ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ଭବା, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ନାଥ, ପିଣାକ ଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । ଭବା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନେତ୍ର ନେଇ ଦୟାଭାବରେ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନେ ହରାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଲୋଚନ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ । ଭବାଙ୍କ ନେତ୍ର ଅମୃତ ଭଳି ଅନୁଭୂତି ଦେଇ, “ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଶୁଭ ରହ, ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ଶୁଭ ଚାହେଁ,” ବୋଲି କହିଲେ । ତାପରେ, ବାଣୀ ଦେବତା ଭୟ ଛାଡି, “ଏ ଭଗବାନ, ଆପଣ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ସଦା ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବେ । ଏହି ଆମ ଅନୁରୋଧ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବିପକ୍ଷରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ଉପରେ, ପିଣାକଧାରୀ ଶିବ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଗଣନାଥ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଗଣମୁଖ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେ ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ବନ୍ଦନା କରିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଅମ୍ବିକା ଗଜାନନ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ପାଶ ଧାରୀ, ହାତୀମୁଖ ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଲେ । ଏହି ମହା ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସିଦ୍ଧ, ଋଷି, ଦେବ, ଦେବତାମାନେ ଫୁଲ ଭର୍ଷା କରି, ଏକଦନ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ଲାଗି ଥକିଲେ ନାହିଁ; ଗଣେଶଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ଦେଲେ । ଏହି ଦିନ ଦୁଇ ଦେବତାଠୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶିଶୁରୂପ ଦେହୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯିଏ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ ଓ ଶୁଭତାର ଆଶ୍ରୟ ହେଲେ । ଅସ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପୋଶାକ ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଗଜାନନ ମହାଦେବଙ୍କ ପୁଅ, ନମ୍ରତାରେ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ନବଜାତ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ଭବା ନିଜେ ଗଜାନନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ । ନିଜ ମୃଦୁ ହାତରେ ଧରି, ଜଗତ ଗୁରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘିଲେ । ଭବା କହିଲେ, “ପୁଅ, ତୁମର ଅବତାର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠମାନେ ପାଇଁ ଦାନବ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ । ପୃଥିବୀରେ ଯଦି କୌଣସି ଯଜ୍ଞ ବିନା ଦକ୍ଷିଣା ହୁଏ, ସେହି ଯଜ୍ଞରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ ରୀତିରେ ଶିକ୍ଷା, ପାଠ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା, କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇବା ଉଚିତ । ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁ ନାରୀ-ପୁରୁଷ ଜାତି ଛାଡିଛନ୍ତି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବା ଉଚିତ ।” “ଏ ଵିନାୟକ, ଯେଉଁ ନାରୀ-ପୁରୁଷ ସଦା ତୁମେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମେ ସହ ସମତା ଅର୍ଜନ କରିବେ । ଗଣେଶ, ତୁମେ ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁ, ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏଠା ଓ ପରଲୋକରେ ରକ୍ଷା କର । ତିନି ଲୋକରେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ ।” “ମୋତେ, ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ପୂଜା କରିବେ, ଏ ଶିଶୁ, ଶିବ, ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । ବେଦ, ସ୍ମାର୍ତ୍ତ, ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଦି ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ପୂଜା ନକରି କରାଯାଏ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଶୁଭ ହେବା । ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦ୍ୱାରା ଗଜାନନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସମସ୍ତ ସଫଳତା ଅର୍ଜନ କରିବେ । ତୁମେ ପୂଜା ବିନା ଫୁଲ, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଦେବତା ଓ ତିନି ଲୋକର ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମେ ପାଇବେ ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ଵିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବେ । ଫଳ ଚାହିଁ ଯଦି କେହି ତୁମେ ପୂଜା ନକରନ୍ତି, ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ହରି, ମୁଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦେବେ ।” ତାପରେ ମହାଗଣପତି ବିଘ୍ନମାନଙ୍କ ଦଳ ସୃଷ୍ଟି କରି, ନିଜ ସଂଗୀତ ଦେଇ ପ୍ରଣାମ କରି ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରୁ ଲୋକମାନେ ଗଣନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଗଣେଶ୍ୱର ଦେବତାପକ୍ଷର ଧର୍ମରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦେଲେ । ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ହେଉଛି ମୁଁ ତୁମେ ଦେଲି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ପାଠ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଅର୍ଜନ କରିବେ । ଏବେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ନୃତ୍ୟ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, କି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଛି, କାରଣ ଏବେ ତୁମେ ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦାଦାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଶୁଣିଛ । ଦାରୁକ ନାମକ ଦାନବ, ଅସୁର ଜନ୍ମ, ତପସ୍ୟା କରି ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରି, ଦେବତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ଦାରୁକଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶାନ, କୁମାର, ଅପନି ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ଦାରୁକ ଯମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ‘ନାରୀହନ୍ତା’ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ; ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉମାପତି ସହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏକାଠି କରି କହିଲେ । ସମସ୍ତ ଦେବତା ଗ୍ରାଣ୍ଡସାୟର ନେତୃତ୍ୱରେ ବନ୍ଦନା କରି, ବ୍ରହ୍ମା ମହାଦେବଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ ବହୁ ଭାବେ ପ୍ରଣାମ କଲେ । “ଦାରୁକ ଦାନବ ଆଗରେ ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ହାରିଛୁ, ଏ ଭଗବାନ, ଦାରୁକ, ନାରୀହନ୍ତାକୁ ନାଶ କରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ,” ବୋଲି ବ୍ରହ୍ମା ଅନୁରୋଧ କଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଭଗବାନ, ଭାଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶ କରିଥିବା ଯିଏ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ହସିବା ଭଳି ଭାବରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏ ଶୁଭାଙ୍କ ମୁଖ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମେ ପାଖରେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ଦାରୁକ, ନାରୀହନ୍ତାକୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ।” ଏହି ଶୁଣି, ଦେବତାଙ୍କ ଶ୍ରୀମତୀ, ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ଭଗବାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଉଦ୍ଦିପିତ ହେଲେ ।