ଦେବୀ, ଦିବ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଧାମ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜିତ ହେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଖେଳ କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ସେଠାକୁ ଆସିବେ—ଏହି ଭାବେ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ନିଜେ ମୃଦୁ ରୂପ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେବେ ବୋଲି କହି, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏପରେ, ଦେବତା ନିଜ ଇଛିତ ଦିବ୍ୟପୁରୀକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପିତା ମେନା ଏବଂ ହିମବନ୍ତ, ପର୍ବତ ରାଜା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଘ୍ରାଣ ଏବଂ ସମ୍ମାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସତ୍ୟ ଅଜ୍ଞାତ ରହିଗଲା ଯେ ଦେବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ମାୟାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ ଘୋଷିତ ହେଲା। ତାପରେ, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ (ଜନାର୍ଦନ) ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭାଗ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଆର୍ୟମାନ, ବିବସ୍ୱାନ, ଯମ ଏବଂ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବାୟୁ, ସୋମ, ଈଶାନ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗରୁଡ ଓ ଅନେକ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଏହି ସ୍ୱୟଂବରରେ ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ନାଗ, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ପର୍ବତ, ଯଜ୍ଞ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରହ, ତିରିଶି ତିନି ଦେବତା, ତିନି ଶତ ଦେବତା, ତିନି ହଜାର ଦେବତା ଏବଂ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଏହି ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ପର୍ବତର ଝିଅ ଦେବୀ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ନୃତ୍ୟରତ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଭିନ୍ନ କିନ୍ନର ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଗାୟକମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ; ଏକ ଶ୍ୱେତ ଛତ୍ର, ରତ୍ନର ରେଖାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ମାଳିନୀ ଦେବୀ ପାଇଁ ମାଳା ଧରିଥିଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଚାମର ଧରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଜୟା ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷର ଫଳରୁ ଜନ୍ମିତ ମାଳା ଧରିଥିଲେ, ବିଜୟା ପଙ୍ଖା ଧରି ଦେବୀ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଦେବୀ ଦେବସଭାରେ ମାଳା ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ତାହା ସମୟରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ଖେଳକୁ ଶିଶୁରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପୂଜ୍ୟ ଭବ ଦେବୀଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇ ରହିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—"ଏହି କିଏ?" ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏବଂ ବୃତ୍ରାସୁର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବଜ୍ର ଉଠାଇଲେ। ସେ ବଜ୍ର ନେଇ ଆଗକୁ ବଢିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବାଦିଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହାତ ବନ୍ଧି ଦିଆଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ହାତ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯମ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଓ ଖଡ଼ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ନିରୃତି, ବରୁଣ ନାଗପାଶ ଓ ସମୀର ତାଙ୍କ ପତାକା ଧରି ଅଚଳ ହେଇ ରହିଲେ। ସୋମ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ, ଧନେଶ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ଈଶାନ ତୀବ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଲେ। ରୁଦ୍ରମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଗଦା, ବସୁମାନେ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଏକି ବନ୍ଧିତ ହୋଇଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଚଳ କରିଦେଲେ, ତିନି ଚକ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହାତ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୂଷଣ କ୍ରୋଧରେ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ପଡ଼ିଗଲା। ଶିଶୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତେଜ, ପ୍ରଭା ମଧ୍ୟ ନିରୋଧ କଲେ। ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧେ ଭରିଥିବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଚଳିତ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଉମାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଭଲି ଚମକିଉଠି ଉଠିବା ସହିତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୁଦ୍ଧି, ଆପଣ ହିଁ ଅହଂକାର, ଆପଣ ହିଁ ସମସ୍ତ ଚେତନା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆରମ୍ଭକର୍ତ୍ତା। ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରୁ ମୁଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ବାମ ହାତରୁ ନାରାୟଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀ ପ୍ରକୃତି ନିତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ସଂଗିନୀ ରୂପେ ସେ ଜଗତର କାରଣ।" "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଏହି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଦୟା କରି ସେମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ହେଉନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ବଡ଼ଦେବ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ବନ୍ଧନ ବିଷୟରେ କହିଲେ—"ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।" "ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏବଂ ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ। ମୋ ସହିତ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରକୃତି ପର୍ବତର କନ୍ୟା ସହିତ, ସମସ୍ତେ ଦେବତାମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ମାନି, ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ନାରାୟଣ ମନରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପରେ ଖୁସି ହୋଇ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ଏକ ମହାଦୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଭାବରେ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।