ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଯମର ଦଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଈଶାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ପ୍ରହାର କରି ଭୂମିକଳା କରିଦେଲେ। ଏହିପରି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସହଜରେ ତେଇତିନି ଦେବତା, ତିନିଶଏ ଦେବତା ଏବଂ ତିନିହଜାର ଦେବତାଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଏକ ଚେଷ୍ଟାରେ ବଧ କରିଦେଲେ। ସେ ତିନିଜଣ ଦେବତା-ନାୟକ, ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବଧ ହେଲେ। ପୁନି, ପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ର ତଳୱାର, ମୁଠି ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଚକ୍ର ଉଠାଇ ରୋଷାନ୍ୱିତ ହେଲେ। ମାଧବ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ କେଶଉଠୁ ହେବା ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଭୟାନକ ଆକୃତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଗଦାରେ ମୁଣ୍ଡିରେ ପ୍ରହାର କରିଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟାରେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରହାର କଲେ। ଏହାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ; ପରେ ଉଠି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ରୋଷରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୃଢ ଭାବେ ଦଢି ରହିଲେ; ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭୟହୀନ ଜଣେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ; ଏହି ଚକ୍ର ଚଳିଲା ନାହିଁ, ସେ ଏକ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଅଚଳ ହୋଇ ଦଢି ରହିଲେ। ପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଧନୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ତିନି ଠାରେ ଭଙ୍ଗ ହେଲା; ଶାର୍ଙ୍ଗ ର ଶିଖର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡି ଛିନ୍ନ ହେଲା। ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମୁଣ୍ଡି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପାଟାଳକୁ ଗଲା, ପିଣାକୀ ଯାହା ପ୍ରାଣ ଦାତା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହା ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯାହାର ବେଦୀ ଭଙ୍ଗ, ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ଦ୍ୱାର ଭୂମିକଳା। ମହାମଣ୍ଡପ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠି ଦେଖି, ଯଜ୍ଞ ମୃଗ ଆକୃତିରେ ଆକାଶକୁ ପଳାଇଗଲା। ବୀରଭଦ୍ର ତାକୁ ଧରି ମୁଣ୍ଡହୀନ କରିଦେଲେ; ପଛରେ ସେ ପ୍ରଜାପତି ଧର୍ମ ଓ ବିଶ୍ୱର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଶୂରବୀର ଅରିଷ୍ଟନେମି, ପୁତ୍ରସମୃଦ୍ଧି ର ଲୋକପ୍ରିୟ ଋଷି ଅଙ୍ଗିରା, କୃଷ୍ଣାଶ୍ୱଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାର କଲେ। ସେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିରେ ପାଦ ଦେଇ ପ୍ରହାର କଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡି କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଦେଲେ। ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଦେବୀମାତାଙ୍କ ନାକର ଅଗ୍ରଭାଗ କାଟିଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଶ୍ମଶାନ ମଧ୍ୟରେ ଭାବାଙ୍କ ପରି ଦଢି ଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ନମସ୍କାର କରି ଶାନ୍ତିର ବାଣୀ କହିଲେ: "ହେ ଭଦ୍ର, ଏବେ ଯଥେଷ୍ଟ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିଛନ୍ତି। ଦୟା କର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ତୁମର ଶିରୋମଣି ଦ୍ୱାରା।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଦୀରେ-ଦୀରେ ଶାନ୍ତି ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା; ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଶାନ୍ତିରେ ଦଢି ରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ଦାତା, ମହାପ୍ରଭୁ ଶର୍ବ, ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାର୍ଥିତ ହେଲେ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ବଧ ହୋଇଥିବାଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡି ମଧ୍ୟ ଫେରାଇଦେଲେ। ମହାପ୍ରଭୁ ଦକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ଭାଗୀଶୀ ଓ ଦେବୀମାତାଙ୍କ ନାକର ଅଗ୍ର ମଧ୍ୟ ଫେରାଇଦେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ, ବିଭିନ୍ନ ବର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ; ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ନୂତନ ମୁଖ ଦେଲେ। ମହାଭବ ତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ ଦକ୍ଷ ପାଇଁ ନୂତନ ମୁଖ ତିଆରି କଲେ; ଦକ୍ଷ ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ହାତ ଜୋଡି ଉଠିଲେ। ସେ ଶଙ୍କର, ଦେବଦେବ, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଏପରି ସ୍ତୁତିରେ ମହାପ୍ରଭୁ ବିଭିନ୍ନ ବର ଦେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଗଣପତିତ୍ୱ ଦେଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପୁନି, ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଜଜନ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନେ ଦେବଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଭବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ: କିପରି ଶୁଭାଙ୍କରୀ ସତୀ, ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଲେ? କିପରି ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀରୂପେ ପାଇଲେ? ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ମେନାଙ୍କ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ହିମବତଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପାହାଡ଼ର ରାଜା ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷରେ ଶୁଭାଙ୍କରୀ କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀ ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଏକପର୍ଣ୍ଣା, ଅନ୍ୟ ଭଉଣୀ ଭଲ ମୁହଁ ଥିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବୀ ଏକପାଟଳା ସହିତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଥିଲେ ଅପର୍ଣ୍ଣା, ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଏକପର୍ଣ୍ଣା, ତୃତୀୟ ଥିଲେ ଭଲମୁଖୀ ବରାରୋହା ଓ ଏକପାଟଳା। ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏହି ମହାଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ବଶୀଭୂତ କରିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ତାରକ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ତାରାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ଦିତିର ଦୀପ୍ତିମାନ ସନ୍ତାନ।