ଏହି ଭାବେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୟଙ୍କର ରଥଚକ୍ରର ଦ୍ୱାରା ଜଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଆଘାତ କରାଗଲା। ସେ ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲା, ତାଙ୍କୁ ଦେହର ଉପରେ ଦାଣ୍ଡାଇଦେଲା। ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରହାରରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଯାଏ ଯେପରି, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାୟତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ମାନେ ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂଲି ଗଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ଭୂମିକୁ ପୂରିଦେଲା। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଇ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ସବୁ ସାଧାରଣ ମାଂସରେ ପରିଣତ ହେଲା। ସେଠାରେ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତପାତ ହେଲା, ଦୁଃଖର ବିଷୟ! ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଜଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ବଧ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ସିଂହଗର୍ଜନ କରି କହିଲେ, “ଶାବାଶ, ହେ ଦେବ!” ଯେଉଁଠି ଜଲନ୍ଧର ବିନାଶ କଥା ପଢ଼ାଯାଏ କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଏ, କିମ୍ବା ଠିକ୍ ଭାବରେ ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଗଣପତିଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ମିଳେ। ଏହିପରେ, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କିପରି ବିଷ୍ଣୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁଠାରୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ?” ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଆମେ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ। ତାପରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶ ଆଣିଦେଲା। ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଗଦା, ବାଣ ଓ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଓ ପଳାଇଗଲେ। ଏହିପରି ହାରି ଯିବା ପରେ, ଦେବମାନେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ହରିଙ୍କ ଚରଣକୁ ଶରଣ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ଏଭଳି କହିଲେ: “ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଏଠି ଏମିତି କାହିଁକି ଏସିଛ? ତୁମ ଆଭୂଷଣ ଓ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି କାହିଁକି ହରାଇଯାଇଛି? କ'ଣ ଘଟିଛି, ମୋତେ କହ?” ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା କହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: “ହେ ଭଗବାନ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଛୁ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ଆପଣ ହିଁ ଆମ ପଥ, ଆପଣ ହିଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା, ପରମ ଆତ୍ମା। ଆପଣ ହିଁ ପାଳକ, ସଂହାରକ, ଭୋଗ୍ୟ ଓ ଦାତା। ଏହିପରି ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଦୟାକରି, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତୁ।” “ଦାୟତ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଶକ୍ତି—ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର, ସୋମ, ନୈୃତି, ବରୁଣ—ଏହାସହିତ ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଈଶାନ, ବର୍ଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭୀମ, କମ୍ପ, ଜ୍ରିମ୍ଭା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ। ସମସ୍ତେ ବର ପାଇ ଅଜେୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, କିନ୍ତୁ ଡଧିଚି ଓ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଇଛି। ଆପଣଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ଦିଆଯାଇଛି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ତ୍ରିପୁରାସୁର ବଧ ପାଇଁ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ରଥଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରିପାରିବେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ମରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ଶୁଣି, କମଳାକ୍ଷ ବିଷ୍ଣୁ ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ମିଶି ବଡ଼ ଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା। ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ମିଳିଗଲାପରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି। ତ୍ରିପୁରାସୁର ବଧ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ତାହା ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଧୁନ୍ଧୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ବାଉଠିଏ ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ବଧ କରିଦେବି। ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିବାର ସହିତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।" ଏପରି କହି, ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ହିମାବତ୍ ପର୍ବତର ଶୁଭ ଶିଖରରେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ପୂଜା କଲେ। ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମେରୁ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଜନାର୍ଦନ ତ୍ୱରିତ ନାମେ, ରୁଦ୍ର ଓ ରୌଦ୍ର ସହିତ ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅଗ୍ନିସଦୃଶ ଶିବ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଅଭିଷେକ କରି ପୂଜା କଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଶିବଙ୍କୁ ଶ୍ରୀବଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ, ଭବ ନାମରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ‘ସଂହାରାୟ’ ନାମରେ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଶିବଙ୍କ ହଜାର ନାମରେ ପୂଜା କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମକୁ ଏକ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର କୁଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମକୁ ଦଶ ହଜାର ହୋମ କଲେ। ପୁନିଥରେ ‘ଭବ, ଶିବ, ହର, ରୁଦ୍ର, ପୁରୁଷ, କମଳନୟନ’ ଏହି ନାମରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଅବିଧିତ, ନିତ୍ୟଧର୍ମ, ଶୁଭକର, ମହେଶ୍ୱର, ଶାଶ୍ୱତ, ଦୃଢ଼, ଅଧିପତି, ସହସ୍ରନୟନ, ସହସ୍ରପଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଵରଦାତା, ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୋଗ୍ୟ, ଗଙ୍ଗାଧର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ, ବିଦ୍ୟାର ସାର, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର, ଜଟାଧାରୀ, ଚତୁର୍ବୁଜ, ଚତୁର୍ମୁଖ, ଏକାନ୍ତ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଗୌରୀପତି, ଭୂତନାଥ ଭାବରେ ସେଉଁଠି ପୂଜା ହେଲେ। ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି, ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି, ତ୍ରିବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦାତା, ସ୍ୱର୍ଗଦାତା, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ତ୍ରିନୟନ, ବାମଦେବ, ମହାଦେବ, ଶ୍ୱେତ, ଦୃଢ଼ ଓ ଦିଗ୍ଦର୍ଶୀ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବରେ ମଧୁର ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେବା, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ପିନାକଧରୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଚିରଂଜୀବୀ, ଚିରନୂତନ, ଚିରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଗଲା।