ପ୍ରକୃତ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଚାରିପାଖରେ ବିପୁଳ ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି, ହେ ମହାପଦ୍ମଜ! ତୁମ ସହିତ ଘ୍ରାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବାୟୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ କମ୍ପିତ କରିଥାଏ। ମୋର ନାଭିରୁ ସ୍୵ତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଉଦ୍ଭୂତ ମହାପଦ୍ମ କମ୍ପିତ ହେଉଛି; ଏହି ସମୟରେ ଆରମ୍ଭହୀନ ଏବଂ ସମାପ୍ତିକୁ ଆଣିବା ମାହେଶ୍ୱର ଭବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭବ ଏବଂ ମୁଁ, ଉଭୟେ, ହରିଙ୍କୁ ବୃଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଚିହ୍ନବାହକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଉପସ୍ଥାନ କଲୁ; ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମହାପଦ୍ମ ପତ୍ରର ପରି। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣିନାହ, ହେ ଜଗତ୍ର ନାଥ! ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିନାହ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ନିର୍ମାତା, ନିତ୍ୟ, ମୁଁ କିଏ ତାହା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣିନାହ।" "ଏହି ଶଙ୍କର କିଏ, ଯିଏ ଆମ ଦୁଇଜଣାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି?" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କ୍ରୋଧ ଜନିତ କଥା ଶୁଣି, ହରି କହିଲେ, "ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭା! ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିବେ ନାହିଁ। ମହାୟୋଗୀ ଧର୍ମ, ଯାହାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ତାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିବେ ନାହିଁ।" "ତିନିଏ ଏହି ବିଶ୍ୱର କାରଣ, ପୁରାତନ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ; ସମସ୍ତ ମୂଳମୂଳ ମଧ୍ୟରେ ତିନିଏ ଏକମାତ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଚିହ୍ନ।" "ଶଙ୍କର ନିଜେ ଶିଶୁର ପରି ଖେଳ କରନ୍ତି; ଅବିନାଶୀ ମୂଳତତ୍ତ୍ୱ, ଯୋନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ଧକାର।" "ମୋର ନାମଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଫଳଦାୟୀ; ଶିବ କିଏ, ତାହା ଦୁଃଖିତ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦେଖନ୍ତି।" "ତିନିଏ ମୂଳ, ତୁମେ ମୂଳଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଯୋନି; ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।" "ତୁମେ ଯୋନି, ମୁଁ ମୂଳ; ମହେଶ୍ୱର କିପରି ମୂଳଧାରଣ କରିଛନ୍ତି? ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସନ୍ଦେହକୁ ତୁମେ ସମାଧାନ କରିବା ଉଚିତ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନେକ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଅବଗତି ପାଇ, ହରି ଏହି ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହି ସତ୍ତାଠାରେ କିଛି ଅଧିକ ଗୁପ୍ତ ନାହିଁ; ଏହା ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ଶିବଙ୍କର ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମନିଷ୍ଠ ଅନୁସୂତି କରନ୍ତି।" "ଏପରି, ଆତ୍ମା ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଏଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ଅଂଶହୀନ ଏବଂ ଅଂଶସହିତ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ।" "ତିନିଏ ମାୟାର କ୍ରିୟା ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁଢ଼ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ; ଆରମ୍ଭରେ ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଥମ ମୂଳ, ତୁମ ପରି, ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା।" "ସେଇ ମୂଳ ମୋର ଯୋନି ସହିତ ଏକତ୍ୱ ପାଇ, କାଳକ୍ରମରେ ସୁନା ଡିଂଗା ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା।" "ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଡିଂଗା ଜଳରେ ବିଶ୍ରାମ କଲା; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ବାୟୁ ଏହାକୁ ଭାଗ କଲା।" "ଏକ ଖୋଳ ଆକାଶ ହେଲା, ଅନ୍ୟ ଖୋଳ ପୃଥିବୀ ହେଲା; ଏହାର ଦୃଢ଼ ଅବରଣ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ବିଶାଳ, ସୁନା ପାହାଡ଼ ହେଲା।" "ତାପରେ, ଏହି ଏକତ୍ୱ ଠାରୁ, ଦେବମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଶୁଭ୍ର ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଚାରି ମୁହଁ ଥିବା, ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ।" "ଏହି ଆକାଶ, ଗ୍ରହ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, ଧ୍ୟାନ କରି, 'ମୁଁ କିଏ?'—ତାପରେ, ହେ କୁମାରମାନେ, ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି।" "ତୁମର ଭାଇମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୱୀ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁଭ୍ର, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ଏହି ଉତ୍ସରୁ ତୁମର ପୁତ୍ର ହେଲେ।" "ପ୍ରଭା ଅଗ୍ନି ପରି, ଦୀର୍ଘ ପଦ୍ମପତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ମହାତ୍ମା ସନତ୍କୁମାର ଏବଂ ଋଭୁ, ଦୁଇଜଣ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ—" "ସନକ, ସନାତନ, ସନନ୍ଦନ—ସମସ୍ତେ ଏକ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଅତିନ୍ଦ୍ରିୟ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ।" "ସେମାନେ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଆତ୍ମାର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବିଶ୍ୱର ନିର୍ମାଣର କାରଣ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତିନି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।" "ଜନ୍ମ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ, ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ, ଅଳ୍ପ ଆନନ୍ଦ, ବହୁ ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ଶୋକ ସହିତ ଅନ୍ତର୍ଗତ।" "ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଅଳ୍ପ, ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅଛି; ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।" "ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଋଭୁ ଏବଂ ସନତ୍କୁମାର ଦେଖି, ତୁମ ତିନି ପୁତ୍ର—ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ତିନି ଗୁଣକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିଲେ।" "ସେମାନେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଆଗେଇଲେ; ଏପରି, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତିନି ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ—" "ତୁମେ ଶଙ୍କରଙ୍କର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେବ; ଏପରି, ଚକ୍ର ଘୁଁରିବା ସମୟରେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମର ଜ୍ଞାନ ହରାଇଯିବ।" "ଚକ୍ର ଶେଷରେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବମାନେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସ୍ଥୂଳ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଜାଗୃତ ହେବାକୁ କହାଯାଏ।" "ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଦେବମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱ ଅଟୁଟ, ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଙ୍କର ଏହି ମହାତ୍ମାତ୍ୟ ଜାଣ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ମୋତେ, ପଦ୍ମନୟନ, ମହାଦେବ, ମହାପ୍ରାଣୀ, ଦାନଦାତା ଏବଂ ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ ଭାବରେ ଜାଣ।" "ଓଁ ଏବଂ ସାମନ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜଗତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତୁମେ ଓ ମୁଁ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ନିଜ ଶ୍ୱାସରେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଦହିପାରିବା।" "ଏହି ମହାଯୋଗ ଜାଣି, ମହାଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୁଁ, ତୁମକୁ ଆଗରେ ରଖି, ଅଗ୍ନିପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଜନକୁ ସ୍ତୁତି କରିବି।" ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନବାହକ ହରି, ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ବର୍ତମାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ— ନାମ ଏବଂ ବେଦ ଛନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସ୍ତୁତି କହିଲେ: "ନମସ୍କାର ହେ ଶୁଭ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିୟମ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ତେଜର ଧାରଣ କରିଥିବା!" "କ୍ଷେତ୍ରପତି, ମୂଳଧାରଣ କରିଥିବା, ଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗଧାରୀ, ପୂଜ୍ୟ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, କଠୋର ମୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଜେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ପୂଜ୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧାୟ ପୂଜିତ, ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।