ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତିରେ, ଯିଏ ଅଙ୍ଗରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ସୂର୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର କାରଣ, ସେହି ଧଳା ଦେହୀ, ଧଳା ବର୍ଣ୍ଣୀ, ହିମାଲୟ ପର୍ବତରେ ଚରଣ କରୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧଳା, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ଧଳା ଚୂଡ଼ାଧାରୀ, ଧଳା ମୁହଁ ଓ ବଡ଼ ମୁହଁ ଥିବା, ଧଳା ଓ ରକ୍ତ ମିଶ୍ରିତ ଦେହୀ ଶିବଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଏହି ହରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦ୍ଧାରକ, ଡମ୍ରୁଧାରୀ, ଶତାଧିକ ରୂପ ଓ ନିରାକାର ଓ ସଦା ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ସେହିଁଥିରେ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ଶ୍ରୀ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ପିନାକ ଧନୁର୍ଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ଅବନିବେଶୀ, ଭଲେ ବାନ୍ଧିବା ଓ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ସେ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ହବିଯୋଗ୍ୟ, ପରମ ପବିତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ ମୁହଁ, ଶୋଭାମୟ ଶରୀର, ଅଜୟ, ଦମନ କରୁଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବକ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ, ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ, ସନକ, ସନାନ୍ଦନ, ସନତ୍କୁମାର, ଚାରିଏଁ ଦିଗରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ଦୀର୍ଘ ଆତ୍ମା, ଜଗତ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ତିନି ଆଶ୍ରୟ ଓ ସଦା ପବିତ୍ର, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶଙ୍ଖପାଳ, ଶଙ୍ଖ, ରଜୋଗୁଣ, ତମୋଗୁଣ, ସରସ୍ବତ, ମେଘ, ମେଘଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନ, ବିବାହ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ବିବାଦରେ ସଫଳତା ଦାତା, ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଧାନ, ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ତିନି ଗୁଣର ମୂର୍ତ୍ତି, ଚାରିପ୍ରକାର ଉତ୍ସର ଧର୍ମୀ, ସଂସାର ଚକ୍ର ଓ ତାହାର କାରଣ ଅଟୁଟ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମୋକ୍ଷ, ମୋକ୍ଷର ରୂପ, ମୋକ୍ଷଦାତା, ଆତ୍ମା, ଦ୍ରଷ୍ଟା, ନାୟକ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ନାଗରାଜ, ଓଂକାର, ସର୍ବଜ୍ଞ, ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ସର୍ବର ଆଧାର, ନାରାୟଣ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଆଦିଦେବ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅଜନ୍ମା, ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ଦେବମହାଦେବ, ଶାସ୍ତା, ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଶର୍ବ, ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମା, ଭୂତ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ମହାତ୍ମା, ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଚେତନା, ସ୍ମୃତିର ରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞାନଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ସଦା ଚେତନା, ଶିଖର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଏଗାର ରୂପଧାରୀ, ଦୃଢ଼, ସଦା ନମସ୍କାର। ସୋମ, ସୂର୍ୟ, ଭବ, ସଂସାର ନାଶକ, କୀର୍ତ୍ତିଦାତା, ଦେବ, ଶଙ୍କର, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବିକାପତି, ଉମାପତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀଜ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ନୀଳକେଶ, ଧନୀ, ଧଳା କଣ୍ଠ, ଜଟାଧାରୀ, ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବୃଷଭାରୋହୀ, ସୃଷ୍ଟି-ସଂହାରକ, ପରାକ୍ରମୀ, ଶୂରମଣି, ରାମଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ରକ୍ଷକଙ୍କ ନାଥ, ରକ୍ଷକ ଶାଖା କାଟିବାଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବାହୁବଳୀ ଅଳଙ୍କାର, ଗୋପାଳ ନାଥ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥ, ଗଦାଧାରୀ, ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ଜଗନ୍ନାଥ, ଦେବ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର, ଧନୁର୍ଧାରୀ, ରାଜହଂସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍ଗଣ ଓ ମାଳା, ସର୍ପ ଜନ୍ତ୍ର, ସର୍ପ କୁଣ୍ଡଳ ମାଳା, ସର୍ପ କଟିବନ୍ଧ, ଏମିତି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ଅନ୍ତରେ ବେଦ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିର ଗର୍ଭ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏପରି ମହାସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ଏକାଠି ମିଶି ‘ବୀରରାମ’ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଯେଉଁଠି ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଢ଼ାଯିବା କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂ ପଢ଼ାଯିବ, ସେଉଁଠି ସେ ପାପୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଦା ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବା, ପଢ଼ାଇବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧି ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଥିଲେ। ଏହା ପରେ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୋତେ ଦେଖ, ମହାଦେବ ଭାବେ ଭୟ ଦୂର କର।” ତା’ପରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛ। ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ପିତାମହ; ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଜଗତ୍ର ଆତ୍ମା, ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଁଜଣ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଆମେ ଯାହା ଚାହଁଅ, ତାହା ଦେଉଛି।” ଏପରି କହି, ପରମେଶ୍ୱର ଦୟାମୟ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ତା’ପରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ନାରାୟଣ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଲିଙ୍ଗ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଆମକୁ ବର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ଆମ ପ୍ରତି ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ। ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଦେବେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରତି ଅଚଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଭୂମିରେ ଅଞ୍ଜଳି ଧରି, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ କହିଲେ, “ଦେବ, ଦେବମହେଶ୍ୱର, ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ବିବାଦ ହେତୁ ଆପଣ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଆମ ବିବାଦକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରା ହସି ମୁହଁରେ ହରିଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହସ୍ତ ଜୋଡ଼ି, ଭକ୍ତିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇଥିଲେ, ପୁନି କଥା କହିଲେ।