ଏହିପରି କଥା କହି ସମସ୍ତେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ଓ ଲୋମ ଖଡ଼ି ହେଲା। ତା’ପରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରି ସେଇ ପବିତ୍ର କ୍ଷଣକୁ ଶୁଭ କଲେ। ଦେବଦୁନିଆର ଡ଼଼ମ୍ରୁ ଧ୍ୱନିତି ହେଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ସାକାର ବେଦମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କର ମାଧ୍ୟମ, ଉମାଙ୍କର ପତି ମହାଦେବ, ହିମବନ୍ତଙ୍କର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଆ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଶରୀରକୁ ଅପାର ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ ନିର୍କ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବର ଦେଉଛି।” ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ହରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବଢ଼ୁ, ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ।” ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ ତାଙ୍କୁ ‘ବ୍ରହ୍ମା’ ନାମ ଦିଆଗଲା। ତା’ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବି, ଏବଂ ଆଚାର୍ୟ ଭୂମିକାରେ ରହିବି। ଯଦି ଆପଣ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠିତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଏବେ କରିବି।” ତେବେ ଦେବେଶ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କର।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।” ଏହିପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ପିତାମହ, ଆନନ୍ଦରେ ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ଦେବୀ ଓ ଦେବଙ୍କ ହାତ ଜୋଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ଦେବ ସ୍ୱୟଂ ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବେଦମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏବଂ ବିଧିବତ୍ ରୀତିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିକୁ ଲାଉ ଓ ଲାଉ ଭାଜା ଧାନ ଆହୁତି ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଆନିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରାଗଲା, ତା’ପରେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରାଗଲା। ଏହିପରି ହାତ ଛାଡ଼ିଦେବା ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମାନବ ଓ ଦେବଗଣ ମନେ ମନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ଉମାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆଚମନୀୟ ଜଳ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମଧୁପର୍କ ଓ ଗାଈ ଦାନ କରି, ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଉପସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଭୃଗୁ ଆଦି ସମସ୍ତ ଋଷି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ତିଳ, ଭାଜା ଧାନ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଶିବ, ଦେବତାଙ୍କ କଥାଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ନିଜ ଅନ୍ତରେ ଧାରଣ କରି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ହେଲା। ଯେଉଁ ଜଣେ ଭବଙ୍କ ବିବାହ କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୁଚି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଣେଶଙ୍କ କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଓ ଭବଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପଣ୍ଡିତମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେଠି ଭବ ସ୍ୱୟଂ ବସିଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିବାହ କଥା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ବିବାହରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହି ସାର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିବାହ କଥା ପ୍ରଚାର କରିବା ଦ୍ୱାରା, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବ ହିମବନ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ପରେ ନନ୍ଦି ଓ ଦେବଗଣ ସହିତ ଶିବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ଦିବ୍ୟ କାଶୀନଗରକୁ ଗଲେ। ଭବାନୀ ଆନନ୍ଦ ମୁଖେ ଅବିମୁକ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତେବେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ବିଷୟରେ କହିଲେ, “ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି; ଅନ୍ୟଠାରେ କେବଳ କାଶୀରେ ହିଁ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। କାଶୀରେ କୃତ ପାପ ପିଶାଚ ଓ ନରକରେ ନେଇଯାଏ; ତଥାପି ଏଠାରେ ହଜାର ପାପ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ପିଶାଚ ହେବା ଉଚିତ, ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା ମଧ୍ୟ କାଶୀ ସହିତ ତୁଳନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେଠି ତ୍ରିଭୁବନେଶ୍ୱର ଓ ବ୍ୟାପ୍ତିଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ବସିଥାନ୍ତି। ଓଂକାରେଶ୍ୱର, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।” ଏପରି କିଛି କଥା କହି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଦେବ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଇଲେ, ଗଣପତିମାନେ ଅଲଗା ହେବା ସହିତ, ଏଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶିବ ଗଜମୁଖ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ଦେବଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥାର ମୂଳାର୍ଥ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି। ମୁଁ ଯେଉଁସବୁ କଥା ଶୁଣିଛି, ତୁମର କୃପାରେ ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଗଥା ମୋତେ ଜଣାପଡ଼ିଛି। ଏଠାରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା, “ବିନାୟକ, ଗଣପତି, କିପରି ହାଥୀମୁହଁ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ତାଙ୍କର ଏହି ତେଜସ୍ବିତା କିପରି ଆସିଲା? ସୂତ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଏଠାରେ କହିବା ଉଚିତ।” ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଏକାଠି ହେଲେ, ଏବଂ ଅଧର୍ମୀ ଦାନବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତା’ପରେ ଅସୁର, ଯାତୁଧାନ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତମୋଗୁଣୀ, ରଜୋଗୁଣୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ମହେଶ୍ଵର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କୁ ଅବିରତ ହୋମ ଓ ଦାନ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଵର ପାଇଥିଲେ। ଏପରି, “ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆମର ଜୟ ସଦା ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଫଳତା ନିରବିଘ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଓ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ତୁମେ ବିଘ୍ନେଶ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ,” ବୋଲି ଦେବତାମାନେ ଆଲୋଚନା କଲେ। ତେବେ ସମସ୍ତେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି କହିଲେ, “ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ପିଣାକଧାରୀ, ଅପରାଧ ଶୂନ୍ୟ, ବିରିଞ୍ଚି, କାର୍ମଫଳଦାତା, ଅନଙ୍ଗ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ରୂପଧାରୀ, ହରିଙ୍କ ରୂପ ହରଣ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।