ଦେବତାମାନେ, ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଏବଂ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର କଥା ବେଦ ସହିତ ଯିଏ ପଢେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା ଭାଗ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରେ; ସମସ୍ତ ବାଧା ଏବଂ ରୋଗ ଦୂର କରେ। ଏହା ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରେ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଆଣେ, ଶତ୍ରୁମଣ୍ଡଳ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସକଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏହା ଦୁଷ୍ଟ ସ୍୵ପ୍ନ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅପସାରଣ କରେ, ବିଷ ଏବଂ ଗ୍ରହ ନଶ୍ଟ କରେ, ପୁଅ, ନାତି ଆଦି ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯୋଗସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଶିବ ଜ୍ଞାନ ଦେଖାଏ, ପରମ ଲୋକକୁ ଯିବା ପାଇଁ ସିଢ଼ି ଏବଂ ଚିତ୍ତର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଏହି କଥା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ଦୂର କରେ, ଦେବତାଙ୍କର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖାଏ, ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରେ, ଧନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ଶରଭ ରୂପ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକୃତି ନିଷ୍ଠା ଓ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି କଥା ଶିବତତ୍ତ୍ୱ ସାର ଥିବା ଲୋକମାନେ, ଶିବପୂଜା ଉତ୍ସବ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଏବଂ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଶିବାର୍ଚ୍ଚନ ସମୟରେ, ଭୟ, ଚୋର, ବାଘ, ସାପ, ସିଂହ, ରାଜା ଭୟରେ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଭୂକମ୍ପ, ଜଙ୍ଗଲ ଆଗ୍ନି, ବାଲୁକା ବର୍ଷା, ଉଲ୍କାପାତ, ବଡ଼ ପବନ, ଖରା, ଅତିବୃଷ୍ଟି ପରି ବିପଦରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଶିବଭକ୍ତ ଯଦି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ରୁଦ୍ରତ୍ୱ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଗଣ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଚମତ୍କାର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ମୁନି ରୋମହର୍ଷଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ: "ଜଟାଧାରୀ, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ଶିବ କିପରି ଜମ୍ଭ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ? ଏହି ଜଲନ୍ଧର ଜଳର ଚକ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପରିଚିତ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।" ଏହି ଜଲନ୍ଧର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ତପସ୍ୟାରେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଯମର ଦେଖାରେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ—ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଜଲନ୍ଧର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରିଦେଲେ। ପରେ ସେ ବିଶ୍ୱନାଶକ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରେ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧୁସୂଦନ ବିଷ୍ଣୁ ପରାଜିତ ହେଲେ; ଜଲନ୍ଧର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ। ତେଣୁ ସେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେଁ ଠାରେ କହିଲେ: "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଛି, କେବଳ ଶଙ୍କର ଅଜୟ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ଇଶାନ, ତାଙ୍କର ଗଣ ଓ ନନ୍ଦିକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଧିନ କରି, ଆମେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ହେବା, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଲାଭ କରିବା।" ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ଦାନବମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଘୋଷ ଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜ୍ଜ ହେଲେ—ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଶର୍ବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଭବ, ଦିତିର ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦୃଢ଼ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ଅଜୟତା, ଭଗ ଓ ନେତ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଶ୍ଟ ହେବା ଶୁଣି, ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ। ସାମ୍ବ, ସାନନ୍ଦି ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ହସି ହସି କହିଲେ: "ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ, ଦାନବନାୟକ?" ଏହି କଥା ଜଲନ୍ଧର ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସରାଗର ଶରୀର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା। ତାପରେ ଦାନବସେନାପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଅଧିକ କଥା ନୁହେଁ, ମହାବାହୁ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବ!" "ମୁଁ ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛି, ହର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ସଦୃଶ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇଛି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆଂଠିର ଛୁଆଁରେ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ତିଆରି କଲେ। ସେହି ଧଳା ଚକ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରି, ଭଗବାନ ମନେପକାଇଲେ କିପରି ଏହା ସହିତ ସେ ତିନି ଲୋକ, ଦେବତା, ଦକ୍ଷ, ଅନ୍ଧକ, ତ୍ରିପୁର, ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅନ୍ତ କରିଥିଲେ; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ହସି କହିଲେ, "ଏ ଜଲନ୍ଧର, ଯଦି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଚକ୍ର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ମୋ ପାଦେ ତିଆରି, ଏହା ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ କର; ନହେଲେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜଲନ୍ଧର କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତି, ତିନି ଲୋକକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପାତି କହିଲେ: "ମୋ ଗଦା ଉଠାଇ, ମୁଁ ନନ୍ଦି ଓ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ଗରୁଡ଼ ପରି ଡୁଣ୍ଡୁଭି ଡାକିବି।" "ମୁଁ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବି। ମହେଶ୍ୱର, ମୋ ଶରକୁ ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ସହିପାରିବ?" "ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭଗବାନ ତପସ୍ୟାରେ ଦଳିତ ହୋଇଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ହରାଗଲେ।" "ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିନି ଲୋକ, ଚଳନ-ଅଚଳ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ୟାରେ ଦହିଗଲେ। ରୁଦ୍ର, ତୁମେ ଏପରି ଭଗବାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଏ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ?" "ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, କୁବେର, ବାୟୁ, ବରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋ ଶକ୍ତି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସାପ ଗରୁଡ଼ ଗନ୍ଧ ସହିପାରିନଥିବା।" "ମୋ ବାହୁକୁ ଦେବଲୋକ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ଖୋଜିଲେ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏହି ଗଣନାୟକ, ସମସ୍ତ ପର୍ବତକୁ ମୁଁ ମୋ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଘସିଲି।" "ମନ୍ଦର ପର୍ବତ, ନୀଳ ଏବଂ ମେରୁ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତମାନେ ମୋ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଖୁଜିଲି, କେବଳ ଚୁଲିର ଖୁଜଲା ହେବା ପାଇଁ।" "ହିମାବତରେ ଖେଳରେ ମୋ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଗଙ୍ଗାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି; ମୋ ଦାସୀମାନେ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବି ଆଟକାଇଦେଲି।