ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଣାଯିବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା । ଏହା ପରେ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରାଯିଲା । ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ମାନବ ଜନମାନେ ହସିମୁଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶିବଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଦାନ କଲେ । ସେ ଏହା ସହିତ ମଧୁପର୍କ ଏବଂ ଏକ ଗାଈ ଦେଲେ, ଏବଂ ପୁନିଥରେ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଉଭୟେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । ଭୃଗୁ ଆଦି ସମସ୍ତ ଋଷି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଧୂଳି, ତିଳ ଏବଂ ଚିଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ବୃଷଧ୍ୱଜ ଶିବଙ୍କୁ ବିଦିପ୍ରକାର ପୂଜା କରି ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କ କଥାନୁସାରେ ଶିବ ନିଜରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରା ସହ ବିବାହ ବନ୍ଧନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଯେ କୌଣସି ଭଗ୍ନ ଅଥବା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବେ ଭବଙ୍କ ବିବାହ କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହାକୁ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଣେଶଙ୍କ କୃପା ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ଭବଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି । ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପଣ୍ଡିତମାନେ କହନ୍ତି, ସେଠି ଭବ ନିଜେ ବିରାଜ କରନ୍ତି । ଏହିପରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯଥାବିଧି ଉପାସନା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ବିବାହରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ିବା ଉଚିତ । ଏହି ସମଗ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭବବିବାହ କଥା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ । ବୃଷଧ୍ୱଜ ଶିବ ହିମାବନ୍ତଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ । ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣ, ନନ୍ଦି ଏବଂ ଦେବମାନେ ସହ ଏହି ମହାତେଜସ୍ବୀ ଦେବତା ଦିବ୍ୟ କାଶୀନଗରକୁ ଗଲେ । ଭବାନୀ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଅବିମୁକ୍ତ ରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ । ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ବିଷୟରେ କହିଲେ, "ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିସ୍ତାରରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ । ହେ ଦେବୀ, ଏଠି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ପାପୀମାନେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରେ ଏହିପରି ମହିମା ନାହିଁ । କାଶୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଠାରେ କୃତ ପାପ କେବଳ ଏଠିରେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ । କାଶୀରେ କୃତ ପାପ ପିଶାଚ ଓ ନରକରେ ନେଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠି ହଜାର ହଜାର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପିଶାଚ ହେବା ଉତ୍ତମ । ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ମଧ୍ୟ କାଶୀ ସହିତ ତୁଳନା ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏଠି ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ ବସିଥାନ୍ତି । ଯେଉଁଠି ଓଂକାରେଶ୍ୱର, ଚର୍ମଧାରୀ ଭଗବାନ ବସିଥାନ୍ତି, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ ।" ଏପରି କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା କଥା କହି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଇଲେ । ଏହିଠାରେ ଗଣନାୟକମାନେ ରହିଗଲେ, ଏଠି ଭଗବାନ ଏକ ନୂତନ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଗଜମୁଖ ବିନାୟକ । ଏହି ଜନ୍ମ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ନିବାରଣ ପାଇଁ ହେଲା । ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି । ଯାହା କି ତୁମ ଦୟାରେ ମୋତେ ଜଣାପଡ଼ିଛି, ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ । ଏଠି, ବୈଶ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଚାରିଲେ, "ବିନାୟକ, ଗଣନାୟକ କିପରି ହାତୀମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ସେମାନଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ କିପରି ହେଲା? ସୂତ, ଏଠାରେ ଆମକୁ କହ ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ । ତାମସିକ ଏବଂ ରାଜସିକ ଭାବରେ ଅସୁର, ଯାତୁଧାନ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଥିଲେ । ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଅବିରତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜି, ଆପଣମାନେ ଚାହିଁଥିବା ବର ଲାଭ କଲେ । ଏହିପରି, ଦେବମାନେ ଭାବିଲେ—"ଆମର ସଦା ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ; କିନ୍ତୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ତିଆରି କରିବା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ନିରବିଘ୍ନ ଲାଭ ପାଇବା ପାଇଁ—" "ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଆପଣମାନେ ବିଘ୍ନେଶ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ ।" ଏପରି ଆଲୋଚନା କରି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ପିଣାକଧାରୀ ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଦୋଷହୀନ, ବିରିଞ୍ଚି, ଦେବୀଙ୍କୁ କର୍ମଫଳ ଦେଇଥିବା, ଶରୀରହୀନ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣକାରୀ, ହରିଙ୍କ ରୂପ ହରଣକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।" "ଶରୀରର ମୁଳ କ୍ଷିରମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ସୃଷ୍ଟି ଭେଦ ବିଚ୍ଛେଦକାରୀ, ସମୟ ଶକ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।" "ରୁଦ୍ର ରୂପୀ, କାଳାଗ୍ନି, ଧର୍ମ ଆଦି ଅଷ୍ଟମାର୍ଗ ଧାରଣକାରୀ, କାଳୀ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଶରୀର, କାଳୀର କାରଣ, କାଳକଣ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାନ, ଉତ୍ତମ, ଅମ୍ବିକାପତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣପତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀଜ, ଶର୍ବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଖପର, ଦଣ୍ଡ, ପାଶ, ଖଡ଼ଗ, ଚର୍ମ, ଅଙ୍କୁଶଧାରୀ, ହେମାବତୀ ନାଥ, ସୁବର୍ଣ୍ଣଧବଳ, ପୀତଧବଳ, ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା, କୃଷ୍ଣମାର୍ଗଧାରୀ, ପଞ୍ଚମ, ପଞ୍ଚମହାଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଫଳଦାନ କରିଥିବା, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ସର୍ପମାଳାଧାରୀ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ରୂପୀ, ପଞ୍ଚମୂର୍ତ୍ତିପୂଜିତ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟି, ପରାତ୍ପର, ଷୋଡଶବଜ୍ରସମାନ ମୁଖ ଓ ଅଙ୍ଗଧାରୀ, ଅବିନାଶୀ, କାରମୂଳ ହସ୍ତଧାରୀ, ହସ୍ତମୂଳରୂପୀ, ଟ ଓ ତ ଆଦି ପଦଧାରୀ, ଶରୀରର ସପ୍ତ ଧାତୁଧାରୀ, ଶାନ୍ତସ୍ୱଭାବ, କ୍ରୋଧ ଓ କାମ ନାଶକ, ଲ, ର, ଫ ଧ୍ୱନି ରୂପୀ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ନାଦକାରୀ, ଭୂକୁଟି ଶେଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖନ୍ତି ସେହି ପରା ତେଜସ୍ୱୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।" ଏହିପରି ଦେବମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।