ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ପ୍ରଭୁ ଶିବଙ୍କ ଶରୀର ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରମୟ ସ୍ୱରୂପର ଅଦ୍ଭୁତ ବିବରଣୀ। ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଗାଳ ଅନୁକ୍ରମେ ଋ ଓ ବୃ ଅକ୍ଷରରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ନାକ ଛିଦ୍ର ହେଉଛି ଳ ଓ ଳୃ ଅକ୍ଷର। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପର ଓ ତଳ ସଉଠି ଅନୁକ୍ରମେ ଏ ଓ ଐ ଅକ୍ଷରର ଆଧାର ଅଛି। ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଦାନ୍ତ ଶୃଙ୍ଖଳ ଓ ଔ ଅକ୍ଷରର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ତାଳୁ 'ଂ' ଅକ୍ଷର ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ କରେ। 'କ' ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପାଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଡାହାଣ ହାତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। ଏହିପରି, 'ଚ' ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପାଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ବାମ ହାତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। 'ଟ' ଓ 'ତ' ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପାଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କ ପାଦ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। 'ପ' ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କ ଉଦର, 'ଫ' ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ, 'ବ' ତାଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଏବଂ 'ଭ' ତାଙ୍କ କନ୍ଧ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। 'ମ' ଅକ୍ଷର ମହାଯୋଗୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ହୃଦୟର ଅଭିନ୍ନ ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ କରେ। 'ୟ' ରୁ 'ସ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପ୍ତ ଧାତୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। 'ହ' ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ, 'କ୍ଷ' କ୍ରୋଧର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତିତ ହୁଏ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର ଓ ଉମାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଶିର ନମାଇ, ଓଁ ଧ୍ୱନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଞ୍ଚ କଳା ସହିତ ଉଜ୍ୱଳ ରତ୍ନ ସଦୃଶ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା, ଏହା ବତ୍ତିସ ଶୁଭ୍ର ବର୍ଣ୍ଣମୟ ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ, ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ ଏବଂ ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ। ଏହା ପରେ, ସେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ହରିତ ବର୍ଣ୍ଣର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶୀଭୂତ କରିଥିବା, ଚବିଶି ଅକ୍ଷର ଓ ଚାରି କଳା ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ। ତାପରେ, ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, କଳା ବର୍ଣ୍ଣର, ଅଷ୍ଟ କଳା ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତିରିସ ତିନି ଶୁଭ୍ର ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ। ତାପରେ, ଯଜୁର୍ବେଦ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, ଅଷ୍ଟ କଳା ସହିତ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଶାନ୍ତିଦାୟକ, ପଞ୍ଚତିସ ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ। ପୁନି, ତେର କଳା ସହିତ, ଲାଲ ବର୍ଣ୍ଣର, ବାଲା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ସାମ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଥମ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧି-ନାଶର କାରଣ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟା ଛଉଷଠି, ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶ୍ରୀହରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହାପରେ, ସେ କାଳର ରୂପକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛି, ଏବଂ ଇଶାନ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡିତ, ପ୍ରାଚୀନ ମାନବ ମୁହଁ ସହିତ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଘୋର ଭାବରେ, ଆନନ୍ଦମୟ ଏବଂ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଗୁପ୍ତ, ସଦା ଶୁଭ୍ର ସଦାଶିବ, ମହାନାଥଙ୍କ ପାଦ ତଳେ, ବିଶାଳ ସର୍ପ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଶିବଙ୍କ ମୁହଁ ଓ ପାଦ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ହସ୍ତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନାଥ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ—ଏହି ଭାବରେ ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦରେ ପୁନି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ରୁଦ୍ର, ଏକାକ୍ଷର ଓ ଅକାର, ସ୍ୱରୂପ ଅଟୁଟ ଅକ୍ଷର, ଉକାର, ଆଦିଦେବ, ଜ୍ଞାନମୟ ଦେହ। ତୃତୀୟ ଅକ୍ଷର ମକାର ଶିବ, ପରମାତ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ଅଭିନ୍ନ ରୂପ, ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନ। ଅଗ୍ନି ରୂପୀ ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଶିବମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସଦ୍ୟୋଜାତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବାମ, ବାମଦେବ, ଵରଦାତା, ଅମର, ଅଘୋର, ଅତିଭୟଙ୍କର, ସଦ୍ୟୋଜାତ, ଶୀଘ୍ର ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଇଶାନ, ଶ୍ମଶାନନାଥ, ଶୀଘ୍ରତମ, ଶୀଘ୍ର, ବେଦମୂଳ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଲିଙ୍ଗ, ଲିଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଲିଙ୍ଗ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଜଳଲିଙ୍ଗ, ଜଳମୟ, ଶିବ, ଶିବଲିଙ୍ଗ, ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ, ଆକାଶବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବାୟୁ, ବାୟୁଗତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବାୟୁ, ତେଜସ୍ବୀ, ତେଜସ୍ବୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ତେଜସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜଳ, ଜଳମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟମାଣ୍ଡଳ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ ରୂପ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଭୂତଗଣପତି, ଗୁପ୍ତତମ ଭାଗ୍ୟବାନ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ, ନିରାକାର, ଅନନ୍ତ, ନିରୋଗ, ନିତ୍ୟ, ପରମ, ଜଳର ଗର୍ଭ, ଯୋଗୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜଳମଧ୍ୟରେ ବିରାଜମାନ, ଆମ ମଧ୍ୟର ତେଜସ୍ବୀ, ରକ୍ଷକ, ସଂହାରକ, ନିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରଳୟନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଚେତନ, ଚେତନ, ଚେତନ ନାଶକ, ନିରାକାର, ଶୋଭନ ଆକାର, ନିରଦେହ, ଦେହନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭସ୍ମ ଲେପିତ ଦେହ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର କାରଣ, ଧଳାବର୍ଣ୍ଣ, ହିମାଳୟ ଚରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅତିଧଳା, ଶୋଭାମୟ ମୁଖ, ଧଳା ଚୂଡ଼ା, ଧଳାମୁଖ, ବୃହତ୍ମୁଖ, ଧଳା ଓ ଲାଲ ରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦ୍ଧାରକ, ଡମରୁ, ଶତ ଆକାର ଓ ନିରାକାର, ନିତ୍ୟଧ୍ୱଜଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀ, ଦୁଃଖରହିତ, ପିନାକଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ଅବନିବନ୍ଧ, ସୁବନ୍ଧ, ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞକାରୀ, ହୋମାର୍ହ, ପରମ ପବିତ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ, ଶୁଭମୁଖ, ସୁବିଶେଷ, ଅଜୟ, ଦମନକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମାଛ, ମାଛ ରୂପୀ, ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାରୀ, ସନକ, ନିତ୍ୟ, ସନନ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସନତ୍କୁମାର, ସାରଥି, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ମହାତ୍ମା, ଲୋକପାଳ, ତ୍ରିଧାମ, ନିତ୍ୟ ପବିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶଂଖପାଳ, ଶଂଖ, ରଜୋଗୁଣ, ତମୋଗୁଣ, ସରସ୍ବତ, ମେଘ, ମେଘରୁହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନ, ବିବାହ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ବିବାଦ ଜୟଦାତା, ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ତିନି ଗୁଣମୟ, ଚତୁର୍ବିଧ ଉତ୍ସରୂପ, ସଂସାର ଚକ୍ର ଓ ତାହାର କାରଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏହିପରି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିବ ରୂପ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଓ ଚିହ୍ନର ଅଦ୍ଭୁତ ଦର୍ଶନ କରି, ଅନନ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ।