ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କର ଜନ୍ମ ଦେଖିଲେ । ସେହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ମହାଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଶଙ୍କର ନାମରେ ପରିଚିତ । ଅଦ୍ଭୁତ ଆର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପରେ ଠିଆ ଥିବା ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, କମଳ-ଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ବରଦାନ ଦେବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ । ତାପରେ, ଅଜ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାୟକ, କହିଲେ, "ତୁମେ ନିଜକୁ ବିଭକ୍ତ କର।" ଏହିପରି କହି, ସେ ନିଜ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ, ନିଜ ସମାନ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ଶ୍ରଦ୍ଧା ହେଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଦେବୀ, ପୁରାତନ ସହଧର୍ମିଣୀ । ମହାବଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଇ ଦେବୀ ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଝିଅ ହେଲେ । ଏହିପରି ଭାବେ, ସତୀ ନାମେ ପରିଚିତ ହୋଇ, ସେ ଏକମାତ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ଦେବୀ ପୁନି ମେନାଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଡକ୍ଷ, ନାରଦଙ୍କ ଶାପରେ, ଅହଂକାର ଓ ଅବମାନନାରେ ଉମାଙ୍କ ପତି ଦେବଦେବ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ । ଡକ୍ଷଙ୍କ ଏଇ ଅପମାନ ଜାଣି, ସତୀ ତୁରନ୍ତ ଯୋଗ ମାର୍ଗରେ ନିଜ ଦେହକୁ ଭସ୍ମ କଲେ । ପରେ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି, ଭାର୍ଗ ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ । ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞ ନଶ୍ଟ ହେଲା; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦଧୀଚି, ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ । ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ କୃପାରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଲେ, ଏବଂ ତା'ପରେ ଦଧୀଚି ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମାୟାରେ, ଦେବତାମାନେ କ୍ଷଣେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମହେଶ୍ୱର କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ? ଡକ୍ଷଙ୍କ ମହାୟଜ୍ଞରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତ ଋଷିମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଲେ । ଦେବୀଙ୍କୁ ଅସହ୍ୟ ବିୟୋଗରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ଦଳ ପଠାଯିବା ହେଲା । ତାଙ୍କ କେଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଭଦ୍ର, ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଗଣପତିମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଦ୍ର ଗଣପତିମାନେ ସହ ରଥାରୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅଜ ଚାରିଏଁପାଖରେ ଚାଳକ ଭାବେ ଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଗଣପତିମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯାତ୍ରା କଲେ । ଦେବତାମାନେ ମଧୁର ହିମାଲୟର ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ । ସେଠାରେ, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ, ଯଜ୍ଞ ବେଦି ଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ କନଖଳ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା । ତେବେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭଦ୍ର ଦେବତା ଯଜ୍ଞକୁ ଦଗ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପଠାଯିଲେ । ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା । ପାହାଡ଼ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ପବନ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବହିଲା, ସାଗର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା । ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଲିଲା ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଲା ନାହିଁ, ଗ୍ରହମାନେ ଆଲୋକ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମୌନ ହେଲେ । ତେବେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭଦ୍ର ଭୈରବ ଦଳ ସହିତ ମହାଆତ୍ମାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବେଦିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମାନୋୟ ଏକ ବିନାଶକାରୀ ଅଗ୍ନି ପରି । ଭଦ୍ର ଡକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପିନାକିନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସି, ଡକ୍ଷ, ତୁମେ, ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ..." "ମୁଁ ତୁମେ, ଋଷିଗଣ ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦଗ୍ଧ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଛି।" ଏପରି କହି, ଗଣପତିମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ । କ୍ରୋଧିତ ଗଣପତିମାନେ ଯଜ୍ଞ ଶ୍ଥମ୍ଭଗୁଡିକୁ ଉପ୍ରେ ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଚଣ୍ଟକ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ । ଗଣପତିମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ଗଙ୍ଗାର ଧାରାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଠାଇଥିବା ହାତକୁ ଧରିଲେ । ସେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେହି ହାତକୁ ଅଟକାଇଲେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ । ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉଙ୍ଗୁଳିର ଟିପ୍ସରେ ଖେଳେଇ କିଢ଼ିଦେଲେ । ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ପୁଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ତଳେ ଖସାଇଦେଲେ । ବୀରଭଦ୍ର ମହାବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କଟିଦେଲେ । ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୁଇଟି ହାତ କଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଜିଭା ଖେଳେଇ ଉଖିଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ । ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଈଶାନଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଆଘାତ କଲେ । ସେହିପରି, ସହଜରେ, ସେ ତିରିଶି ତିନି ଦେବତା, ତିନି ଶତ ଦେବତା ଏବଂ ତିନି ହଜାର ଦେବତାକୁ ନିହତ କଲେ । ତିନି ଜଣ ଦେବେଶ ଓ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିହତ ହେଲେ । ପୁନି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ରୁଦ୍ର, ତଳୱାର, ମୁଷ୍ଟି ଓ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ । ତେବେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଉଠାଇ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ । ମାଧବ ଓ ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଅନେକ ନାରାୟଣ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ଏସବୁ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ । ଏତିକି ନୁହେଁ, ଦେବତା ଗଦାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ, ତା'ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ । ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପରମପୁରୁଷ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ପୁନି ଉଠି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ମହାପୁରୁଷ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଠିଆ ରହିଲେ; ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହେଉଥିଲା ।