ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଲା। ଏକ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଲୋକପାଳ, ଯିଏ କମଳ ଉପରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ମାଗିବାକୁ କହିଲେ—"ହେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ପୁତ୍ର ହେଉ, ତେବେ ତୁମେ ମହାନ୍ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିବ।" ସେ ଏହିପରି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହିଲେ—"ହେ ମହାଯୋଗୀ, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଣବ (ଓଁ) ର ସାର। ଆମେ ତୁମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଛୁ।" ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏହି ଦିନଠାରୁ ତୁମେ ଧଳା ପଗଡି ପିନ୍ଧିଥିବା 'ପଦ୍ମୟୋନି' ନାମରେ ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ହେବ। "ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସପ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ମୋର ପୁତ୍ର ହେଉ," ବୋଲି କହି, ତାହା ପରେ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇ, ଭଗବାନ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟରେ, ସେ "ତଥାସ୍ତୁ" କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଦେଖିଲେ—ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁ, ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ମହାନ ରୂପ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସୁଛନ୍ତି। ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପକୁ ଦେଖି, ନାରାୟଣ କହିଲେ—"ଏହି ଅସୀମ, ବଡ଼ ମୁଁହଁ ଓ ଦାଢ଼ି ଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ କେଶ ନଥିବା ପୁରୁଷ କିଏ?" ସେ ଦଶବାହୁ, ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ମୁଞ୍ଜା ଘାସର ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିକୃତ ଆକୃତି ଓ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ରୂପେ ଦେଖାଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ମହାନ ଉତ୍ତିଖିଳ ଲିଙ୍ଗ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। "ଏହି ଅଗ୍ନିପୁଞ୍ଜ କିଏ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ?" ବୋଲି ପଚାରିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ବ୍ୟାପି ଆସୁଥିବା, ଏଇପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉଛି। ହେ ପଦ୍ମଜ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଛିଟିଯାଉଛ, ଓ ଘ୍ରାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବାୟୁ ସହିତ କମଳ ମୁଁହଁ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି।" "ମୋ ନାଭିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହାପଦ୍ମ କମ୍ପିତ ହେଉଛି। ଭବ ଆସିଛନ୍ତି—ଅନାଦି ଓ ସମ୍ମାପନ କରିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ପ୍ରଭୁ।" ତାପରେ, ଭବ ଓ ମୁଁ, ଶିବଙ୍କ ବୃଷଧ୍ୱଜ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲୁ। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାଁ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ। ଆଉ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକର ନିର୍ମାତା, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାଁ।" "ଏହି ଶଙ୍କର କିଏ, ଯିଏ ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି?" ଏପରି କ୍ରୋଧ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ହରି କହିଲେ—"ଏପରି କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଶୁଭ ହେଉ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମହାୟୋଗୀ ଧର୍ମ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅନୁଗ୍ରହଦାତା।" "ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର କାରଣ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ବୀଜର ବୀଜ, ଏକମାତ୍ର ଜ୍ୟୋତି।" "ଶଙ୍କର ନିଜେ ଶିଶୁ ଭାବେ ଖେଳନ୍ତି, ସେ ଅକ୍ଷୟ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯୋନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ଧକାର।" "ମୋର ଏହି ନାମଗୁଡିକ ସଦା ଫଳଦାୟକ, କିନ୍ତୁ ସେ କିଏ ଶିବ, ତାହା ଦୁଃଖିତ ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।" "ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବୀଜ, ତୁମେ ବୀଜଧାରୀ, ମୁଁ ଅନାଦି ଯୋନି।" ଏପରି କଥା କହି, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ ଯୋନି, ମୁଁ ବୀଜ; ତେବେ ମହେଶ୍ୱର କିପରି ବୀଜଧାରୀ? ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।" ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ନିଜନିଜ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ବୁଝି, ହରି ଉତ୍ତମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଏଠାରେ ଏହି ସତ୍ତାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ, ଏହା ଶିବଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ, ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମି ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ।" "ଏଠି ଆତ୍ମା ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ ବିଭାଜିତ, ମହେଶ୍ୱର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ସାକାର ଦୁଇଁ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ।" "ଯିଏ ମାୟାର ଚାଳ ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗଭୀର ସ୍ୱଭାବ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ବୀଜ ଲିଙ୍ଗ ଆଦିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।" "ସେହି ବୀଜ, ମୋ ଯୋନି ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, କାଳକ୍ରମରେ ସୁଵର୍ଣ୍ଣ ଡିମ୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା।" "ଦଶଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡିମ୍ବ ଜଳରେ ରହିଲା; ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବାୟୁ ତାହାକୁ ଭାଗ କଲା।" "ଏକ ତରଖଣ୍ଡ ଆକାଶ ହେଲା, ଅନ୍ୟ ତରଖଣ୍ଡ ଭୂମି ହେଲା; ଏହାର ମୋଟା ଛିଲକ ଉଚ୍ଚ ସୁଵର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ହେଲା।" "ଏହି ଯୋଗରୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚାରି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଜନ୍ମ ନେଲେ।" "ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଖାଲି, ତାରା, ଗ୍ରହ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ଧ୍ୟାନ କଲେ—'ମୁଁ କିଏ?' ତାପରେ, ହେ କୁମାରମାନେ, ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି।" "ସେଇ ତପସ୍ବୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ପୂର୍ବଜ ଭାଉଣୀ, ଅନ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଏହି ଉତ୍ସରୁ ତୁମର ପୁତ୍ର ହେଲେ।" "ବିଶ୍ୱରେ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ୱଳ, କମଳ ଦଳ ସମ ଲମ୍ବା ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସନତ୍କୁମାର ଓ ଋଭୁ—" "ସନକ, ସନାତନ, ସନନ୍ଦନ, ସମସ୍ତେ ଏକାଥିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କଲେ।" "ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ସ୍ଥିତିର କାରଣ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।" "ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ସହିତ କମ୍ ଶୁଖ, ବେଶି ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଶୋକ ରହିଛି।" "ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଅତି କମ୍, ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅଛି; ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ଭାଗ୍ୟର ନିଶ୍ଚିତତା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।" "ତୁମ ଅଧୀନରେ ଥିବା ଋଭୁ ଓ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ତୁମ ତିନି ପୁତ୍ର ତିନି ଗୁଣକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।" "ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ; ଏପରି ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତିନି ମଧ୍ୟରେ ଯିବାବେଳେ—" "ତୁମେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହେବା; ଏହିପରି ଚକ୍ର ଘୁରିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମର ଜ୍ଞାନ ହରାଇଯିବ।" "ଚକ୍ର ଶେଷରେ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭୂତ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଦାର୍ଥ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ହେବାକୁ କହାଯାଉଛି।