ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅବର୍ଣ୍ୟ, ଅପ୍ରକାଶିତ ଓ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉତ୍ସ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ର ହଜାର ଧାରାର ଜ୍ୱାଳାରେ, ପବିତ୍ର ହରି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ । ଏହି ଅସ୍ଥିରତାରେ, ସେ ମୋତେ କହିଲେ, "ଚଳ, ଆମେ ଏହି ଅଗ୍ନିର ଉତ୍ସର ଥମ୍ଭକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା; ମୁଁ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅଗ୍ନି ମଣ୍ଡଳ ତଳକୁ ଯିବି ।" ସେ ପରେ ମୋତେ ଉପରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଦେଲେ, "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉପରକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ।" ଏପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବରାହ ର ଆକାର ଧାରଣ କଲି, ଏବଂ ଦେବଗଣ ଦେଖିଲେ ହରି ହଁସ ର ଆକାର ନେଲେ । ଏହି ଦିନରୁ, ଦେବଗଣ ମୋତେ "ହଁସ", ମହାହଁସ ବୋଲି କହିଲେ । ଯେଉଁ ଜଣେ ମୋତେ "ହଁସ, ହଁସ" ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ଏକ ହଁସ ହେବେ—ଶୁଭ୍ର, ଅଗ୍ନି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରିପାଖରେ ପଖା ଥିବା । ମୁଁ ମନ ଓ ପବନର ତେଜରେ ଉପରକୁ ଦୌଡ଼ିଲି; ଏବଂ ନାରାୟଣ, ଜଗତର ଆତ୍ମା, କଳି ମାନ୍ଦ ର ଦଳ ଭଳି କଳା ଆକାର ଧାରଣ କରି, ବରାହ ର ଆକାର ନେଲେ—ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା, ଶତ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି, ଫିକା ରଙ୍ଗର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଥିବା । ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ଅନ୍ତିମ ଚମକ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲମ୍ବା ମୁହଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦ, ଛୋଟ ପା, ଅଦ୍ଭୁତ ଅଙ୍ଗ, ଅଜୟ, ଦୃଢ଼, ଅଦ୍ୱିତୀୟ । ବରାହ ର କଳା ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେ ତଳକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏପରି, ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବିଷ୍ଣୁ ତଳକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ । ବରାହ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ର ତଳ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ଅନ୍ତକୁ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମୟ ଧରି ଉପରକୁ ଦୌଡ଼ିଲି । ଏହି ଅନ୍ତ ଖୋଜିବାରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରମିତ ହେଲି, ଏବଂ ଏହାର ସୀମା ନ ଦେଖି ପ୍ରଭାବରେ ତଳକୁ ଉତରିଲି । ଏହିପରି, ପବିତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରମିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଶ୍ରମରେ କମ୍ପିତ, ଶୀଘ୍ର ଉପରକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ମହା ଆକାର ସମସ୍ତ ଦେବ ମାନେ ଦେଖିଲେ । ସେ ମୋ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଲେ, ମହା ମନ ରେ ନମିଲେ, ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ର ମାୟାରେ ମୋହିତ, ହୃଦୟ ଅସ୍ଥିର ହେଇ ଉଭୟ ଦେବ ଦେଖିଲେ । ଉପର, ପାଖରେ ଓ ତଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ର ନିକଟରେ, ସେ ମୋ ସହିତ ନମିଲେ, ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟ କଲେ, "ଏହା କ'ଣ?" ତାପରେ ଏଠାରେ ଏକ ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, "ଓଁ, ଓଁ" ଏହି ଅକ୍ଷର ର ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ଶବ୍ଦରେ । "ଏହା କ'ଣ?" ଭାବି, ମୁଁ ଏହି ମହା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଉଭୟ ଦେବ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଶାଶ୍ୱତ ଜଣକୁ ଦେଖିଲି । ମୁଁ ଡାହାଣ ପାଖରେ "ଅ" ଲେଖା ଦେଖିଲି; ପରେ "ଉ" ବାମ ପାଖରେ; ଏଉଁ "ମ" ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ଶେଷରେ "ଓଁ" ଶବ୍ଦ । ଡାହାଣ ପାଖରେ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ଦୀପ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବାମ ପାଖରେ "ଉ" ଅକ୍ଷର ଅଗ୍ନି ଭଳି ଜ୍ୱାଳାମୟ । ମଧ୍ୟରେ "ମ" ଅକ୍ଷର ଚନ୍ଦ୍ର ର ଦୀପ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଉପରେ, ପ୍ରଭୁ ର ଆକାର, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଭଳି ଶୁଭ୍ର । ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରୁ ପରେ, ଅମୃତ, ଅଖଣ୍ଡ, ଅସ୍ଥିରତା ନାହିଁ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ରହିତ, ଶୂନ୍ୟ, ଭିତର ଓ ବାହାର ରହିତ । ତଥାପି, ଭିତର ଓ ବାହାର ରହି ଏହି ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି; ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦ ର ଉତ୍ସ ମଧ୍ୟ । ଏଠିରେ ତିନି ମାପ ଓ ଅଧ ମାପ ଅଛି, ଯାହାକୁ "ନାଦ" କୁହାଯାଏ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ପରିଚିତ; ମାଧବ ବେଦ ର ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ର ମାପ ରେ ବସିଛନ୍ତି । ବେଦ ର ଶବ୍ଦ ରୁ, ପ୍ରଭୁ ଜଗତ ର ଆତ୍ମା କୁ ଚିନ୍ତନ କଲେ; ଏହି ଋଷି ବେଦ ହେଲେ, ଏବଂ ଋଷି ରୁ ଶୁଭ୍ର ସାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏହି ଋଷି ଦ୍ୱାରା, ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ କୁ ବୁଝିଲେ; ରୁଦ୍ର, ଚିନ୍ତା ରହିତ, ତାଙ୍କୁ ମନ ଓ ଓଉ ଦ୍ୱାରା ଚିନ୍ତନ କଲେ । ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି; ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ କୁ ଏକ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତ କରାଯାଏ; ଏକ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଏହି ତଥ୍ୟ, ଏହି ସତ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରିତ । ସତ୍ୟ, ଆନନ୍ଦ, ଅମୃତତ୍ୱ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୁ ଉପର; ଏକ ଅକ୍ଷର "ଅ" ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଅଣ୍ଡ ରୁ ଜନ୍ମିତ ପ୍ରଭୁ । ଏକ ଅକ୍ଷର "ଉ" ଦ୍ୱାରା, ହରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ; ଏକ ଅକ୍ଷର "ମ" ଦ୍ୱାରା, ନୀଳଲୋହିତ ପ୍ରଭୁ । ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା "ଅ"; "ଉ" ମୋହକ; "ମ" ଦୟା ଦେଇଥିବା । "ମ" ହେଉଛି ବୀଜଧାରୀ, "ଅ" ବୀଜ, "ଉ" ହରି, ଗର୍ଭ, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷ ର ମାଲିକ । ବୀଜଧାରୀ, ବୀଜ, ଏହି ଗର୍ଭ, ଏବଂ "ନାଦ" ମହେଶ୍ୱର; ବୀଜଧାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଭାଗ କରି ସ୍ଥାପିତ ହେଇଛନ୍ତି । ଏହି ଲିଙ୍ଗ ରୁ ବୀଜ "ଅ" ବୀଜଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; "ଉ" ର ଗର୍ଭରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିକାଶିତ ହେଲେ । ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଅଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର କୁ ଆବୃତ କରି; ବର୍ଷ ଧରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗୋଳକ ଜଳରେ ବସିଥିଲା । ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଅଣ୍ଡ ଅଜନ୍ମା ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗି ଗଲା; ଏହି ଅଣ୍ଡ ଜଳରେ ବସିଥିଲା, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା । ଏହି ଅଣ୍ଡ ର ଉପରେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଖୋଲ ଥିଲା; ତଳ ଭାଗ ଭୂମି ହେଲା, ପଞ୍ଚ ଗୁଣ ରେ । ଏହି ଅଣ୍ଡ ରୁ "ଅ" ଜନ୍ମିଲେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବୋଲି ପରିଚିତ; ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତିନି ଆକାର ରେ ପ୍ରଭୁ । ଏପରି "ଓଁ, ଓଁ" ଉଚ୍ଚାରିତ, ଯଜୁର୍ ବେଦ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହନ୍ତି; ଯଜୁର୍ ବେଦ ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଋକ୍ ଓ ସାମ ବେଦ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ । ଏପରି, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବେଦ ଏହି ସମୟ ରେ କହନ୍ତି; ଏବଂ ବେଦ ରେ ବିବର୍ଣ୍ତିତ ଦେବ ର ମହାପ୍ରଭୁ କୁ ବୁଝି, ବେଦ ର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହାପ୍ରଭୁ କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ରେ ବସିଲେ । ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ପ୍ରଭୁ ହସି ଉଭୟ ଦେବ ଦେଖିଲେ; "ଅ" ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ତାଙ୍କର ଫୋରହେଡ ଦୀର୍ଘ । "ଇ" ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଚକ୍ଷୁ, "ଈ" ବାମ ଚକ୍ଷୁ; "ଉ" ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନ, "ଊ" ବାମ କାନ ।