ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଅଦମ୍ୟ ଶୂର ବୀରଭଦ୍ର ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଅଟକେଇ ଦେଲେ, ଚକ୍ର ଚଳିଲା ନାହିଁ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏହାରେ ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଲେ, ପର୍ବତର ଶିଖର ଭଳି ଦୃଢ଼। ତାପରେ, ଭଗବାନଙ୍କର ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟ ତିନିଠା ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଶାର୍ଙ୍ଗର ପ୍ରଭାବରେ ଭଗବାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଇ ପବନର ଚାପରେ ପାତାଳରେ ପଡ଼ିଗଲା, ପିନାକୀନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏହା ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଣ୍ଡ ଏହାର ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯଜ୍ଞା ବେଦି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଯଜ୍ଞା ଶ୍ତମ୍ଭ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦ୍ବାର ଚୁଇଁଯାଇଗଲା। ମହାଶାଳ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଦେଖି, ଯଜ୍ଞା ଏହି ଦେଖି ମৃଗ ରୂପେ ଆକାଶକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ବୀରଭଦ୍ର ଏହାକୁ ଧରି, ଡକ୍ଷକୁ ମୁଣ୍ଡହୀନ କରିଦେଲେ; ପ୍ରଜାପତି ଧର୍ମ ଓ କଶ୍ୟପ ଗୁରୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶୂର ବୀରଭଦ୍ର ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଅଙ୍ଗିରସ ଓ କୃଷ୍ଣାଶ୍ୱ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପା ଦେଇ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଏହାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଦେଲେ। ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର ନାକ ତଳ ଓ ଦେବମାତାଙ୍କର ନାକ ତଳ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିରେ ଶ୍ମଶାନ ମଧ୍ୟରେ ଭବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଦଢ଼ା ହୋଇ ରହିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ବନ୍ଦନା କରି କହିଲେ, “ଭଦ୍ର, ଏଠାରେ ରୋଷ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଦୟା କର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, କେଶଜ ଜନ୍ମାମାନେ ସମେତ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବୀରଭଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲେ। କ୍ରମେ ଶାନ୍ତି ଫେରିଲା; ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦଢ଼ା ହୋଇ ରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ଏହି ମୃତ ଦେହମାନେ ଆଗରୁ ଯେପରି, ପୁନଃ ସଜାଇଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଦେଇଦେଲେ। ଡକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଦେବମାତାଙ୍କୁ ନାକ ତଳ ପୁନଃ ଦେଇଦେଲେ। ମୃତମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଦେଇ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ନୂତନ ମୁହଁ ଦେଇଦେଲେ; ଡକ୍ଷ ଜ୍ଞାନ ଫେରି ହାତ ଜୋଡି ଉଠିଲେ। ଶଂକର ଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ; ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଗଣମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ। ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ଗଜଜନ୍ମା ଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ନୀଳକଣ୍ଠ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ; ଭବ ଦେବ ଦେବମାନେ ଉପରେ କୃପା କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: ହିମବତଙ୍କର ଶୁଭ ଜନ୍ମା ଶତୀ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଓ କିପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନାତ୍ରୀ ଭାବରେ ପାଇଲେ? ମେନାଙ୍କର ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରି ଶତୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ହିମବତଙ୍କର ଜନ୍ମା ହେଲେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା। ପର୍ବତ ଦେବ ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁ କ୍ରିୟା କରିଦେଲେ; ଶତୀ ଏକାଦଶ ବର୍ଷରେ ଏହି ଶୁଭ ଜନ୍ମା ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଏକପର୍ଣ୍ଣା, ଅପର୍ଣ୍ଣା, ଭଲ ମୁହଁ ଥିବା ବରାରୋହା ଓ ଏକପାଟଲା ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହି ଦେବୀମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ଦେବୀମାନେଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଆସି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାରେ, ମହାଦେବ ଭଗବାନ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହରେ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାରକ ନାମର ଦୈତ୍ୟ, ଦିତିର ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର, ତାରାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ତାରକାକ୍ଷ, ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ଓ କମଳାକ୍ଷ ତିନିପୁତ୍ର ଥିଲେ। ତାରା ଏହି ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପାଇଥିଲେ। ତାରା ତିନି ଲୋକରେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୂର୍ବରୁ ଜିତିଥିଲେ। ତାରା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଦିନ ରାତି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତାରା ତାଙ୍କର ରଥ ସହ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ସହ ତାଳି ଦେଲେ। ତାରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଶକ୍ତି ପାଇ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ହେଲେ। ତାରା ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହ ଜିତି, ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅଟକେଇ ଦେଲେ। ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ତାରାଙ୍କ ଭୟରେ ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, କୌଣସି ଶାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଦେବମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, “ପୂଜ୍ୟ, ତାରାଙ୍କର ପୁତ୍ର ତାରକ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗୋଉର ଛାନ୍ଦା ଭଳି ଆକ୍ରମଣ କରିଛି।” ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାମାନେ ଏକ ତପସ୍ୟା, ଏକ ଯୁଦ୍ଧ, ଏକ ଦୟା, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଏକ ଶାନ୍ତିର କଥା ଅଟୁଟ ପରମ୍ପରାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି।