ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ମତ୍କୃତେନ ଚ ଵର୍ଣେନ କଲ୍ପୋ ଵୈ ଲୋହିତଃ ସ୍ମୃତଃ ତଦା ଲୋହିତମାଂସାସ୍ଥିଲୋହିତକ୍ଷୀରସଂଭଵା

ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ରଙ୍ଗରୁ, ସେ ଯୁଗକୁ ଲୋହିତ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ସେତିବେଳେ ଲୋକମାନେ ଲାଲ ମାଂସ, ହାଡ଼ ଓ ରକ୍ତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ଲୋହିତାକ୍ଷୀ ସ୍ତନଵତୀ ଗାଯତ୍ରୀ ଗୌଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତା ତତୋ ଽସ୍ଯା ଲୋହିତତ୍ଵେନ ଵର୍ଣସ୍ଯ ଚ ଵିପର୍ଯଯାତ୍

ଲୋହିତ ଆଖି ଓ ଉନ୍ନତ ସ୍ତନ ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗାଈ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ତାଙ୍କର ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ରଙ୍ଗର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନାମ ହୋଇଛି ।

ଵାମତ୍ଵାଚ୍ଚୈଵ ଦେଵସ୍ଯ ଵାମଦେଵତ୍ଵମାଗତଃ ତତ୍ରାପି ଚ ମହାସତ୍ତ୍ଵ ତ୍ଵଯାହଂ ନିଯତାତ୍ମନା

ଦେବତାଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଥିବାରୁ ବାମଦେବ ନାମ ହୋଇଛି । ହେ ମହାତ୍ମା, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମନିୟମ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏଠି ଜାଣିଛ ।

ଵିଜ୍ଞାତଃ ସ୍ଵେନ ଯୋଗେନ ତସ୍ମିନ୍ଵର୍ଣାନ୍ତରେ ସ୍ଥିତଃ ତତଶ୍ ଚ ଵାମଦେଵେତି ଖ୍ଯାତିଂ ଯାତୋ ଽସ୍ମି ଭୂତଲେ

ତୁମେ ନିଜର ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସେ ଅନ୍ୟ ରଙ୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ ଜାଣିଛ । ଏହିପରି ଭାବେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ବାମଦେବ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି ।

ଯେ ଚାପି ଵାମଦେଵ ତ୍ଵାଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତୀହ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍

ଏଠି ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ତୁମକୁ ବାମଦେବ ଭାବେ ଜାଣିବେ, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦୁର୍ଲଭ ।

ଯଦାହଂ ପୁନରେଵେହ ପୀତଵର୍ଣୋ ଯୁଗକ୍ରମାତ୍ ମତ୍କୃତେନ ଚ ନାମ୍ନା ଵୈ ପୀତକଲ୍ପୋ ଽଭଵତ୍ତଦା

ଯେତେବେଳେ ଯୁଗ ଅନୁସାରେ ମୁଁ ପୁନି ପୀତ ରଙ୍ଗରେ ଏଠି ଆସିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ମୋର ନାମରେ ପୀତ ରୂପ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା ।

ମତ୍ପ୍ରସୂତା ଚ ଦେଵେଶୀ ପୀତାଙ୍ଗୀ ପୀତଲୋହିତା ପୀତଵର୍ଣା ତଦା ହ୍ଯାସୀଦ୍ ଗାଯତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତା

ମୋ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଦେବୀ, ଯାହାର ଦେହ ପୀତ ଓ ପୀତ-ଲାଲ ଥିଲା, ସେ ସମୟରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ ।

ତତ୍ରାପି ଚ ମହାସତ୍ତ୍ଵ ଯୋଗଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା ଯସ୍ମାଦହଂ ତୈର୍ଵିଜ୍ଞାତୋ ଯୋଗତତ୍ପରମାନସୈଃ

ହେ ମହାତ୍ମା, ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋତେ ଜାଣିଥିଲେ ।

ତତ୍ର ତତ୍ପୁରୁଷତ୍ଵେନ ଵିଜ୍ଞାତୋ ଽହଂ ତ୍ଵଯା ପୁନଃ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ପୁରୁଷତ୍ଵଂ ଵୈ ମମୈତତ୍କନକାଣ୍ଡଜ

ସେଠାରେ ତୁମେ ପୁଣି ମୋତେ ତତ୍ପୁରୁଷ ଭାବେ ଜାଣିଥିଲ । ଏହିପରି ଭାବେ, ହେ କନକାଣ୍ଡ, ଏହି ତତ୍ପୁରୁଷ ଭାବ ମୋର ।

ଯେ ମାଂ ରୁଦ୍ରଂ ଚ ରୁଦ୍ରାଣୀଂ ଗାଯତ୍ରୀଂ ଵେଦମାତରମ୍ ଵେତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ତପସା ଯୁକ୍ତା ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମସଂଗତାଃ

ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଏକତା ପାଇ, ମୋତେ, ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ବେଦମାତାଙ୍କୁ ଜାଣିବେ,

ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍ ଯଦାହଂ ପୁନରେଵାସଂ କୃଷ୍ଣଵର୍ଣୋ ଭଯାନକଃ

ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଦୁର୍ଲଭ । ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପୁଣି କଳା ଓ ଭୟଙ୍କର ହେଉଛି ।

ମତ୍କୃତେନ ଚ ଵର୍ଣେନ ସଂକଲ୍ପଃ କୃଷ୍ଣ ଉଚ୍ଯତେ ତତ୍ରାହଂ କାଲସଂକାଶଃ କାଲୋ ଲୋକପ୍ରକାଲକଃ

ମୋର ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ସେ ସଂକଳ୍ପ କଳା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ସେଠାରେ ମୁଁ କାଳ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସମାପ୍ତ କରୁଥିବା କାଳ ହେଉଛି ।

ଵିଜ୍ଞାତୋ ଽହଂ ତ୍ଵଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଘୋରୋ ଘୋରପରାକ୍ରମଃ ମତ୍ପ୍ରସୂତା ଚ ଗାଯତ୍ରୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍ଗୀ କୃଷ୍ଣଲୋହିତା

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମୋତେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିବା ବୋଲି ଜାଣିଛ । ମୋ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଗାୟତ୍ରୀ କଳା ଦେହ ଓ କଳା-ଲାଲ ଥିଲେ ।

କୃଷ୍ଣରୂପା ଚ ଦେଵେଶ ତଦାସୀଦ୍ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତା ତସ୍ମାଦ୍ ଘୋରତ୍ଵମାପନ୍ନଂ ଯେ ମାଂ ଵେତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଭୂତଲେ

ସେ ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ କଳା ରୂପ ଥିଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ । ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପୃଥିବୀରେ ଜାଣିବେ,

ତେଷାମଘୋରଃ ଶାନ୍ତଶ୍ ଚ ଭଵିଷ୍ଯାମ୍ଯହମଵ୍ଯଯଃ ପୁନଶ୍ ଚ ଵିଶ୍ଵରୂପତ୍ଵଂ ଯଦା ବ୍ରହ୍ମନ୍ମମାଭଵତ୍

ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଅଭୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଅବିନାଶୀ ହେଇ ରହିବି । ପୁଣି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ବିଶ୍ୱରୂପ ହେଲି, ହେ ବ୍ରହ୍ମା,

ତଦାପ୍ଯହଂ ତ୍ଵଯା ଜ୍ଞାତଃ ପରମେଣ ସମାଧିନା ଵିଶ୍ଵରୂପା ଚ ସଂଵୃତ୍ତା ଗାଯତ୍ରୀ ଲୋକଧାରିଣୀ

ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପରମ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜାଣିଥିଲ । ଗାୟତ୍ରୀ ବିଶ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।

ତସ୍ମିନ୍ ଵିଶ୍ଵତ୍ଵମ୍ ଆପନ୍ନଂ ଯେ ମାଂ ଵେତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଭୂତଲେ ତେଷାଂ ଶିଵଶ୍ ଚ ସୌମ୍ଯଶ୍ ଚ ଭଵିଷ୍ଯାମି ସଦୈଵ ହି

ମୁଁ ବିଶ୍ୱତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀରେ ମୋତେ ଜାଣିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ସଦା ଶିବ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିବି ।

ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ଵୈ କଲ୍ପୋ ଽଯଂ ସମୁଦାହୃତଃ ଵିଶ୍ଵରୂପା ତଥା ଚେଯଂ ସାଵିତ୍ରୀ ସମୁଦାହୃତା

ଯେହেতୁ ଏହି ରୂପକୁ ବିଶ୍ୱରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେପରି ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।

ସର୍ଵରୂପା ତଥା ଚେମେ ସଂଵୃତ୍ତା ମମ ପୁତ୍ରକାଃ ଚତ୍ଵାରସ୍ତେ ମଯା ଖ୍ଯାତାଃ ପୁତ୍ର ଵୈ ଲୋକସଂମତାଃ

ଏହିପରି ସମସ୍ତ ରୂପ ମୋରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ହେ ମୋ ପୁଅମାନେ । ଏହି ଚାରିଜଣ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ନାମ ଦେଇଛି, ସେମାନେ ମୋର ପୁଅ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ।

ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ସର୍ଵଵର୍ଣତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ସର୍ଵଭକ୍ଷା ଚ ମେଧ୍ଯା ଚ ଵର୍ଣତଶ୍ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଯେହେତୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଜାତିର ମିଶ୍ରଣ ହେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଭୋଜନଯୋଗ୍ୟ ହେବ, ଏବଂ ଜାତି ଅନୁଯାୟୀ ଭିନ୍ନତା ରହିବ।

