ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଭକ୍ତ ମହାଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ସେ ଏକ ହଜାର ନାମ, ଯାହା ‘ଭବ’ ନାମରୁ ଆରମ୍ଭ, ପ୍ରତିଟି ନାମ ପାଇଁ ଏକ ହସ୍ତ କମଳ ଅର୍ପଣ କରି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ। ତାପରେ, ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର କୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭବ ନାମରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ହୋମ କରି, ପ୍ରତି ନାମ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର ହୋମ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୋମର ଶେଷରେ ‘ସ୍ୱାହା’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ପୁଣିଥରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଭବ, ଶିବ, ହର, ରୁଦ୍ର, ପୁରୁଷ, ପଦ୍ମନୟନ ଏବଂ ଅନେକ ନାମରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଶିବ ଯିଏ ସେଇଁ ଅନ୍ୱେଷଣୀୟ, ସଦା ଧର୍ମିକ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ମହାଦେବ, ଶାସକ, ଦୃଢ, ସ୍ୱାମୀ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଓ ହଜାର ପଦ ଧାରୀ। ସେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାତା, ପୂଜ୍ୟ, ଶଙ୍କର, ପରମେଶ୍ୱର, ଗଙ୍ଗାଧର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଧାରୀ। ଏହି ଶିବ ସର୍ବଜ୍ଞ, ଦେବମାନ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ପର୍ବତଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୁକୁଟ ଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଅମରମଣ୍ଡଳର ନାଥ। ସେ ବେଦାନ୍ତର ସାର ଓ ସମୁଦାୟ, କପାଳଧାରୀ, ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଧ୍ୟାନର ଅଧିଷ୍ଠାନ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଗୌରୀପତି, ଭୂତଗଣନାଥ। ସେ ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱରୂପୀ, ତ୍ରିବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦାତା, ସ୍ୱର୍ଗଦାତା, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ଦୃଢ୍ ଜ୍ଞାନୀ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ତ୍ରିନୟନ। ସେ ବାମଦେବ, ମହାଦେବ, ଧୂସର, ଦୃଢ, ବିଶ୍ୱରୂପୀ, ବିଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରୀ, ବାଣୀର ନାଥ, ଶୁଭ୍ର, ଅନ୍ତରାତ୍ମା। ସେ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାଶୀଳ, ବୃଷ ଚିହ୍ନିତ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ପ୍ରଭୁ, ପିଣାକଧାରୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ରୂପ, ପୁରାତନ। ସେ ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ମହାଯୋଗୀ, ରକ୍ଷକ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦେହରୁ ଜଟାଧାରୀ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ପବିତ୍ର ଓଁକାର ସ୍ୱରୂପ। ସେ ମଦମାତ୍ତ ଭାବ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦମୟ, ଦୁର୍ଲଭ, କାମନା ନିଗ୍ରହକାରୀ, ଦୃଢ୍ ବାହୁ, ତାରକାସୁର ବିଜେତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶରଣ। ସେ ଆଦି, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ଶୂନ୍ୟ, ପର୍ବତର ନାଥ, ପର୍ବତର ବନ୍ଧୁ, କୁବେରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କର ସାଧାରଣ, ଧନୁର୍ଧାରୀ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ପରଶୁଧାରୀ, ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୀବ୍ର। ସେ ଧର୍ମ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଖଣ୍ଡ, ଶୁଭ, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶକ, ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରଜାପତି, ଗରୁଡ଼ ସମ ତୀବ୍ର, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମୃଦୁବାଣୀ। ସେ ଦାତା, ଦୟାଳୁ, କୌଶଳୀ, ଜଟାଧାରୀ, କାମନା ନିଗ୍ରହକାରୀ, ଶ୍ମଶାନବାସୀ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶ୍ମଶାନ ନିବାସୀ, ମହାଦେବ। ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତି, ମହାସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମହାୌଷଧ, ପରମ, ଗୋପାଳକ, ରକ୍ଷକ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ପୁରାତନ। ସେ ଧର୍ମ, ପରମ ଧର୍ମ, ଶୁଭ ଆତ୍ମା, ସୋମ, ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଆନନ୍ଦ, ସୋମପାନୀ, ଅମୃତପାନୀ, ସୋମ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା। ସେ ଅଜନ୍ମ ଶତ୍ରୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୂଜ୍ୟ, ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଧାରୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବେଦ ରଚିତା, ସୂତ୍ରକାର, ନିତ୍ୟ। ସେ ମହାମୁନି, କପିଳ ଗୁରୁ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତେଜ, ତ୍ରିନୟନ, ପିଣାକଧାରୀ, ଭୂମିପତି, ଶୁଭ ଦାତା, ସଦା ମଙ୍ଗଳକର। ସେ ତିନି ଆଶ୍ରୟ ଧାରୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶର୍ବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ବ୍ରହ୍ମା ସମର୍ଥକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ୱର୍ଗ, ପଦ୍ମ, ପ୍ରିୟ, କବି। ସେ ଶାଖା, ପରମ ଶାଖା, ଗୋଶାଖା, ଶୁଭ, ଏକ ନୁହେଁ, ଯଜ୍ଞ, ସମ, ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନୀ, ସତ୍ତା, ବିଶ୍ୱରୂପୀ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଦୃଢ। ସେ ଆତ୍ମଜିତ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଭୂତଗଣ ରଥୀ, ପରିଚାରକ ସମେତ, ଗଣପତି, ଶୁଭ ଖ୍ୟାତି, ସନ୍ଦେହ ଶୂନ୍ୟ। ସେ କାମଦେବ, କାମରକ୍ଷକ, ଭସ୍ମ ଲିପ୍ତ ଶରୀର, ଭସ୍ମପ୍ରିୟ, ଭସ୍ମଶାୟୀ, କାମୁକ, ପ୍ରିୟ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ। ସେ ସମ୍ପନ୍ନ, ବିରକ୍ତ ଆତ୍ମା, ଧର୍ମିକ, ସଦା ଶୁଭ, ଚତୁର୍ମୁଖ, ଚତୁର୍ବାହୁ, ଦୁର୍ଲଭ, ଦୁର୍ଜୟ। ସେ ଦୁର୍ଲଭ, ଦୁର୍ଲଭପ୍ରାପ୍ୟ, ଦୁର୍ଗ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୋଗେ ନିଷ୍ଠିତ, ଉତ୍ତମ ବଂଶଜ, ବଂଶବୃଦ୍ଧିକାରୀ। ସେ ଶୁଭ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର, ବିଶ୍ୱନାଥ, ଅମୃତପାନୀ, ଭସ୍ମପବିତ୍ରକାରୀ, ମେରୁ, ପ୍ରବଳ, ଶୁଭ ରୂପୀ। ସେ ସୁଵର୍ଣ୍ଣବୀଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କିରଣ, ମହତ୍ତ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ମହାସାଗର, ମହାଗର୍ଭ, ସିଦ୍ଧଗଣରେ ପୂଜିତ। ସେ ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସର୍ପମାଳା ଧାରୀ, ମହାତତ୍ତ୍ୱ, ମହାଧନ, ଅମର ଅଙ୍ଗ, ଅମର ରୂପ, ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞ, ବିସ୍ତାରକ। ସେ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ଉଚ୍ଚ-ନୀଚ୍ଚ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମୀ, ସହଜେ ଲଭ୍ୟ, ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପ, ବୀର, ବାଣୀର ଏକମାତ୍ର ଧନ, ଧନ। ସେ ଵର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଶିକ୍ଷକ, ଶୋଭିତ, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଶତ୍ରୁପୀଡ଼କ, ତପୋବନ, ତପସ୍ୱୀ, କୃଶ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଅଚଳମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ। ସେ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଦୁର୍ଲଭଜ୍ଞେୟ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ବାୟୁଗତ, ଧନୁର୍ଧାରୀ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ, ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର, ଗୁଣମଞ୍ଜୁଷା। ସେ ଅନନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି, ଆନନ୍ଦମୟ, ଦଣ୍ଡ, ନିଗ୍ରହକାରୀ, ସଂଯମ, ପୂଜ୍ୟ, ମହାଶିକ୍ଷକ, ବିଶ୍ୱକର୍ତ୍ତା, ଚତୁର। ସେ ରାଗରହିତ, ନମ୍ର ଆତ୍ମା, ତପସ୍ୱୀ, ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମଦମାତ୍ତ ଭୂଷାଧାରୀ, ଗୁପ୍ତ, କାମଜୟୀ, ସ୍ନେହଜୟୀ। ସେ ଶୁଭସ୍ୱରୂପ, ନିୟମ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ନାଥ, ତପସ୍ୱୀ, ଉଦ୍ଧାରକ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଆଦିଶ୍ୱର, ଅବିନାଶୀ। ସେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଗୁପ୍ତସ୍ୱରୂପ, ଚକ୍ରର ଉତ୍ସ, ପଦ୍ମନୟନ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ନିୟମ, ନିୟମର ଆଶ୍ରୟ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶନି, କେତୁ, ନିର୍ବାଣ, ପ୍ରବାଳ ସଦୃଶ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଭକ୍ତିରେ ଲଭ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ମୃଗବାଣ ଧାରୀ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ସେ ପର୍ବତରାଜରେ ବସିଥିବା, ପ୍ରିୟ, ପରମାତ୍ମା, ଜଗଦ୍ଗୁରୁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଚଳ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶୁଭ, ଶୁଭତାରେ ବିବୃତ। ସେ ମହାତପସ୍ୱୀ, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ସବୁଠୁ ଭାରୀ, ପୁରାତନ, ଅବିଚଳ, ଦିନ, ବର୍ଷ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମାପ, ପରମ ତପସ୍ୟା।