ପ୍ରଭୁ, ଯେପରିକି ଆପଣ ମୋର ପେଟ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର ପେଟ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲି। ଏଭଳି ଭାବରେ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ତାପରେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ଆପଣ ମୋତେ ଅପମାନିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଓ ମୋତେ ନିଜେ ତାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତୁରନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ଅଟୁଇଯାଇଲା। ତେବେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିଚାର କଲି। ନାଭି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ପଥ ମିଳିଲା, ଯାହା ଶରସିଜ ଡଣ୍ଡ ମାଧ୍ୟମରେ ବାହାରିଲା। ଆପଣଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ କିଛି ଅବରୋଧ ହେଉନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହା ହେଉଛି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପଥ; ଏବେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏବେ କ'ଣ କରିବି? ଏହି ସମୟରେ, ଅପାର ଆତ୍ମା ବିପକ୍ଷୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ନିର୍ମଳ, ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭ ଵର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ ହରି ତାଙ୍କୁ ଵର ଦେଲେ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି କୌଣସି କାମନା କରିନଥିଲି। ଆପଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏବଂ କ୍ରୀଡ଼ା ସ୍ୱରୂପ ମୁଁ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି। ଆପଣ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ବୁଝିବେ ନାହିଁ; ଆପଣ ମୋ ପାଖରେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଗୌରବାନ୍ୱିତ। ମୁଁ ଯାହା କରିଛି, ହେ ଶୁଭେ, ତାହାକୁ ମୋତେ ଖ୍ମା କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଯେପରି ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଧରିପାରୁନି, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ: "ବର ମାଗ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କର; ଶତୃନାଶକ, ମୋର ପୁତ୍ର ହେଅ, ତେବେ ତୁମେ ମହା ଆନନ୍ଦ ପାଇବ।" "ଶୁଭ କଥା କହ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କର; ତୁମେ ଆମର ମହା ଯୋଗୀ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଣବ (ଓଁ) ର ସାର।" ଏହି ଦିନରୁ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଧଳା ପଗଡି ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମେ 'ପଦ୍ମୟୋନି' (ପଦ୍ମଜନ୍ମା) ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। "ମୋର ପୁତ୍ର ହେଅ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ସପ୍ତ ଲୋକର ପ୍ରଭୁ।" ଏପରି ବର ଦେଇ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭଗବାନ୍— "ଏଭଳି ହେଉ," ବୋଲି ଖୁସି ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ ହୃଦୟରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପର ଜଣେ ନିକଟକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ମୁହଁ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେଇ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖି, ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ଅପାର, ବଡ଼ ମୁଖ, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା, ମୁଣ୍ଡରୁ କେଶ ନାଷ୍ଟ—" ଦଶଭୁଜା, ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକୃତିରେ, ମୁଞ୍ଜା ମୁଣ୍ଡା ପିନ୍ଧିଥିବା— ଭୟଙ୍କର ଘୋର ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ବଡ଼ ଉତ୍ତିଂସିତ ଲିଙ୍ଗ ଥିବା, କିଏ ଏହି ପୁରୁଷ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏକ ଦୀପ୍ତିର ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ରୂପ? ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରି ଏଠାରୁ ଆଗେଇ ଆସୁଛନ୍ତି; ଏଭଳି ଦେଖି, ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: ଯାହାର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପଦ ଦେଲେ ଜଳ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଏ— ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରୁ, ହେ ପଦ୍ମଜ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ; ତୁମ ସହିତ ଘ୍ରାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ବାୟୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କମ୍ପନ କରେ। ମୋର ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମହାପଦ୍ମ ଉତ୍ପାଟିତ ହେଉଛି; ଭବ ଆସିଛନ୍ତି, ଆଦିହୀନ ଓ ସମାପ୍ତିକର୍ତ୍ତା। ଭବ ଓ ମୁଁ, ଷ୍ଡଢ଼ାନ୍ତ ଗୀତି ଗାଇ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଧାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲୁ। ଏବେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପରି। "ତୁମେ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିନାହଁ, ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ; ତୁମେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମା, ସନାତନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଚିହ୍ନିନାହଁ। କିଏ ଏହି 'ଶଙ୍କର' ନାମକ, ଯିଏ ଆମ ଦୁଇଜଣ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ?" ଏହି କ୍ରୋଧ ଜନିତ କଥା ଶୁଣି, ହରି କହିଲେ— "ଏପରି କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭେ, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ସେଇ ମହା ଯୋଗୀ, ଧର୍ମର ଦାତା, ଜିତିବା ଅତି କଠିନ। ସେଇ ଏହି ବିଶ୍ୱର କାରଣ, ପୁରାତନ, ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ; ସେ ସମସ୍ତ ବୀଜର ବୀଜ, ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭା, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ।" "ଶଙ୍କର ନିଜେ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଖେଳ କରନ୍ତି; ସେଇ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯୋନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ଧକାର। ମୋର ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଫଳଦାୟକ; କିଏ ସେ ଶିବ, ତାହା ଦୁଃଖିତ ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେଖନ୍ତି।" "ସେଇ ବୀଜ, ତୁମେ ବୀଜଧାରୀ, ମୁଁ ଅନାଦି ଯୋନି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ ଯୋନି, ମୁଁ ବୀଜ; ମହେଶ୍ୱର କିପରି ବୀଜଧାରୀ? ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ସନ୍ଦେହ ମୋର, ତୁମେ ଦୂର କର।" ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାର ଉତ୍ପତ୍ତି ବୁଝି, ହରି ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଏହି ସତ୍ତାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ, ଏହା ବଡ଼ ଗୁପ୍ତ; ଏହି ହେଉଛି ମହାନ୍ତଙ୍କର ପରମ ଆସନ, ଶିବଙ୍କର ଆସନ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀରେ ନିଷ୍ଠା କରନ୍ତି।" "ଏହିଭଳି, ଆତ୍ମା ଦୁଇଭାବେ ବିଭକ୍ତ; ସେଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଅଖଣ୍ଡ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଖଣ୍ଡ ମୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ। ସେ, ଯିଏ ମାୟାର କ୍ରିୟା ଜାଣନ୍ତି ଓ ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅଗମ୍ୟ ଓ ଗଭୀର, ସେଠାରେ ଆଦିକାଳରେ ତୁମ ପରି ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଥମ ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।" "ସେଇ ବୀଜ, ମୋର ଯୋନି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, କାଳକ୍ରମରେ ଗର୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଡିମ୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଡିମ୍ବ ଜଳରେ ରହିଲା; ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଭାଗ ହୋଇଗଲା। ଏକ ଭାଗ ଆକାଶ ହେଲା, ଅନ୍ୟ ଭାଗ ଭୂମି ହେଲା; ଏହାର ମୋଟା ଛିଲ୍କା, ଉଚ୍ଚତାରେ ମହାନ, ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ।" "ତାପରେ, ଏହି ଯୋଗରୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପରମ ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଯିଏ ଚାରିଟିଏ ମୁହଁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଖାଲି ଦେଖି, ତାରା, ଗ୍ରହ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, 'ମୁଁ କିଏ?' ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲି—ତେବେ, ହେ କୁମାରମାନେ, ମୁଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲି।