ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲିଙ୍ଗରୁ ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିର ବୀଜ ଅକ୍ଷର ‘ଅ’ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ସେହି ବୀଜ ଯେତେବେଳେ ‘ଉ’ ଅକ୍ଷରର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ତାହା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଏକତାର ଫଳରେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଏହି ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷରକୁ ଆବୃତ କରି ରହିଥିଲା। ବର୍ଷର ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜ କରୁଥିଲା। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଏହି ଆଦିହୀନ ଅଣ୍ଡଟି ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା। ଏହି ଅଣ୍ଡଟି ଜଳରେ ବିଶ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଅଣ୍ଡର ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡଳ ଉପରେ ଥିଲା, ତଳ ଭାଗ ହେଉଛି ପଞ୍ଚ ଗୁଣ ଥିବା ଏହି ପୃଥିବୀ। ଏହି ଅଣ୍ଡରୁ ‘ଅ’ ଅକ୍ଷର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଚତୁର୍ମୁଖ ବୋଲାଯାଏ, ସେଉଁଠିଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ତିନି ରୂପରେ ବିରାଜିତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ। ଏହିପରି ଭାବେ ‘ଓଁ ଓଁ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଯଥା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜୁର୍ବେଦୀୟମାନେ କହନ୍ତି। ଯଜୁର୍ବେଦର ବାଣୀ ଶୁଣି ଋକ୍ ଓ ସାମ ବେଦ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ, ହେ ହରି, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ବେଦମାନେ ସେଇ ସମୟରେ କହିଥିଲେ। ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଦେବତାଧିପତିଙ୍କୁ ବୁଝି, ବେଦ ଜନିତ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଆମ ପ୍ରଶଂସାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ବିରାଜ କଲେ। ତାଁହିଁଠିଁ, ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେଉଁଠିଁ ହସୁଥିବା ପ୍ରଭୁ ଦେଖାଗଲେ। ‘ଅ’ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଲମ୍ବା ତାଙ୍କର କପାଳ। ‘ଇ’ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଆଖି, ‘ଈ’ ବାମ ଆଖି; ‘ଉ’ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନ, ‘ଊ’ ବାମ କାନ। ‘ଋ’ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଗାଳ, ‘ୠ’ ବାମ ଗାଳ; ‘ଌ’ ଓ ‘ୡ’ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ନାକ। ‘ଏ’ ଉପର ଓଠ, ‘ଐ’ ତଳ ଓଠ; ‘ଓ’ ଓ ‘ଔ’ ଦୁଇ ଦାନ୍ତର ଶ୍ରେଣୀ। ‘ଂ’ ତାଙ୍କର ତାଳୁ; ‘କ’ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚ ଡାହାଣ ହାତ। ଏଭଳି, ‘ଚ’ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚ ବାମ ହାତ; ‘ଟ’ ଓ ‘ତ’ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ଦୁଇଟି ତାଙ୍କର ଚରଣ। ‘ପ’ ତାଙ୍କର ଉଦର, ‘ଫ’ ପାଶ୍ୱ, ‘ବ’ ବାମ ପାଶ୍ୱ, ‘ଭ’ ଶୋଉଲ୍ଡର। ‘ମ’ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ହୃଦୟ; ‘ୟ’ ଠାରୁ ‘ସ’ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାତ ଧାତୁ। ‘ହ’ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପ, ‘କ୍ଷ’ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ। ଏଭଳି ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଦେଖି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ପୁନି ମନ୍ତ୍ର ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ଯାହା ଓଁ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପଞ୍ଚ କଳା ଅନ୍ୱିତ। ସେ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟଳର ଦ୍ରୁତିରେ ଅପ୍ରତିମ ଜ୍ୱଳମାନ, ବତିସି ଶୁଭ୍ର ଅକ୍ଷରରେ ଗଠିତ, ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ ଏବଂ ସଦା ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିଲା। ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ ଗାୟତ୍ରୀରୁ ଉପଜିଥିବା ମନ୍ତ୍ର, ଯାହା ହରିତ ରଙ୍ଗର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶ କରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଚବିଶି ଅକ୍ଷର ଓ ଚାରି କଳା ଅନ୍ୱିତ। ଏହିପରି, ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, କଳା ରଙ୍ଗର, ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ କଳା ଓ ତିରିସି ତିନି ଶୁଭ୍ର ଅକ୍ଷର ଥିଲା, ଯାହା ଅତି ତନ୍ତ୍ରଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯଜୁର୍ବେଦ ସଂଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲେ, ତିରିସି ପାଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ଯୁକ୍ତ, ଅଷ୍ଟ କଳା, ଶୁଭ୍ର ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଶାନ୍ତିଦାୟୀ। ସାମରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ତ୍ରୟୋଦଶ କଳା ଅନ୍ୱିତ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ବଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଜଗତର ପ୍ରଥମ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବୃଦ୍ଧି-ନାଶର କାରଣ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟା ଛଉଷଠି। ଏଭଳି ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଲାଭ କରି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ହରି ସେମାନେ ପାଠ କଲେ। ତାପରେ, ସମୟର ରୂପ, ଯାହା ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦ ଅନ୍ୱିତ, ଏବଂ ଇଶାନ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ପ୍ରାଚୀନ ମାନବ ମୁହଁ ସହିତ। ଅଘୋର ହୃଦୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ବାମପାର୍ଶ୍ୱ ଗୁପ୍ତ, ସଦାଶିବ, ମହାଦେବଙ୍କ ଚରଣ, ମହାନ ନାଗର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମୁହଁ ଓ ପାଦରେ, ସମସ୍ତ ଆଖି ଓ ହାତରେ ବିରାଜିତ, ଏହି ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମାଲିକ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶର କାରଣ। ପୁନି ଇଚ୍ଛିତ ଶବ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦଦାୟକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏବେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ଶୁଦ୍ଧ ‘ଅ’ ଅକ୍ଷର ରୂପୀ ଏକାକ୍ଷର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପୀ, ‘ଉ’ ଅକ୍ଷର ରୂପୀ ଆଦିଦେବଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତୃତୀୟ ‘ମ’ ଅକ୍ଷର ଶିବଙ୍କୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ରଙ୍ଗର, ପୂଜ୍ୟ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନିରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ରମାନେ ରାଜା, ଶିବମନ୍ତ୍ର, ସଦ୍ୟୋଜାତକୁ ନମସ୍କାର। ବାମ, ବାମଦେବ, ଵରଦାତା, ଅମର, ଅଘୋର, ଅତି ଭୟଂକର, ସଦ୍ୟୋଜାତ, ଶୀଘ୍ରରେ ନମସ୍କାର। ଇଶାନ, ଶ୍ମଶାନ ନାଥ, ଅତି ଶୀଘ୍ର, ବେଦର ମୂଳ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଲିଙ୍ଗ, ଲିଙ୍ଗଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଲିଙ୍ଗ, ହେମରୁପୀ, ଜଳଲିଙ୍ଗ, ଜଳମୟ, ଶିବ, ଶିବଲିଙ୍ଗ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଆକାଶବ୍ୟାପୀକୁ ନମସ୍କାର। ବାୟୁ, ବାୟୁ ଗତି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବାୟୁ, ତେଜସ୍ୱୀ, ତେଜର ନାଥ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ତେଜକୁ ନମସ୍କାର। ଜଳ, ଜଳର ଜନ୍ମ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟକାଶ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପୃଥିବୀକୁ ନମସ୍କାର। ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୁଚି, ଗନ୍ଧର ଆକୃତି, ଗନ୍ଧମୟ, ଗଣନାଥ, ଗୁପ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତକୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ, ନିରାକାର, ଅନନ୍ତ, ନିରୋଗ, ନିତ୍ୟ, ପରମ, ଜଳଗର୍ଭ, ଯୋଗୀକୁ ନମସ୍କାର। ଜଳମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସୁରକ୍ଷକ, ନାଶକ, ସଦା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଲୟାଧିପତିକୁ ନମସ୍କାର। ଅଚେତନ, ଚେତ୍ୟ, ଚେତନା ନାଶକ, ନିରାକାର, ଶୁଭ ଆକୃତି, ନିର୍ଦ୍ଦେହ, ଦେହ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ଏହିପରି, ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଶିବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ, ଏବଂ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।