ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି ପ୍ରଣାମ କରିଲେ—“ଯିଏଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ତିନି ଗୁଣାତୀତ, ଯାଙ୍କର ପାଦ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ ସମାନ, ସେଠିକୁ ନମସ୍କାର। ତୀର୍ଥର ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଓ ଓଁକାର ସ୍ୱରୂପ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ଓଁର ତିନି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଉପରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ହଳଦିଆ, କଳା ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତେଜସ୍ୱୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ପଞ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ନିବିଡ଼, ପଞ୍ଚ ଅଣ୍ଡ ଠାରୁ ବାହାରେ ଅଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ କୁମାର ସ୍ୱରୂପ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ଆମ୍ବାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନିର୍ବିକଳ୍ପ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଆଦି, ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ, ଚେତନାରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ରୁଦ୍ର, ଜଳ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ରାତିର ଚରଣମାନେ ସହ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗଣ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି। ରୁଦ୍ର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଉଗ୍ର, ପ୍ରଜ୍ଞାନି, ମହାଦେବ, ପ୍ରକଟ ଶିବଙ୍କୁ ସଦା ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ଓ ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କରାଯାଏ। ମଖ, ମଦନ, ଯମ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଯେଉଁ ନାନା କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି, ତାହାକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଭକ୍ତିସହିତ ଯିଏ ପଢ଼ିବେ କିମ୍ବା ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଶୁଣିବେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭବ, ଆମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ପିଣାକଧାରୀ ମହାଦେବ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ହରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜା ଚକ୍ଷୁରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଭବଙ୍କ ନେକ୍ତର ସମ ଦୃଷ୍ଟି ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, “ଦେବତାମାନେ, ତୁମମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ,” ବୋଲି କହିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ଵର ପାଇଁ ଦେଖୁଛୁ। ଏହି ଦେବତାମାନେ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ବାଣୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଭୟ ଛାଡ଼ି କହିଲେ, ‘ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ବିନନ୍ତି କରନ୍ତି, ଦୁର୍ଜନମାନେ କରୁଥିବା କର୍ମର ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ତେଣୁ, ହେ ଭବ, ଶୁଭାଶୁଭ କାରଣ, ଆମ ବର ଏହି, ଦୁର୍ଜନମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣ କୃପା କରନ୍ତୁ।’” ଏହି ଶୁଣି, ପିଣାକଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ଗଣପତିଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଗଣପତି ଓ ଦେବତାମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଓ ଦୁଃଖ ନାଶକ। ଏବେ ଆମ୍ବିକା ଗଜାନନଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ, ଯିଏ ହସ୍ତୀମୁଖୀ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ପାଶଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ। ସେଇ ସମୟରେ ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷି, ଦେବଗଣ ଓ ଦେବତାମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ; ଏକଦନ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରମରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ଦୁହିଁଠାରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଶରୀରଧାରୀ ଶିଶୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯିଏ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ। ଅପୂର୍ବ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଗଜାନନ ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଓ ଆମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ କୁଣ୍ଡଳୀ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ନବଜାତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭବ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗଜାନନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ନିଜ ମୃଦୁ ହାତରେ ଧରି, ମହାଦେବ, ଜଗତ୍ ଗୁରୁ, ପୁତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। “ତୁମର ଅବତାର, ପୁତ୍ର, ଦାନବଦଳନ, ଦେବତା, ଦ୍ୱିଜ ଓ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ। ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ବିନା ଦକ୍ଷିଣା ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି, ସେଠି ତୁମେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କର। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ ରିତିରେ ଶିକ୍ଷା, ପାଠ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା କିମ୍ବା କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ନଶ୍ୱନ କର। ହେ ବିନାୟକ, ଯେଉଁ ପତିତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କର। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ସଦା ତୁମ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ ସମତା ଦିଅ। ହେ ଶିଶୁ ଗଣେଶ, ଯୁବା, ପ୍ରବୀଣ, ବୃଦ୍ଧ—ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କର। ତିନି ଲୋକରେ ସଦା, ତୁମେ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର, ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଉଚିତ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ, ନାରାୟଣ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବି ଯଦି କେହି ଯଜ୍ଞ କରେ, ତଥାପି ପ୍ରଥମେ ତୁମ ପୂଜା ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ବେଦିକ, ସ୍ମାର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଲୌକିକ କ୍ରିୟା ଯେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ତୁମ ପୂଜା ନାହିଁ, ସେଠି ମଙ୍ଗଳ ଅମଙ୍ଗଳରେ ପରିଣତ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ପାନାଦି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପୂଜା କରି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ। ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଛାଡ଼ି, ତିନି ଲୋକର ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟେ ତୁମକୁ କେଉଁଠି ବି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଓ ପୁରୁଷ ବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିବା ଯୋଗ୍ୟ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଫଳାଶୀ ପୁରୁଷ ତୁମକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ଅଜନ୍ମ, ହରି, ମୋ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦିଅ। ତାପରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଗଣପତି ବିଘ୍ନର ଗଣ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହ ବନ୍ଦନା କରି ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଗଣେଶ୍ୱର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଧର୍ମରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହିଭଳି ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ଯାହା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଭାଇ ଗଣେଶଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ, ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଯିଏ ଏହି କଥା ପଢ଼ିବେ, ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାଇବେ, ସେ ସୁଖୀ ହେବେ।