ସ୍ୱୟଂ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କ ସହ ମହାମୁନି ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ହେମାଚଳ କନ୍ୟା ମହାଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ତପୋବନକୁ ଆସିଲେ। ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ତାର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ସ୍ୱରୂପ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପାର୍ବତୀ, ପର୍ବତ ରାଜନୀ, ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏମିତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କ୍ଳିଶ୍ଟ କରୁଛ? ମା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଛ। ଭବ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଦେବତାମାନେ ସେବକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ତୁମକୁ ବରଣ କରିବେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛ, ଓ ତାଙ୍କ ବିନା ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ସେ ତୁମରେ ପତି ହେବେ।” ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାପରେ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ପରମେଶ୍ୱର ଦ୍ୱିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦୟା କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଜ ରୂପରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନି, ପାର୍ବତୀ ନନ୍ଦି ଧ୍ୱଜୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ବରଦାତା ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଆସିଥିବାକୁ ପାର୍ବତୀ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଭଗବାନ୍ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ହସି, ପର୍ବତର ମହାନ୍ ଆତ୍ମାର କୁଳଧର୍ମ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବସୁନ୍ଦରୀ, ପୁଣ୍ୟଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳ ନିମିତ୍ତେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ତୁମର ସ୍ୱୟଂବରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ। ମୃଦୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁଁ ତୁମ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେବି।” ଏପରି କହି, ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ଏପରେ, ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱେଚ୍ଛିତ ଦିବ୍ୟ ପୁରୀକୁ ଚଲିଗଲେ ଓ ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମେନା ଓ ହିମାଚଳ ପ୍ରମୋଦିତ ହେଲେ। ପିତା ହିମାଚଳ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବାହୁଡିଆ କଲେ, ଘ୍ରାଣ କଲେ ଓ ସମ୍ମାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପାର୍ବତୀ ମୋହିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ଉତ୍ସବର ଘୋଷଣା ହେଲା। ଏହି ସ୍ୱୟଂବରକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜନାର୍ଦନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭାଗ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଆର୍ୟମାନ୍, ବିବସ୍ବାନ୍, ଯମ ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ବାୟୁ, ସୋମ, ଈଶାନ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଋଷି, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ବାରୋଟି ଆଦିତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଦାଇତ୍ୟ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ନାଗ, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କାଳ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ନାଗ, ସମସ୍ତ ପର୍ବତ, ଯଜ୍ଞ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ, ତିରିଶି ତିନି ଦେବତା ଓ ତିନି ଥର ତିନି ଶତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ତିନି ଥର ତିନି ହଜାର ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ପାର୍ବତୀ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ। ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଅଳଙ୍କାରଧାରୀ ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଭିନ୍ନ କିନ୍ନର ଘେରି ରହିଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ ଗାୟକମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ; ଏକ ଧଳା ଛତା, ରତ୍ନର ରେଖାରେ ଚମକୁଥିଲା। ମାଳିନୀ ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ମାଳା ଧରିଥିଲେ; ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଚାମର ନେଇ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଜୟା ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷର ମାଳା ଧରିଥିଲେ, ବିଜୟା ପଖା ଧରି, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟେ ଉଭୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏପରି ଦେବସଭାରେ, ଦେବୀ ମାଳା ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାବେଳେ, ନନ୍ଦିଧ୍ୱଜୀ ମହାଦେବ ଖେଳ କରିବାକୁ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଶ୍ରୀଭବ ଦେବୀଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଥିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଶିଶୁ କିଏ?” ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଭୃତ୍ରସୂଦନ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଭୁଜକୁ ଉଠାଇ ବଜ୍ର ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଭୁଜ ଶିଶୁ ଦିଗରେ ଆଗେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବାଦିଦେବ ଶିଶୁ ରୂପେ ଖେଳ କରି, ତାକୁ ବନ୍ଧି ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଫେଙ୍କିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭୁଜ ହଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଚାଳନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯମ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ କିମ୍ବା ତଳୱାର ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ନିରୃତି, ବରୁଣ ତାଙ୍କ ପାଶ, ସମୀର ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜ, ସୋମ ତାଙ୍କ ଗଦା, ଧନେଶ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ, ଈଶାନ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ରୁଦ୍ରମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମୁଷଳ, ବସୁମାନେ ଗଦା ଧରି ରହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏକକ୍ଷଣରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ମସ୍ତକକୁ ଅଚଳ କରିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେ ଚକ୍ର ଫେଙ୍କିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭୁଜ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୂଷଣ ଦାନ୍ତ ମଜି ଶିଶୁ ଦିଗରେ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶଂଭୁଙ୍କ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଖସିଗଲା। ମହାବଳୀ ମହାଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଓ ପ୍ରଭାବକୁ ବନ୍ଧି ଦେଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ, ଶଂକରଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ ଓ ଉମାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚିହ୍ନାର୍ଥ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶଂଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଓ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୁଦ୍ଧି; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଅହଂକାର; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ତାଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆରମ୍ଭକର୍ତ୍ତା ଆପଣ, ହେ ଦେବେଶ!” ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଚକିତ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ହେଲେ।