ପର୍ବତର କନ୍ୟା, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ନାନା ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ। ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଭିନ୍ନ କିନ୍ନର—ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବାଦ୍ୟକାରମାନେ ଶ୍ରୀପର୍ବତତନୟାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଏକ ଧଳା ଛତା, ମଣିର ରଶ୍ମିରେ ମିଶିଥିବା, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ମାଲିନୀ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମାଳା ଧରିଥିଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ଦେବୀମାନେ ଚାମର ନେଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଜୟା ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷର ମାଳା ଧରି ଦଢ଼ିଥିଲେ, ବିଜୟା ପଙ୍ଖା ଧରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ମାଳା ଧରି ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ଖେଳର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପୂଜ୍ୟ ଭବ ତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ଶୁଇଁ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, 'ଏହିଠାରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ। ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଉଠାଇ ବଜ୍ର ଧରିଲେ। ତାଙ୍କର ଉଠାଇଥିବା ହସ୍ତ ଶିଶୁ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ହସ୍ତ ଚଳାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିକ୍ଷେପ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯମ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ବା ତଳୱାର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ନିରୃତି, ବରୁଣ, ସମୀରା, ସୋମ, ଧନେଶ, ଇଶାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ରୁଦ୍ରମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିଲେ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଗଦା, ବସୁମାନେ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକାକ୍ଷଣିକ ଭାବରେ ଶିଶୁ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧିତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ବି ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନାଡ଼ି ଚକ୍ର ଉଠାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ଦେବ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଚଳନକୁ ଅବରୋଧ କରିଦେଲେ; ସେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହସ୍ତ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୂଷଣ ଦାନ୍ତ କଢ଼ି ଶିଶୁ ଦେବକୁ ଦେଖି ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ; ଶିଵଙ୍କ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଝଡ଼ିଯାଇଲା। ଏହିପରି ଶିଶୁ ଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତେଜ, ପ୍ରଭାବକୁ ଅବରୋଧ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଚଳିତ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଏବଂ ଉମାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେବତାଧିପତିଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଠି ଶିଵଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୁଦ୍ଧି, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଅହଂକାର, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦକ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତା। ପୂର୍ବେ ଆପଣଙ୍କ ଡାହାଣ ହସ୍ତରୁ ମୋତେ, ଏବଂ ବାମ ହସ୍ତରୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକୃତି ଦେବୀ ଆପଣଙ୍କ ସୃଜନଶକ୍ତି, ତିନି ଆପଣଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଭାବେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ। ହେ ମହାଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ କୃପାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଏହି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହରାଇଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାରେ ଫେରାଇଦିଅନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏହା ସୂଚନା କଲେ, ଏବଂ ଅବରୋଧିତ ଦେବମାନେ ବିଷୟରେ କହିଲେ। “ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୁହଁ ହରାଇଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ଦେବଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ନାରାୟଣ, ଏବଂ ରୁଷିମାନେ ସହିତ ଆପଣମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ମୋ ସହିତ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତି ହିମାବନ୍ତ ତନୟାଙ୍କ ସହିତ, ଦେବତାଧିପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଉପଦେଶରେ, ଅବରୋଧିତ ଦେବମାନେ ମନରେ ଦେବତାଧିପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ନାରାୟଣ ସହିତ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପରେ ଖୁସି ହୋଇ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପୁନଃ ଦେଇଲେ। ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଦେବତାଧିପତି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅବରୋଧ କଲେ। ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ସାଧ୍ୟ, ନାରାୟଣ, ଯମ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅଭିଲାଷା କଲେ। ଦେବତାଧିପତି ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଦର୍ଶନ ଶକ୍ତି ଦାନ କଲେ। ଶର୍ବ, ଜଳର ନାଥ, ଭବାନୀ ଏବଂ ଚଳାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗି ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଭବାନୀ, ହିମାବନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନମସ୍କାର କଲେ। ମୁନିମାନେ, ଶିବଗଣର ନେତାମାନେ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନମାନେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ଆକାଶବାସୀ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଲାଗିଲା, ମୁନିମାନେ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ମା ପାର୍ବତୀ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ, ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଦେବଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ରଖି, “ଅତି ଉତ୍ତମ, ଅତି ଉତ୍ତମ” ବୋଲି କହି ପୂଜା କଲେ। ଦେବୀ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ ଭୂମିକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।