ବିଶ୍ୱସ୍ରଷ୍ଟା ମହାଦେବଙ୍କୁ ନନ୍ଦିନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିକର ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଭାବରେ ଦିବ୍ୟ ନଗରୀ କାଶୀକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଭବାନୀ, ଯାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଝଲମଲାଉଥିଲା, ସେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମହାଦେବ କହିଲେ, "ଏହି ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା କେବେ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ହେଲେ ମଧ୍ୟ କେବଳ କାଶୀରେ ହିଁ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। କିନ୍ତୁ, କାଶୀରେ ପାପ କଲେ ପିଶାଚ ଓ ନରକର ଯାତନା ମିଳେ, ତଥାପି ଏଠାରେ ହଜାର ହଜାର ପାପ କଲେ ମଧ୍ୟ, ପିଶାଚ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବା ଉତ୍ତମ। କିନ୍ତୁ, ସେଉଁଠି ତିନି ଲୋକର ଦେବତା ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା କାଶୀର ସମାନ ହେବା ପାଇଁ ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ଓଂକାରେଶ୍ୱର, ଚର୍ମଧାରୀ ଭଗବାନ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବେ ମହାଦେବ ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ସଂକ୍ଷେପରେ ଉପଦେଶ କରି, ଭଗବତୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଗଣନାଥମାନେ ଥିଲେ, ଏଠି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ଗଜମୁଖ ଭାବେ ବିନାୟକ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଅବତାର ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ତିଆରି କରିବା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ହେଉଛି—ଏହି କଥାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଏହିଯେ। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଗୁଣ ମୋତେ ତୁମର କୃପାରେ ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ମିଳିଛି, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—"ବିନାୟକ, ଗଣନାୟକ, କିପରି ହାଥୀମୁଣ୍ଡି ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ତାଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା?"—ଏହି କଥା ସୂତ ମୁନି, ଆପଣ ଏଠାରେ କହିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଏକଠା ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦାନବ, ଯାତୁଧାନ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ତମସ ଓ ରଜସ ଗୁଣର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକାରର ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଅବିରତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଆପଣା ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଦାଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ତିଆରି କରିବା ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ସଫଳତା ଅବିରତ ରହିବା ପାଇଁ, ନାରୀମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ପୁରୁଷମାନେ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ତୁମେ ବିଘ୍ନେଶ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ: "ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ପିଣାକଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିର୍ମଳ, ବିରିଞ୍ଚି ଓ କାର୍ଯ୍ୟଫଳଦାତା, ଶରୀରହୀନ ଓ ଦୃଢ଼ ଆକୃତିବାନ, ହରିର ଆକୃତି ହରଣକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶରୀରର ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତ ଚକ୍ରରେ ବିରାଜିତ, ସୃଷ୍ଟିର ଭେଦ ଜାଣିଥିବା, କାଳଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ରୁଦ୍ର, କାଳାଗ୍ନିର ଆକୃତି, ଧର୍ମ ଆଦି ଅଷ୍ଟମାର୍ଗର ଅଧିପତି, କଳି ସମ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ଓ କଳିର କାରଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କାଳକଣ୍ଠ, ପ୍ରଧାନ, ବାହନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅମ୍ବିକାପତି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ବୀଜ, ଶର୍ବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଖପର, ଦଣ୍ଡ, ପାଶ, ଖଡ଼ଗ, ଚର୍ମ, ଅଙ୍କୁଶଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେମାବତୀଶ୍ୱର, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଧଳିଆ, ଦେବତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପୀତଧଳିଆ, କୃଷ୍ଣମାର୍ଗବାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପଞ୍ଚମ, ପଞ୍ଚ ମହାୟଜ୍ଞ କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଫଳଦାତା, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ସର୍ପମାଳାଧାରୀ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରସ୍ୱରୂପ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଷୋଡଶ ଵଜ୍ର ସମ ମୁହଁ ଓ ଅଙ୍ଗ, ଅବିନାଶୀ ଆକୃତି, 'କ' ଆଦି ପଞ୍ଚ ମୁଦ୍ରାଧାରୀ, ଆରମ୍ଭର ହସ୍ତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଟ ଓ ତ ଆଦି ଚରଣ, ମୂଳ ଚରଣ, ଶରୀର ର ସପ୍ତ ଧାତୁଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତ, କ୍ରୋଧ ଓ କାମନା ନାଶକ, 'ଲ', 'ର', 'ଫ' ଧ୍ୱନି ସ୍ୱରୂପ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଚେତନାର ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ଧ୍ୱନି ଦାତା, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି; ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ତିନି ଗୁଣ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଚରଣ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ତୀର୍ଥତତ୍ତ୍ୱର ସାର, ସେଉଁଠାରେ ମଧ୍ୟ ଉପରେ, ଋକ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ଓ ଓଂକାର ସ୍ୱରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଓଂରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପୀତ, କୃଷ୍ଣ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପଞ୍ଚ ଅବସ୍ଥାରେ ନିର୍ମିତ, ପଞ୍ଚ ଅଣ୍ଡ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, କୁମାର ସ୍ୱରୂପ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମ୍ବାପତି, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ସୂକ୍ଷ୍ମମୂଳ ଆକୃତି, ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୁହିଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିଷ୍କାମ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ, ଚେତନାରେ ବିରାଜିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଯମ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ରୁଦ୍ର, ଜଳ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଶାଚର ଓ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହିତ ଚାରିଦିଗରେ ପୂଜିତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ମାର୍ଗରେ ସବୁଠାରେ ପୂଜିତ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଉଗ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମହାପ୍ରଭୁ, ପ୍ରକାଶମାନ ଶିବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମଖ, ମଦନ, ଯମ, ଅଗ୍ନି, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ହୋଇଥିବା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୟାକରି କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଯେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଆଦି ଦେବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଜେପ୍ତି ହୋଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର, ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।