ ଅବଧ୍ୟ ହେଉ। ଏହି ମୃତସଞ୍ଜୀବନ ଶକ୍ତି ମୁଁ ପାଇଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ନାସ୍ତି ମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ଶଂଭୋର୍ ଭକ୍ତାନାମିହ ସର୍ଵତଃ ମୃତସଂଜୀଵନଂ ଚାପି ଶୈଵମଦ୍ଯ ଵଦାମି ତେ

ଏଠାରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କେବେ ମୃତ୍ୟୁଭୟ ନାହିଁ; ଏହି ମୃତସଞ୍ଜୀବନ ଶିବଙ୍କର, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କହୁଛି।

ତ୍ରିଯଂବକଂ ଯଜାମହେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପିତରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ତ୍ରିମଣ୍ଡଲସ୍ଯ ପିତରଂ ତ୍ରିଗୁଣସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ଆମେ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ, ତିନି ଲୋକର ପିତା, ତିନି ମଣ୍ଡଳର ପିତା, ତିନି ଗୁଣର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ।

ତ୍ରିତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ତ୍ରିଵହ୍ନେଶ୍ ଚ ତ୍ରିଧାଭୂତସ୍ଯ ସର୍ଵତଃ ତ୍ରିଵେଦସ୍ଯ ମହାଦେଵଂ ସୁଗନ୍ଧିଂ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନମ୍

ତିନି ତତ୍ତ୍ୱ, ତିନି ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ତିନି ପ୍ରକାରର ଭାବରେ, ତିନି ବେଦର, ମହାଦେବ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ପୋଷଣ ବଢ଼ାଇଥିବା।

ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସର୍ଵତ୍ର ତ୍ରିଗୁଣେ ପ୍ରକୃତୌ ତଥା ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଷୁ ତଥାନ୍ଯେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଚ ଗଣେଷୁ ଚ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ, ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ତିନି ଗୁଣରେ, ପ୍ରକୃତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ, ଦେବମାନେ ଓ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ।

ପୁଷ୍ପେଷୁ ଗନ୍ଧଵତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମଃ ସୁଗନ୍ଧିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ପୁଷ୍ଟିଶ୍ ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ଯସ୍ମାତ୍ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ

ପୁଷ୍ପରେ, ଗନ୍ଧ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ, ପରମେଶ୍ୱର ସୁଗନ୍ଧିତ; ପୋଷଣ ହେଉଛି ପୁରୁଷର ପ୍ରକୃତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ମହଦାଦିଵିଶେଷାନ୍ତଵିକଲ୍ପସ୍ଯାପି ସୁଵ୍ରତ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପିତାମହସ୍ଯାପି ମୁନୀନାଂ ଚ ମହାମୁନେ

ମହତ୍ ରୁ ନିଜେଷ୍ଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତାରେ, ହେ ସୁବ୍ରତ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ପିତା, ମହାମୁନି।

ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାପି ଚ ଦେଵାନାଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନଃ ତଂ ଦେଵମମୃତଂ ରୁଦ୍ରଂ କର୍ମଣା ତପସା ତଥା

ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟର ପିତା ସେ, ତେଣୁ ସେ ପୋଷଣ ବଢ଼ାଇଥିବା। ସେ ଦେବ, ଅମୃତ ରୁଦ୍ର, କର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯେନ ଚ ଯୋଗେନ ଧ୍ଯାନେନ ଚ ଯଜାମହେ ସତ୍ଯେନାନେନ ମୁକ୍ଷୀଯାନ୍ ମୃତ୍ଯୁପାଶାଦ୍ ଭଵଃ ସ୍ଵଯମ୍

ଅଧ୍ୟୟନ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ; ଏହି ସତ୍ୟରେ, ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳୁ, ହେ ଭବ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ।

ବନ୍ଧମୋକ୍ଷକରୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଉର୍ଵାରୁକମିଵ ପ୍ରଭୁଃ ମୃତସଂଜୀଵନୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ମଯା ଲବ୍ଧସ୍ତୁ ଶଙ୍କରାତ୍

ଯେହেতୁ ସେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଉର୍ବାରୁକ ଭଳି ପ୍ରଭୁ; ଏହି ମୃତସଞ୍ଜୀବନ ମନ୍ତ୍ର ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ପାଇଛି।

ଜପ୍ତ୍ଵା ହୁତ୍ଵାଭିମନ୍ତ୍ର୍ଯୈଵଂ ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ଦିଵାନିଶମ୍ ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ସଂନିଧୌ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନାସ୍ତି ମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ଦ୍ଵିଜ

ଏଭଳି ଜପ, ହୋମ ଓ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ଜଳ ପିଇବା, ଦିନ ଓ ରାତି ଲିଙ୍ଗର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ହେ ଦ୍ବିଜ, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ କେବେ ନଥାଏ।

ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତପସାରାଧ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍ ଵଜ୍ରାସ୍ଥିତ୍ଵମ୍ ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଅଦୀନତ୍ଵଂ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍

ସେ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ପୂଜିଲେ ଏବଂ ହୀରା ପରି ଦୃଢତା, ଅଜେୟତା ଓ କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଶକ୍ତି ପାଇଲେ।

ଏଵମାରାଧ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଦଧୀଚୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ ପ୍ରାପ୍ଯାଵଧ୍ଯତ୍ଵମନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ଵଜ୍ରାସ୍ଥିତ୍ଵଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି, ମହାମୁନି ଦଧୀଚି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅଜେୟତା ଓ ହୀରା ପରି ଦୃଢ ଶରୀର ପାଇଲେ।

ଅତାଡଯଚ୍ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଂ ପାଦମୂଲେନ ମୂର୍ଧନି କ୍ଷୁପୋ ଦଧୀଚଂ ଵଜ୍ରେଣ ଜଘାନୋରସି ଚ ପ୍ରଭୁଃ

ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡର ତଳେ ପାଦରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷୁପ ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।

ନାଭୂନ୍ନାଶାଯ ତଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଦଧୀଚସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ପ୍ରଭାଵାତ୍ପରମେଶସ୍ଯ ଵଜ୍ରବଦ୍ଧଶରୀରିଣଃ

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ବଜ୍ରପରି ଦୃଢ ଶରୀର ଥିବା ଦଧୀଚିଙ୍କୁ ସେ ବଜ୍ର କେବେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପ୍ଯଵଧ୍ଯତ୍ଵମଦୀନତାଂ ଚ କ୍ଷୁପୋ ଦଧୀଚସ୍ଯ ତଦା ପ୍ରଭାଵମ୍ ଆରାଧଯାମାସ ହରିଂ ମୁକୁନ୍ଦମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାନୁଜଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତଦାଂବୁଜାକ୍ଷମ୍

ଦଧୀଚିଙ୍କର ଅଜେୟତା ଓ କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଦେଖି, ସେତେବେଳେ କ୍ଷୁପ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ, କମଳନୟନ ହରି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ।

ପୂଜଯା ତସ୍ଯ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ଶ୍ରୀଭୂମିସହିତଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ

ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶ୍ରୀ ଓ ଭୂମି ସହିତ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

କିରୀଟୀ ପଦ୍ମହସ୍ତଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ ପୀତାଂବରଶ୍ ଚ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ ଚ ସଂଵୃତଃ

ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଗବାନ୍, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଦର୍ଶନଂ ତସ୍ମୈ ଦିଵ୍ଯଂ ଵୈ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ଦିଵ୍ଯେନ ଦର୍ଶନେନୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ସେ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ଵାଗ୍ଭିର୍ ଇଷ୍ଟାଭିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍ ତ୍ଵମାଦିସ୍ତ୍ଵମନାଦିଶ୍ ଚ ପ୍ରକୃତିସ୍ତ୍ଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ

ସେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଚୟିତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଶିର ନମାଇ: 'ତୁମେ ଆରମ୍ଭ, ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ତୁମେ ମୂଳ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।'

ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଭଵାନ୍ ଯୋ ଽଯଂ ବ୍ରହ୍ମାସି ପୁରୁଷୋ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତିଃ ପିତାମହଃ

ତୁମେ ପୁରୁଷ, ଜଗତ୍ନାଥ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱରୂପ, ପିତାମହ।

ତତ୍ତ୍ଵମାଦ୍ଯଂ ଭଵାନେଵ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜନାର୍ଦନ ପରମାତ୍ମା ପରଂ ଧାମ ଶ୍ରୀପତେ ଭୂପତେ ପ୍ରଭୋ

ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତର ମୂଳ ସତ୍ୟ, ପରମ ଆଲୋକ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପରମ ଆତ୍ମା, ପରମ ଧାମ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ଭୂମିର ନାଥ, ପ୍ରଭୁ।

ତ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧସଂଭଵୋ ରୁଦ୍ରସ୍ ତମସା ଚ ସମାଵୃତଃ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜଗଦ୍ଧାତା ରଜସା ଚ ପିତାମହଃ

ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାମସିକ ଗୁଣରେ ଆବୃତ; ତୁମର କୃପାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରଜସିକ ଗୁଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସତ୍ତ୍ଵେନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ କାଲମୂର୍ତେ ହରେ ଵିଷ୍ଣୋ ନାରାଯଣ ଜଗନ୍ମଯ

ତୁମର କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ; ହେ ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି।

ମହାଂସ୍ ତଥା ଚ ଭୂତାଦିସ୍ ତନ୍ମାତ୍ରାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ ତ୍ଵଯୈଵାଧିଷ୍ଠିତାନ୍ଯେଵ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ମହେଶ୍ଵର

ମହାଭୂତ, ତନ୍ମାତ୍ରା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛ; ହେ ବିଶ୍ୱରୂପ, ମହେଶ୍ୱର।

ମହାଦେଵ ଜଗନ୍ନାଥ ପିତାମହ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵର

ହେ ମହାଦେବ, ଜଗତ୍ନାଥ, ପିତାମହ, ଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ଦେବଦେବଙ୍କ ନାଥ, ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।