ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତିରେ, ବିମୋକ୍ଷକୁ, ବିମୋକ୍ଷର ଆକୃତିକୁ, ବିମୋକ୍ଷ ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ଆତ୍ମା, ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସ୍ୱାମୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ନାଗରାଜ, ଓଂକାର ଓ ସର୍ବଜ୍ଞଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର ଦିଆଯାଉଛି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ତୁମକୁ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଓ ଆଦିଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଜନ୍ମା, ସ୍ୱାମୀ, ଜଗତ୍ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ଦେବମହେଶ୍ୱର, ଶାସକଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଶର୍ବ, ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତିଦାତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଭୂତମାତ୍ର, ସର୍ବଜ୍ଞଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ମହାତ୍ମା, ଜ୍ଞାନମୟ ଆକୃତି, ଚେତନା, ସ୍ମୃତି ଓ ସଚେତନ ଆକୃତିକୁ ନମସ୍କାର। ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ଚିତ୍ତସ୍ୱରୂପ ଓ ନୀଳକଣ୍ଠକୁ ନମସ୍କାର। ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଏଗାରୋଟି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଧୃଢ଼ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭବ, ସଂସାର ନାଶକ, କୀର୍ତ୍ତିଦାତା, ଦେବ, ଶଙ୍କର ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବିକାପତି, ଉମାପତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀଜ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନୀଳକେଶ, ଧନୀ, ଶ୍ୱେତକଣ୍ଠ, ଜଟାଧାରୀ, ନାଗଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବୃଷଭାରୋହୀ, ସଂହାରକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପରାକ୍ରମୀ, ବୀରମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାତା, ରାମଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବଳଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ରକ୍ଷକଙ୍କ ନାଥ, ରକ୍ଷକଙ୍କ ଶାଖା କାଟିଦେଇଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବାହୁମୁଦ୍ରା ଧାରଣ କରିଥିବା ଗୋପାଳନାଥଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥ, ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଜଗତ୍ନାଥ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱ, ଧନୁର୍ଧରୀ, ରାଜହଂସ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍କଣ ଓ ହାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ନାଗ ଜନ୍ୟୂ ଓ ନାଗ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ନାଗ ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ବେଦ ଅନ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ଜଗତର ଗର୍ଭ, ସିଏ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ମିଶି ‘ବୀରରାମ’ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଯେଉଁଠି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଗରେ ଏହା ପଢ଼ାଯାଏ କିମ୍ବା ପଢ଼ାଯିବାକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାଏ। ତେଣୁ ସଦା ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ିବା, ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବା କିମ୍ବା ଶୁଭ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପାପର ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି। ଏହିପରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ—‘ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଖୁସି। ମୋତେ ଦେଖ, ମହାଦେବ ମୁଁ, ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର ହେଉ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆଗରୁ ମୋ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ; ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, ମୋ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି। ଏବଂ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମମାନେ ଉପରେ ଖୁସି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଵର ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ଦେଉଛି।’ ଏଭଳି କହି, ପରମେଶ୍ୱର ଦୟାମୟ ହାତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହିପରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ନାରାୟଣ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—‘ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି, ଆମକୁ ଏକ ଵର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ସଦା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭକ୍ତି ଆପଣ ଉପରେ ରଖିପାରିବା ଜଣାନ୍ତୁ।’ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ୱଯଂ ଉପରେ ଅଚଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ। ଏହିପରେ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ନିୟମିତ ଭାବରେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ହେ ଦେବଦେବ, ଦେବେଶ୍ୱର, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିବାଦ ହେଉଥିଲା, ତାହାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଆପଣ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହରା ହସି ମୁଁହେଁ, ମଣି ହେଉଥିବା ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କର୍ତ୍ତା। ହେ ବାଳକ, ହେ ହରି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଚରାଚରକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଭବ ଭାବରେ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମେଶ୍ୱର। ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ଏହି ପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା) ଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ପଦ୍ମ କଲ୍ପରେ ସେ ତୁମର ପୁଅ ହେବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ପିତାମହ ହେବ। ତୁମେ ଏଭଳି ଆମକୁ ଦେଖିବ, ପଦ୍ମଯୋନି (ବ୍ରହ୍ମା) ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ଏଭଳି ଦେଖିବେ।’ ଏଭଳି କହି, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେଇଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା; ଲିଙ୍ଗ ମଞ୍ଚ ହେଉଛି ମହାଦେବୀ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛି ପ୍ରକାଶିତ ମହାପ୍ରଭୁ। ପ୍ରଳୟ କାରଣରୁ ଏହାକୁ ଲିଙ୍ଗ ବୋଲାଯାଏ; ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ବାସ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଦିନକୁ ଲିଙ୍ଗ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ କଥା ପଢ଼େ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବପଦ ଲାଭ କରେ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ପୁରୁଣା ପଦ୍ମ କଲ୍ପରେ କିପରି ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ମାଧ୍ୟମରେ ପରମ ପୁରୁଷ କିପରି ଭବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ? ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏବେ ଖୋଲାସା କରାଯିବ: ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ଧକାରମୟ ସମୁଦ୍ର ଥିଲା। ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀର ପତି ହରି, ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ମେଘାଭା ଓ ପଦ୍ମନେତ୍ର, ବିରାଜମାନ ଥିଲେ।