ମୋକ୍ଷୋ ଧର୍ମସ୍ତଥାର୍ଥଶ୍ ଚ କାମଶ୍ଚେତି ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍ ଯସ୍ମାଦ୍ଵେଦାଶ୍ ଚ ଵେଦ୍ଯଂ ଚ ଚତୁର୍ଧା ଵୈ ଭଵିଷ୍ଯତି

ମୋକ୍ଷ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ—ଏହି ଚାରିଟି ଏବଂ ଏହାର ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଓ ଜାଣିବାକୁ ଥିବା ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ଚାରିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେବ।

ଭୂତଗ୍ରାମାଶ୍ ଚ ଚତ୍ଵାର ଆଶ୍ରମାଶ୍ ଚ ତଥୈଵ ଚ ଧର୍ମସ୍ଯ ପାଦାଶ୍ଚତ୍ଵାରଶ୍ ଚତ୍ଵାରୋ ମମ ପୁତ୍ରକାଃ

ଚାରି ପ୍ରକାର ଜୀବ ଓ ଚାରି ପ୍ରକାର ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଧର୍ମର ଚାରିଟି ଆଧାର ଅଛି, ଏବଂ ମୋର ଚାରିଟି ପୁଅ ଅଛନ୍ତି।

ତସ୍ମାଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗାଵସ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ଵୈ ସଚରାଚରମ୍ ଚତୁର୍ଧାଵସ୍ଥିତଶ୍ଚୈଵ ଚତୁଷ୍ପାଦୋ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଏହିକାରଣରୁ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଚାରି ଯୁଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବ, ଏବଂ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଏବଂ ଚାରିଟି ଆଧାରରେ ଦଢ଼ ହେବ।

ଭୂର୍ଲୋକୋ ଽଥ ଭୁଵର୍ଲୋକଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକଶ୍ ଚ ମହସ୍ ତଥା ଜନସ୍ତପଶ୍ ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକସ୍ତତଃ ପରମ୍

ଭୂଲୋକ, ତାପରେ ଭୁବର୍ଲୋକ, ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ, ଏବଂ ମହଲୋକ; ଜନଲୋକ, ତପଲୋକ, ସତ୍ୟଲୋକ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉପରେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ।

ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରସ୍ଥିତୋ ଲୋକଃ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ତଦକ୍ଷରମ୍ ଭୂର୍ଭୁଵଃ ସ୍ଵର୍ମହଶ୍ଚୈଵ ପାଦାଶ୍ଚତ୍ଵାର ଏଵ ଚ

ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ସେଇ ଅକ୍ଷର ଅଛି; ଭୂ, ଭୁଵ, ସ୍ୱର୍ ଓ ମହଲୋକ ଏହି ଚାରିଟି ଆଧାର।

ଭୂର୍ଲୋକଃ ପ୍ରଥମଃ ପାଦୋ ଭୁଵର୍ଲୋକସ୍ତତଃ ପରମ୍ ସ୍ଵର୍ଲୋକୋ ଵୈ ତୃତୀଯଶ୍ ଚ ଚତୁର୍ଥସ୍ତୁ ମହସ୍ ତଥା

ଭୂଲୋକ ପ୍ରଥମ ଆଧାର, ତାପରେ ଭୁବର୍ଲୋକ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ, ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛି ମହଲୋକ।

ପଞ୍ଚମସ୍ତୁ ଜନସ୍ତତ୍ର ଷଷ୍ଠଶ୍ ଚ ତପ ଉଚ୍ଯତେ ସତ୍ଯଂ ତୁ ସପ୍ତମୋ ଲୋକୋ ହ୍ଯ୍ ଅପୁନର୍ଭଵଗାମିନାମ୍

ପଞ୍ଚମ ହେଉଛି ଜନଲୋକ, ଷଷ୍ଠ ହେଉଛି ତପଲୋକ, ସତ୍ୟଲୋକ ସପ୍ତମ ଲୋକ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।

ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଃ ସ୍ମୃତଂ ସ୍ଥାନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍ ସ୍କାନ୍ଦମୌମଂ ତଥା ସ୍ଥାନଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତମ୍

ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ ବୋଲି ମନାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହିପରି ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଉମାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତ।

ରୁଦ୍ରଲୋକଃ ସ୍ମୃତସ୍ତସ୍ମାତ୍ ପଦଂ ତଦ୍ଯୋଗିନାଂ ଶୁଭମ୍ ନିର୍ମମା ନିରହଙ୍କାରାଃ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତାଃ

ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ପଦ ବୋଲି ମନାଯାଏ—ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମମ, ନିରହଂକାରୀ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ।