ଏକ ସମୟର କଥା, ଶିବଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିନୟପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର ଜଣାଯାଉଛି—ନୀଳ କେଶଧାରୀ, ଧନୀ, ଧୂସର କଣ୍ଠଧାରୀ ଏବଂ ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ, ଅନେକ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଉପରେ ଉପରେ ନମସ୍କାର ଦିଆଯାଉଛି, ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ କରିଥିବା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ୟବୀର, ନୀରୋଜାନ୍ତିର ଆନନ୍ଦ ଓ ରାମଙ୍କ ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ। ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା, ରାଜାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ରକ୍ଷକମାନଙ୍କର ନାଥ, ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଶାଖାକୁ କାଟି ଦେଇଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗୋପମାନଙ୍କ ନାଥ, ଭୂଷିତ ହସ୍ତ ବାହୁବନ୍ଦ ଶିବଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥ ଓ ଗଦାଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଉପରେ ଉପରେ ନମସ୍କାର। ଏହି ଦୁନିଆର ନାଥ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଭଗବାନ, ଧନୁଧାରୀ, ରାଜହଂସ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍ଗନ ଓ ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସର୍ପ ଉପନୟନ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସର୍ପ ମାଲା ଓ କଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଏବଂ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା କଟିବନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶିବ ନିଜେ ବେଦର ଅନ୍ତର୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ନିକେତନ, ଏହିପରି ଶିବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ମିଳି 'ବୀରରାମ' ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଓ ପବିତ୍ର ଷ୍ଟୋତ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ଜପ କିମ୍ବା ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଖରେ ପାଠ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରାଯାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ, ଯଦିଓ ସେ ପାପ କରିଥାଏ। ଏହିପରି ଷ୍ଟୋତ୍ର ସଦା ପାଠ କରିବାକୁ ବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପାଠ କରାଯିବାକୁ ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପାପର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ କଥା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ, "ମୁଁ ଖୁସି ହେଇଛି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ତମ। ମୋତେ ଦେଖ, ମହାଦେବ ଭୟକୁ ଦୂର କରିଦେଇଛି।" ଶିବ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏହି ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ପିତାମହ। ଏବଂ ମୋ ବାମପାଖରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ମୁଁ ଦୁଇଜଣ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଵର ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ଦେଇବି।" ଏହିପରି କହି, ପରମେଶ୍ୱର ଦୟାପୂର୍ବକ ନିଜ ଶୁଭ ହସ୍ତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ। ନାରାୟଣ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ସଦା ଅପରିବାର୍ତ୍ତିତ ଭକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଦେବତା, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଜେ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇଲେ। ତାପରେ, ନାରାୟଣ ନିଜେ ଭୂମିରେ ଗୁଡ଼ିଯାଇ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜେ ଶାନ୍ତ ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଏ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ବିବାଦ ହେବାରୁ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଆମର ମଧ୍ୟରେ ମିଳନ କରିବାକୁ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହରା ହସି ମୁହଁରେ, ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ବିନାଶର କର୍ତ୍ତା। ଏ ଶିଶୁ, ଏ ଶିଶୁ, ଏ ହରି, ଏ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଚଳ ଅଚଳକୁ ରକ୍ଷା କର।" "ଏ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଭବ—ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ବିନାଶ ଗୁଣରେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମେଶ୍ୱର। ଭ୍ରମ ଛାଡ଼, ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ଏହି ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ରକ୍ଷା କର। ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର ପୁଅ ହେବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ପିତାମହ ହେବ। ତାପରେ ତୁମେ ଏଭଳି ଭାବରେ ମୋତେ ଦେଖିବ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦେଖିବ। ଏହିପରି କହି, ଭଗବାନ ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।" ଏହି ସମୟରୁ ଲିଙ୍ଗପୂଜା ଜଗତରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା; ଲିଙ୍ଗ ପୀଠ ମହାଦେବୀ, ଲିଙ୍ଗ ନିଜେ ମହାପ୍ରଭୁର ପ୍ରତିକ। ବିନାଶ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲିଙ୍ଗ ଭାବରେ ପରିଚିତ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ବସନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦିନକୁ ଦିନ ଲିଙ୍ଗ ପାଖରେ ଏହି କଥା ପାଠ କରେ, ସେ ଶିବ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ। ପଦ୍ମ କଳ୍ପର ପ୍ରାଚୀନ କଥା, କିପରି ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ପରମପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଭବଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିଲେ, ଏହା ଏବେ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିବା ଉଚିତ। ତାହା ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଅବିଭକ୍ତ, ଅନ୍ଧକାର ଭରିଥିବା ଏକ ଦିଗନ୍ତ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଥିଲା। ଏହି ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ ହରି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରୀ, ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି, ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ବିରାଜିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ସ, ଅଷ୍ଟବାହୁ, ପ୍ରବଳ ଛାତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନାରାୟଣ ନିଜ ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି ଓ ଯୋଗର ଅଧିପତି ଭାବରେ, ହଜାର ସର୍ପ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ, ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ବଡ଼ ସର୍ପର ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଶଯ୍ୟା ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ, ଭଗବାନ ଏହି ବିଶାଳ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଦିଗନ୍ତ ସମୁଦ୍ରରେ ବିରାଜିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରବଳ ନାଥ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ନିଜ କ୍ରୀଡାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ବିନା। ତାଙ୍କର ନାବିରୁ ଏକ ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଶତ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତାର, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକ, ବଡ଼ ଫଳ, ଏବଂ ବଡ଼ ଉଚ୍ଚତାର। ଏଭଳି ଭଗବାନ ନିଜ କ୍ରୀଡାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସେଠି ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଣ୍ଡ, ପଦ୍ମଜ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ ବ୍ରହ୍ମା ଆଗମନ କଲେ। ଚାରି ମୁହାଁର, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ, ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର ଶୋଭାରେ ଭୂଷିତ, ସୁଗନ୍ଧ ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଶୁଭ, ପଦ୍ମ ସହ ଖେଳୁଥିବା, ବିଷ୍ଣୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଗଲେ ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ତୁମେ କିଏ, ଜଳମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା?" ଏହି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅଚ୍ୟୁତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ନିଜ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରିତ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା କହିଲେ, "ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ।" ଏଭଳି ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଓ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଏହି ପବିତ୍ର କଥା।