ଏହି ସମୟରେ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନମ୍ର ଭାବେ ନମନ କରି, ଶାନ୍ତିର ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହେ ଭଦ୍ର, ରୋଷ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି। ଦୟା କର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, କେବଳ ତାହାମାନେ ନୁହେଁ, ଯେଉଁମାନେ କେଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ। ହେ ଧୃତିଶାଳୀ, ଦୟା କର।” ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଭଦ୍ରଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା। କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଶାନ୍ତି ଫେରିଲା। ଭଗବାନ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ ଶର୍ବ, ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନୁରୋଧ ପାଇଲେ। ତାପରେ, ସେଇ ଭଗବାନ ପୂର୍ବବତ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲେ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମହାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ସହିତ। ଏହିପରି, ମହାପ୍ରଭୁ ଡକ୍ଷ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ବାଗୀଶୀଙ୍କ ଓ ଦେବୀମାନଙ୍କ ନାକର ଟିପ୍ ପୁନଃ ଦେଇଦେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ମୁଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ। ମହାଭବ ତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ ଏକ ମୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ, ଡକ୍ଷ ପୁନଃ ଚେତନା ଲାଭ କରି, ହାତ ଜୋଡି ଉଠିଲେ। ଡକ୍ଷ ତାପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଶୁଦ୍ଧକର୍ମା ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଗଣମାନଙ୍କ ଅଧିପତ୍ୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପୁନି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଋଷି ମଧ୍ୟ, ହସ୍ତୀରୁ ଜନ୍ମିତ ଯିଏ, ସେଉଁଥିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସମସ୍ତେ ନୀଳକଣ୍ଠ, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଭବ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ କୃପା କରି, ତାପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା, “କିପରି ଶୁଭାନ୍ୱିତା ସତୀ, ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ କିପରି ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଲେ?” ସତୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମେନାଙ୍କ ଦେହ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାପରେ ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ, ଶୁଭାନ୍ୱିତା ହିମବତୀ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନେ ମିଶି ତପସ୍ୟା କଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷି ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାରିପାଖରୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏଠାରେ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଅପର୍ଣ୍ଣା, ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଏକପର୍ଣ୍ଣା, ତୃତୀୟ ଭଉଣୀ ଭୂଷଣା ମୁଖା ଓ ଏକପାଟଳା ବେଳେ। ମହାଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଭୂତପତି, ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାରକ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାରାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଦିତିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସନ୍ତାନ। ତାଙ୍କ ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ—ତାରକାକ୍ଷ, ମହାଦାନବ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଓ କମଳାକ୍ଷ, ପ୍ରବଳ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାରା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାରେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସେଇ ତାରା, ମହାଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସର୍ବଚରାଚର ତିନି ଲୋକ ଜୟ କଲେ, ପୂର୍ବରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏହା ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଦିନ ରାତି ଚାଲିଲା। ତାରା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରଥ ସହିତ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ବିଷ୍ଣୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ, ପଳାଇଗଲେ। ତାରା, ପିତାମହଙ୍କଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଧିପତି ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମୁଖ ଦେବତାମାନେ ହାରିଗଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ମାୟାରେ ବନ୍ଧିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାରାଙ୍କ ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୀତ ହୋଇ, କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି କିମ୍ବା ଆଶ୍ରୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଅମରମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଅମରମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ଥିତ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ— “ଏ ମହାନ୍ୟ, ତାରାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାରା, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଆମକୁ ଗୋପାଳକ ଗୋ-ଶିଶୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହଁମୁହଁ ହେଲା। ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ, ଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୃହସ୍ପତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଗୃହହୀନ ପକ୍ଷୀମାନେ ପିଞ୍ଜରାରେ ଯେପରି ହେଉଛୁ। ଏ ଅଙ୍ଗିରସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମର ଅପରାଜେୟ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହେଉନାହିଁ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କୁ ହତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ହାରିଗଲେ, ଆମେ କିପରି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବୁ?” ଏପରି ଶକ୍ରଙ୍କ କଥାରେ, ଜୀବ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେ ଓ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କଥା ହେଲା। ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ପିତାମହ କୃପାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖ ଜାଣିଛି, ଦେବମାନେ; ଏବେ ଶୁଣ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦେହରୁ ଜନ୍ମିତ ଦେବୀ ସତୀ, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି—ଉମା ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ। ଏଠାରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମହାଚିତ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ ହେଲା; ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ସଂଯୋଗରେ, ଶକ୍ତିଧର ମହାବଳୀ ସ୍କନ୍ଦ ଜନ୍ମିଲେ। ସେ ଛଅ ମୁଣ୍ଡ, ବାରଟି ହାତ, ସେନାପତି, ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିତ, ସ୍ୱାହାଙ୍କ ପୁତ୍ର, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର, ଶରପୁଣ୍ଡରେ ଜନ୍ମିତ।